de bergen in

We waren van plan om 3 dagen te gaan raften op de heiligste rivier van Nepal, maar de aangekondigde staking gooit de plannen om. Als we eerst gaan raften zullen we geen vervoer meer vinden naar de startplaats Besisahar. De raftplannen worden in de kast opgeborgen en de wandelschoenen opgeblonken.
We staan vroeg op. De erg compacte rugzak staat al klaar. Een 2e rugzak zit vol snoepgoed: snickers, muesli-repen, chocolade, pindakoekjes, allemaal krachtvoer waar een werkende mens op slag dik van wordt, maar hier in de bergen verbrand je het meteen. En vragen ze stukken van mensen, tot 150 belgische franken voor 1 snicker reep.
We plegen een spurtje naar het busstation, maar komen net te laat voor de touristenbus. De publieke bus dan. We spurten verder -Brenda's knie nog stijf van haar crash met de mountainbike- naar de markt. Net te laat om de bus van 8 uur te halen, want die zit al vol. Wachten. Die van 9 vertrekt om 9.45.
De busrit -op de laatste dag dat het openbaar vervoer nog werkt- is geen lachertje, en meteen prijzen we ons gelukkig dat we toch flinke stukken met de fiets kunnen doen. De bus stopt voor elke verdwaalde ziel die erop of eraf wil, maar vooral de vele militaire checkpoints houden ons uuuren bezig: iedereen moet van de bus om zijn tas te laten controleren op wapens, en moet vervolgens terug een plaatsje vinden op de overvolle bus, waarbij oren en ellebogen moeten geplooid worden rond en onder knieen en oksels.
Op een van de weinige momenten dat onze 'fanfare van honger en dorst' werkelijk rijdt, hebben we bandenpech. Door het raampje zie ik de chauffeur en zijn hulpje goochelen met een enorm versleten band. En dat was de goeie...
Tegen 16 uur halen we onze bestemming, waar we ons volstoppen met Samosa's (indische driehoekjes van bladerdeeg gevuld met aardappelen groentjes en veel kruiden. We botsen op onze Sint-Niklase vrienden Filip en Niels, die we in Laos in de jungle ontmoet hebben, en nog een Joker begeleider. Er heerst een spannende anticipatie. Los van de 'jeuj we gaan op trekking' en de 'haal ik het, geraak ik op de pas?' is er ook nog De Situatie. De militaire aanwezigheid is vrij opvallend, de soldaten lijken zich fel te vervelen. Gelukkig.
We gaan vroeg gaan slapen, zoals elk wijs sportman zou doen. De nacht zelf houden we ons vooral bezig met de muggenjacht.

"Make me beautiful!"

Zondag 02/04 - dinsdag 04/04/2006

Pokhara is best wel een grote stad, maar wij beperken ons, om het overzichtelijk te houden, tot 1 straat die we gemiddeld 7 keer per dag op en af lopen. Deze straat, beter bekend als 'lakeside'is de toeristenbuurt van Pokhara. Met haar ligging aan het meer en de vele winkeltjes is het echt heel gezellig. We blijven er dan ook drie dagen, waarin we ons intensief bezig houden met 'niets' doen. We slapen uit, smullen van een lekker ontbijtje met zicht op de bergen, drinken sapjes en vloeken op het trage internet. Tegen drie uur in de namiddag zorgen we dat we ergens veilig binnen zitten, want elke dag op die tijd barst het pre-monsoon onweer los! De donder is zo indrukwekkend en de regen zo hevig dat ons bomma zou zeggen dat het 'truckage' is (zoals ze altijd deed als er wat overdreven werd in de films). Vanop een overdekt terrasje kijken we naar al het geweld en slaan we een pagina van ons boek om. Toch is het niet alleen luiheid en vadsigheid dat de klok slaat, er wordt ook nog gespeeld met Lowie en Thelma. Tanguy, een Fransman met mountainbikewinkel neemt ons mee op een tochtje in de buurt van Pokhara, een show-off Nepali gaat mee. Daar ga ik dus, groentje met welgeteld 1,5 jaar mountainbike-ervaring met 3 gasten, met te veel ervaring! Het mannelijk gezelschap springt over rioolputjes, bergjes en slapende honden om uit de stad te geraken, ik rij gewoon overal over, behalve laatstvermelde. Na een kwartiertje kunnen we aan de klim beginnen, steil omhoog, op een zandweg. Hier weet ik wel mijn mannetje te staan -soms komen die Eddy Merkx kuiten nog van pas. Bovenaangekomen staat de show-off Nepali al totaal uitgerust te blinken. Een beleefdheidspraatje volgt.
Blaas:'ah, you got here'
Brenda, met licht epileptische ademhaling: 'you were very fast'
Blaas:'ah, I'm a bit sick today, that is why it took me so long!'
Brenda:%$#@@%$&*!!
Na de klim volgt de afdaling. Ik probeer de gasten te volgen maar als we bij een reeks trappen aankomen, aarzel ik toch even. "Is er geen parallel wegje voor rolstoelgebruikers dat me wat makkelijker zou afgaan?" Helaas. Ik besluit het er maar op te wagen en jawel, na trap 1, vlieg ik al meteen van ons Thelma af. Niks gebroken en dus weer de fiets op. De rest van de trapjes gaan gezwind. De totale verminking volgt pas 10 minuten later. Een smal wegje naar beneden komt uit op een berg stenen. De drie gasten staan al beneden, Blaas en Tanguy met gekruiste armen en een "stelt toch niks voor"-blik, Jan met bemoedigende glimlach, een tikje ongerust. Ik laat de remmen los, om me een fractie van een seconde later te bedenken (slechte keuze) en terug alles dicht te gooien. "mama!" roep ik nog en vervolgens vlieg ik over mijn stuur en probeer ik mijn lichaam zo te draaien dat elke lichaamsdeel zeker kan gekneusd worden door de keien. De buit: schaafwonde op mijn knie en op beide armen, een gezwollen middenvinger, pijn aan mijn polsen en handpalmen, blauwe plekken over de volledige lengte van mijn benen en een gat in mijn kin. Misschien was ik met het dragen van een rood maostisch T-shirt voor het koninklijk paleis nog beter afgekomen. Jan is hyperbezorgd, maar er zit niks anders op dan terug op ons Thelma te kruipen. Als Tanguy vraagt of we nog een omweggetje wil maken, bedank ik vriendelijk. Ik wil naar het hotel en meteen een inschrijvingsformulier van VT4 voor "make me beautiful". In ons hotelletje verzorgt Jan me van kop tot teen (effectief)! De rest van de dag 'lijd' ik op een terras in de zon, met mijn boek, een bananenmilkshake en twix, Jan gaat nog een tweede ritje doen met Tanguy om hem er eens flink af te rijden! Morgen vertrekken we op trekking! Goed dat ik in 'topform' ben!

Sputterend naar Pokhara

Donderdag
Na onze bewogen ontmoeting met de dikhuiden van Chitwan, beslissen we om te vertrekken richting de bergen. Dat gaat echter niet zomaar. Onze guesthouse-uitbater haalt alle truken uit de mouw om ons in t zak te zetten. Daarvoor wordt onder andere een menukaart met veranderde prijzen opgediept. Onze vriend wil ons nog een tourist bus ticket verpatsen naar de volgende stad, maar we hebben genoeg van zijn spelletjes. Dus fietsen we maar naar het eerstvolgende dorp. En -in tegenstelling tot wat onze hoteluitbater vertelde- zijn hier horden goedkope bussen die onze richting uitgaan. De fietsen worden op het dak gehesen (deze highway vinden we onaangenaam en onveilig fietsen), en we wurmen ons aan boord. Bij ons zijn de achterste rijen van de bus voor de coole kids, hier zijn die voor kletsende mollige dames, die giechelend pulken aan ons arm-haar of t wel echt is.
Tegen de middag zijn we in Butwal. Vanwaar we kunnen beginnen fietsen op een veel rustigere aangenamere weg. Nu, doordat we alletwee wat verzwakt waren door korte hevige diarrhee opstootjes (waarvoor wij onze guesthouse-uitbater verantwoordelijk voor houden! Grrrrr) liep dat stukken minder vlot dan we dachten. Om t halfuur moeten we stoppen om eventjes achter de struikjes te verdwijnen. We stampen en kreunen ons een weg via een slingerende weg, langs bergflanken en rustieke valleitjes naar Tansen, waar ons een piece-de-resistance van een klim wacht. Helemaal leeg ploffen we ons neer op een hotelbedje. Wat een verschil met vorige nacht. De gratis roomservice is zo gedreven dat ze zelfs binnenwaaien als we in ons nakie onder de douche staan... Het eten is te lekker voor onze gevoelige maagjes: Pinda masala, Vegetarische Kofta (een soort curry met de groentjes in ravioli) en de immer heerlijke Momo (een soort dumplings die gebakken worden)
De volgende ochtend bezoeken we het oergezellige Tansen, waar erg veel oorspronkelijke gebouwen staan. Een ervan was het regionaal paleis. 'Was' want de Maoisten hebben het 2 maand geleden verwoest omdat het een symbool was van de aanhangers van de koning. Een ramp. De belangrijkste touristische trekpleister is weg. Mensen klampen ons aan om te horen of we hen kunnen helpen immigreren naar Belgie.
We fietsen verder noord, met onze maagjes in topconditie. De sfeer is in vele dorpen onderkoeld. Het duurt vaak niet lang of we zien Maoistische grafitti op de muur. Onpartijdig als we zijn in de binnenlandse politiek, vinden we de maoisten een stuk minder gastvrij tegenover toeristen dan de gemiddelde Nepali. De Mao's tolereren ons, maar daar stopt het wel. De etappe plaats Waling, maakt ons al van ver warm met reclame voor hotels met namen als Little Heaven. Eenmaal daar, is t een vrij rauwe stopover waar geen zinnig tourist ooit zou stoppen. Als fietstourist hebben we geen keuze. Het is 16.30 en Pokhara is nog 65km. We zoeken naar Little Heaven. We vinden een legerbarak bevolkt door een stel erg lawaaiergie tieners. Dat moet een vergissing zijn en we rijden verder de berg op, in onze zoektocht naar Little Heaven. We komen meteen in de velden en modderpoelen met buffels aan. Voor die goeie kolossen zal zo'n modderput wel de de hemel op aarde zijn, wij hoopten op iets anders. We checken de andere hotels, die er een wedstrijd om lijken te maken om ter groezeliger. Niet dat dit een invloed heeft op de prijs. Ook al hebben ze de lakens in geen weken vervangen, dan nog wordt zonder verpinken een prijs gevraagd die het dubbel is van de hoofdstad. Ten einde raad dan toch maar tussen de tieners in Little Heaven. We zoeken even vergeefs naar een beetje restaurant, maar geven als snel op ten voordele van een TL-verlicht zaaltje waar veel lokale mensen eten. Dan moet t toch okee zijn. We doen pogingen om onze culinaire wensen duidelijk te maken, maar we krijgen, zoals elke Nepali, elke dag: Dal Bat, de rijstschotel met linzensoep. Wel heerlijk en in gigantische hoeveelheden en de gebruikelijke refills tot je niet meer kan. Net wat we nodig hadden. Dat is een typische eigenschap van Dal Bat: je hebt er nooit zin in, maar als je t eenmaal voor je staan hebt smul je emmers leeg.
2 Nepali naast ons zijn aan het drinken geslagen en nodigen ons uit om te delen in hun rijstwijn. Ze hebben net afscheid genomen van hun familie om een half jaar in Kuweit te gaan werken als vrachtwagenchauffeur, waar ze een veelvoud verdienen dan hier in Nepal. We gaan een gesprekje aan maar op bijna elke vraag komt een hint om meer te drinken. Wij houden t op slapen na de verzwakte diarrhee dagen.

Dag drie van deze rit is even bewolkt als gisteren. De reisgids beloofde adembenemende zichten op de himalayas, wij krijgen vooral adembenemende klimmetjes, maar wat wil je: dit seizoen, met de moesson voor de deur, is veel vochtiger, en dus niet zo krokant van lucht en zichten als het topseizoen, oktober-november.
De opluchting is groot als we Pokhara bereiken. Het is een op t eerste zicht weinig inspirerende stad, maar de toeristenbuurt aan het meer is zalig. Relax, rustig, veel bomen, een meer en de bergen. En gezellige terrasjes om ervan te genieten.
We installeren ons voor een late lunch en ineens krijgen we een onweersbui op onze nek die alle straten in een halfuur blank zet. Het kan ons niet schelen, wij storten ons op het enorme aanbod aan lekkers.

Het gevaar van de slipper en drollenclose-ups

Afrika staat vooral bekend voor haar wildlife en safari's, Nepal vooral voor haar bergen en trekkings. Toen we aan onze 'junglewalk' begonnen in het koninklijke chitwan park achtten we de kans om wilde dieren te zien even groot als de kans dat Belgie - met Vlaamse inzending - het Eurovisiesongfestival zou winnen. Nogal sceptisch stappen we 's morgens om half acht in de kano die ons naar het park moet brengen. Onze reisgenoten hebben er blijkbaar meer vertrouwen in. Ze slepen camera's en lenzen mee als een stel paparazzi die een tiet van Stephanie van Monaco willen vastleggen op papier. En zowaar, niet de tiet maar wel een levensechte krokodil wordt al na 10 minuten dobberen door onze gidsen gesignaleerd. De fototoestellen gaan hevig tekeer. We zouden maar al te graag meedoen maar buiten een zwarte schaduw op het water zien we niets dat op een krokodil zou kunnen lijken, laat staan op een tiet van Stephanie. Onze gids wordt bijna hysterisch ... Gedwee nemen we een foto van de zwarte schaduw. Pas als alle camera's alweer opgeborgen zijn, zien we de krokodil gezapig op de oever liggen. De donkere drijvende schaduw, een zwarte slipper maat 41, waarvan we een prachtige close-up hebben, was zowaar zelfs actiever.
Na een uurtje dobberen komen we in het park aan waar we in groepjes gedeeld worden. Jan en ik gaan samen op pad met een officiele gids en een -ikloopwelmetjulliemee- Nepali. Voor we op 'safari'gaan krijgen we eerst nog even enkele veiligheidsregels mee:
* Bij het zien van een neushoorn, klim zo snel mogelijk in de dichtstbijzijnde boom. Bij gebrek aan bomen, loop zigzaggend weg.
* Bij het zien van een zwarte beer, klap in je handen, stamp met je voeten. Optioneel kan het lied "klappen in de handjes, blij blij blij" gezongen worden.
* Bij het zien van een tijger, maak je zo groot mogelijk en loop langzaam achteruit.
Deze veiligheidsmaatregelen indachtig trekken we op pad. We zijn nog maar 5 minuten op 'safari' of het is al zover. Geritsel in de struiken. 'black bear', fluistert onze gids, we staan met ons fototoestel klaar in de aanslag en neurien al zachtjes het lied. Net op tijd om een vrouw met, let wel 'black hair' (let op de toch wel gelijkende uitspraak) uit het struikgewas te zien komen met versgeplukte bessen...'Dat was spannend'. Nog meer sceptisch dan tevoren volgen we onze twee gasten. We krijgen wel wat aapjes te zien, maar tijgers en neushoorns houden zich blijkbaar goed verborgen. We hebben wel de gelegenheid om een close-up te nemen van hun uitwerpselen. 4 drollen later is het dan eindelijk zover. Onze -ikloopwelmetjulliemee- gast wil graag de show hoog houden en klimt voor de derde keer in een boom om neushoorns te spotten. En, jawel... de aanhouder wint. In de rivier baadt moederneushoorn met haar kleintje. Onze gids slaat meteen wit uit en wil meteen zigzaggend gaan lopen. We volgen onze andere vriend die met een wijde boog, om onze geur niet te verraden, richting familietafereel sluipt. We staan op minder dan 3 meter van de badende meisjes en hebben zicht op moeders immense achterkant en een schattig babyhoofdje met, jawel, een kanjer van een neus (Dat wordt gegarandeerd een van haar complexen in de puberteit). Onze gids is er intussen al lang vandoor en als mama neushoorn zich plots omdraait en in onze richting kijkt, besluiten we dat we liever niet zouden 'neuzeneuzen' en nemen - let wel - zigzaggend, de benen. Eens veilig buiten het bereik van de dames, barsten we los in enthousiaste kreten! MEGA! Onze gidsen glimmen van trots. De overige safarigangers hebben immers, met hun paparazzilenzen, alleen clos-ups van tijgerdrollen. We waren de enigen die een echte neushoorn gespot hebben!
En dat doen we in de namiddag nog eens! Meer dan drie uur rijden we rond in een jeep door het park. We zien hertjes, "another bird", zoals onze nieuwe, iets minder professionele gids steeds zegt, en nog meer hertjes. Het is pas op de terugrit naar het hotel dat een kolos van een neushoorn zich laat zien, op twintig meter van de jeep, gezapig grazend! Machtig! Het was een 'neusachtig' leuke dag!

Woensdag 29/03/2006
Dinsdag was neushoorndag, woensdag is olifantendag! Lekker ontbijtje met zicht op de rivier en dan, jawel, olifantjes wassen. Tegen elven komen ze met z'n allen aangewaggeld voor hun dagelijkse badje in de rivier. Marjolein, een Nederlands meisje die gisteren bij ons in de jeep zat, en ik staan al te trappelen van ongeduld om ze eens flink te schrobben. We kijken eerst sceptisch naar de gierende Japanners die zich volledig aanstellen op de rug van de olifanten. Als de drukte wat geluwd is, kruipen wij op de rug van zo'n kolos en gieren wij het op onze beurt uit! Of WIJ nu zoveel properder zijn, is maar de vraag, maar plezant was het allesinds!

De rest van de dag maken we nog een tochtje op onze fietsjes, langs de idyllische dorpjes en gaan we op babybezoek bij een andere olifant! Het was een "oli-fantastische dag" (aan mijn vernunftige woordspelingen zal u wel merken dat ik germansite ben, niet waar :-)

Tussendoor: Nepal Nu

Wegens belangrijk nieuws onderbreken we eventjes onze avonturen voor een politiek intermezzo.

Vanuit de bergen hadden we ontzettend weinig toegang tot betrouwbare informatie. Roddels en paniekvoetbal zwaaiden de plak. Eenmaal terug in Pokhara konden we zien en lezen wat er in Kathmandu gebeurde op datzelfde moment (Pokhara is de 2e grootste stad, maar erg kalm in vergelijking met Kathmandu) De lokale kranten boden een rijk beeld, met een beetje sensationele beelden, maar vooral veel politieke commentaar en interviews. De standaard online toonde een lijk, en begon nog eens over het FN wapenschandaal. Toen de betogingen weg waren en er in Egypte sensatie te rapen viel, was er van de hele nepal-historie al bijna niks meer te lezen. Kwaliteitsberichtgeving?

Wat is er nu gebeurd.
Een paar jaar geleden had Nepal een verkozen parlement. Die hielden zich in hoofdzaak bezig met zakkenvullerij. Zo erg dat de Koning -die het opperste gezag had- die poppenkast maar ontbond. Dat is intussen 3 jaar terug en de bevolking wachtte nog altijd op een parlement, aangevuurd door de communistische Maoisten (een extreme groep maar de enigen die echt voor de mensen opkomen)
De 7 politieke partijen (die het zo hard bedorven hadden) nemen Cordon sanitaire-gewijs agendapunten over van de linksen, onder druk van de extremen. Zij hebben de staking afgekondigd, om betogingen te organiseren. De koning, als tegenmaatregel, kondigde een algemeen uitgaansverbod af. Alle verkeer lag plat, dus ook bevoorrading van voedsel en brandstof. De Koning kan dit afdwingen omdat het leger onder hem valt, en niet onder het ontbonden parlement. De belgische wapens zag je hier dus dagelijks op straat. Checkpoints om de 20 kilometer.

Nu heeft de Koning terug een parlement in leven geroepen, en zou hij zichzelf onder de wet plaatsen. Dat is een klein maar belangrijk verschil met de situatie van een paar jaar geleden. Toen hield hij het ultieme gezag. De Maoisten zijn niet tevreden met het voorstel. De zeven partijen wel. En de bevolking is de staking beu. Vandaar de vreugdeuitbarsting. Ook al is de situatie amper anders dan voordien. Het zal nog jaren duren tot er een werkbaar parlement is. De maoisten zullen nog jaren stof doen opwaaien.
Er zijn dus nu dus een aantal partijen opt toneel: De koning, de 7 partijen (die amper steun van de bevolking hebben) de maoisten, de bevolking, en de buitenlandse partijen: india en china die nepal als expansiegebied zien voor hun toenemende bevolking en economie, en de Amerkanen die liever geen communistisch land zien ontstaan. Hou je adem maar niet in voor alles hier is zoals het hoort.
Wat betekent dit voor de toeristen: erg weinig. We worden hier nog altijd op handen gedragen, het is hier even veilig als in eender welk ander land. Toch zijn er hier amper toeristen. Dit zou het slechtste toeristisch seizon zijn in 10 jaar. Alle winkels en hoteluitbaters draaien rode cijfers en zien zwarte sneeuw. Wij hopen met hen dat jullie allemaal naar dit prachtige en enorm diverse land komen!

Fietstoerisme, een hobby voor SM'ers!

Maandag 25/03/2006
nog maar half bekomen van onze eerse fietsavontuur, en meteen iets ambitieuzer op t menu: een tochtje van een 380km naar Pokhara, met een omwegje langs de tropische grensstreek met India.
Het begon met een luidkeels alarm om 6.15 en flink wat gekreun. "ja we zullen er eens aan beginnen zeker?" "staan we dan nu op?" overal vraagtekens. Eigenlijk om een beetje aan te voelen of de andere ook zo weinig zin heeft. Resultaat: een luie mep op de wekker, en omdraaien tot 11 uur. Leve de loopbaanonderbreking! De dag wordt dan maar al relaxend doorgebracht met sapjes drinken, mensen kijken en het Durbar Square bezoeken. Zo'n Durbar plein is een verzameling tempels rond een koninklijk paleis. Er zijn er zo een aantal in de Kathmandu vallei, van uit langvervlogen tijden dat Nepal nog niet bestond en de streek bestond uit een hoopje stadstaten die met de mooiste tempels elkaar de loef wilden afsteken. Op het Durbar Square van Kathmandu woont trouwens de Kumari, een levende godin! Een heel oude traditie waarbij heel jonge meisjes door hun familie voorgedragen worden. Als ze beantwoorden aan 32 kenmerken worden ze godin. Klinkt tof, maar ze mag het paleis niet uit, mag amper andere mensen onmoeten, en bij de eerste menstruatie is t spelletje uit. Op een moment dat veel meisjes t al lastig genoeg hebben met zichzelf wordt dit wereldvreemde wichtje terug in een maatschappij gegooid waar geen plaats voor haar is. Mannen zijn trouwens bang om met een ex-godin te trouwen, dus na een erg saaie jeugd kan het schaap niet eens een gewoon huwelijk aangaan. Ze heeft zich eventjes aan het raam vertoond: een 8 jarig fel opgemaakt meisje met een flink verveelde blik dat met open mond bubblegum kauwt, net als madonna in de 'holiday' tijd. We hadden met haar te doen.

Zondag 26/03/2006
De tweede poging om te gaan fietsen lukt beter: stevig ontbijtje achter de kiezen en dan anderhalf uur in de stank en het getoeter om Kathmandu uit te geraken. Tijdens een korte afdaling hadden we al zicht op de besneeuwde Langtang bergen. Zalig wakker worden is dat. Als we het getoeter eindelijk achter ons kunnen laten begint meteen een klimmetje van 35 km nonstop tot een hoogte van 2200 meter, dan 7km dalen en terug 9 km omhoog naar 2500m. Naar schatting klimmen we 1500 meter die dag. De zichten en mensen waren fameus de moeite (een schamele poging om dit weer te geven vind je op de foto site) maar toen we ons doel eindelijk bereikten hadden we maar oog voor een douche, een bed en een lekkere maaltijd. Maar als U dacht dat de plaats waar je de hele himalaya in 1 panorama kan zien, ook toeristisch is, heeft u het -net als wij- helemaal mis.

Daman telt 10 huizen waarvan 5 schamele hotelletjes die eruitzien als het hondenhok dat mijn vader met zijn twee linkerhanden voor onze hond Bessy bouwde (onze hond heeft er nooit in willen liggen), en wij delen dezelfde mening als Bessy. Het is pas na lang zoeken dat we een min of meer doenbaar kamertje vinden, met warme douche en eigen sanitair (catergorie hondenhok Vita dus). Restaurantjes zijn er niet. Een vrouwtje die misschien wel een incognito restaurantuitbaatster zou kunnen zijn, leggen we een lijstje met gerechten uit de Lonely Planet voor. "no, no, no, no..." En dan "yes, Rice we have!" En zo geschiedde. Een kwartiertje later zitten we op een houten bankje met voor ons een dampende schotel Dal Bat, het nationale gerecht van Nepal, overal verkrijgbaar: rijst, een kom linzensoep (en GEEN andere) en gepekelde groenten. De meeste Nepali eten het met de rechterhand (of lepel, maar zeker niet met de linkerhand vanwege de hands betreffende substituerende toiletrolfunctie)waarbij ze de groenten mengen onder de rijst, vervolgens het goedje kneden, het vervolgens weer te verpulveren, zo lang dat elke pedagogische moeder het bord al uit de handen getrokken zou hebben, vergezeld met een boze "speel niet met uw eten"-blik.
Na het eten is het, net als alle kindertjes van onze leeftijd, recht het bedje in. Schaam, schaam, het is half acht!

Maandag 27/03/2006
Een afdaling van 55 kilometer! Super, ware het niet dat de weg om de kilometer opgebroken is of bezaaid is met putten vergelijkbaar met het gezicht van een niet biactolgebruiker in puberjaren. Later en vermoeider dan we dachten komen we aan in Hetauda. Elke mens met gezond verstand zou hier stoppen, een dagje van 60 kilometer is mooi, maar wij, overmoedig als altijd en nog niet helemaal bewust van het feit dat we zelf zullen moeten trappen, willen er nog 70 km aanbreien op de beruchte Mahindra Highway. De Highway is vlak maar daarmee is ook alles gezegd. Het is een hel van getoeter, machismo rijgedrag (niet van onzentwegend) en stof. Heel af en toe wordt ons nog een blik gegund op het Nepali leven zoals het is: vanop een brug over de rivier zien we de traditionele lijkenverbranding. De vrouw wordt door haar familieleden op een stapel hout gelegd en vervolgens in brand gestoken. We hopen 70 kilometer lang dat ons op deze zotte snelweg niet hetzelfde lot te wachten staat. Tegen valavond bereiken we Chitwan park, een tropisch park in het zuiden van Nepal. De volgende twee dagen zullen de fietsen worden ingeruild tegen olifanten en jeeps. We gaan op safari!

Dallas in de Kathmanduvallei

woensdag 22/3 - donderdag 23/3/2006
Fietsen in Nepal, het is nog een beetje anders dan het fietsennetwerk in het "platte" land van Limburg. Ons eerste toertje op Thelma en Lowie is er eentje van 3 dagen in de Kathmandu vallei. 'Vallei' is een woord dat meestal geassocieerd wordt met 'gemakkelijk en vlak'. Niemand had ons gewaarschuwd dat er in die vallei ook nog eens kanjers van bergen staan. De eerste dag heb ik dan ook al een 'bijna doodervaring'! De eerste 12 kilometer uit de stad zijn loodzwaar: veel verkeer, getoeter, uitlaatgassen, een helling alsof we dezelfde dag nog de Everest gaan bereiken en overijverige kinderen die roepen "hello, what's your name? Where are you from?' - alsof ik mijn laatste adem zou besteden aan Engelse dialoogjes, beginnersniveau. Na een uur komen we aan het Shiwa Puri nationale park. Vanaf hier geen asfalt meer noch verkeer, alleen maar een muur van groen aan onze linkerkant en steile rijstterassen die overgaan in een glooiende vallei aan de rechterkant. "hey, dat zijn geen wolken", hoor ik Jan plots roepen. Met opgetrokken wenkbrauw, waar menig zweetdruppels in glinsteren, kijk ik op: aan de horizon zie ik de eerste besneeuwde bergtoppen van de Himalaya als een wit gebit met een overdosis fluor naar ons lachen! Adembenemend!

Ook de daaropvolgende dag beneemt het uitzicht, en de steile zandweg, geregeld onze adem! Maar na meer dan 40 kilometer klimmen is het eindelijk feest voor downhiller Jan, een smal steil paadje kronkelt vrolijk tussen bomen en pittoresque dorpjes naar beneden. Een van de dorpjes is zo charmant dat we besluiten er te blijven. We vinden onderdag in een schamel huisje waar een inventieve Nepali een houten bordje met "hotel" heeft opgespijkerd. Ons kamertje wordt normaal bewoond door onze gastvrouw en haar gezin maar deze nacht zijn de vier bedden en gevulde kleerkast van ons. Het hele dorp is in rep en roer door ons bezoek. Vooral onze fietsen en ons fototoestel zijn de trekpleisters. De kinderen zijn door het dolle heen dat ze op onze fietsen mogen rijden. Het duurt 3 valpartijen, 1 schaafwonde en een bloedende lip voor we Thelma en Lowie eindelijk kunnen bevrijden uit de ruwe kinderhanden. 50 foto's worden genomen voor we ons eindelijk kunnen terugtrekken in ons kamertje met vier eenpersoonsbedden en waarvan we juistgeteld 1 gebruiken.

vrijdag 24 maart 2006
Wat een gezapig tochtje, lekker uitbollend naar Kathmandu had moeten worden, draait uit op een drama recht uit Dallas, van in de tijd voor Bobby's dood. Na de 17de bocht tegen een snelheid van 41 km per uur blijkt mijn achterband plat te zijn. Geen probleem, mijn handige Jan heeft al het nodige plakgerief bij. (Hij heeft 's ochtends immers nog de band van Lowie geplakt, die gesneuveld was ten gevolge van overenthousiaste kinderen) Meteen stromen al de eerste nieuwsgierigen toe voor het aanschouwen van de unieke bandenplakgebeurtenis. Maar als Jan de band wil oppompen stelt zich een tweede probleem. Het mondstukje dat hij 2 uur voordien gebruikt had, is zoek. We hebben dus een pomp, een nieuwe band maar geen mogelijkheid om er lucht in te krijgen. Als een deus ex machina in de vorm van 4 gasten op een machina komt er plots een oplossing voor het probleem. Vier chocotofs en een Belgisch chocolaatje en even later zit Jan achterop de ene motor, de fiets op de andere. Ik volg met Lowie. Ze zetten ons af bij een man met pomp maar opnieuw stelt zich hetzelfde probleem. De pomp past niet op onze binnenband en asspepoestersgewijs ook de volgende 2 niet. Verwijten gaande van "hoe kunt ge zo stom zijn om dat stukje kwijt te doen (ik)" tot "wat zoude gij zonder mij doen (Jan}" worden heen en weer geslingerd. Tja... wat zou ik zonder Jan doen...? Doorrijden! En zo geschiedde! Driftig ga ik, alias vat dynamiet, er met Lowie vandoor, Jan blijft met een gekwetste Thelma achter. We zijn nog net verstandig genoeg om tussen de verwijten door te sissen dat we elkaar zullen zien om 16.30 in het hotel. Een uur later sta ik er al. Er wachten me nog drie lange uren. Ik ben uitgeput, bezonnen en verloren. (Het Dallasgehalte neemt hier toe!) Camera 1 zoemt in op eenzame blonde vrouw aan tafeltje. Zilte tranen vermengen zich met zoute zweetdruppels. Wezenloos staart ze in haar derde cola. De drank brengt geen soelaas. En dan plots, staat hij daar, zijn groene ogen kijken haar uitdagend aan (nvdr "hij" is Jan, mocht je in volgende beschrijving Jan niet herkennen). Op zijn gebruinde huid glinsteren zweetdruppeltjes. Zijn gespierde lichaam wacht gespannen af. Zij springt recht en stort zich in zijn sterke armen. De violen nemen toe en de zakken worden van de fietsen geladen. Jan vertelt me hoe hij tot het volgende dorpje gewandeld is, een nieuwe binnenband gekocht heeft en vervolgens naar Kathmandu gefietst is. We brengen de rest van de dag in harmonie door, alleen even kibbelend of we popcorn dan wel snickers willen kopen voor onze grote trip van morgen: met de fiets van Kathmandu naar Pokhara! Meer dan 200 km ten westen van de hoofdstad.

ALIVE AND KICKING!

Na 18 dagen wandelen, acclimatiseren en paardrijden zijn we weer in de bewoonde wereld, 5 blaren rijker, 5 kilo armer en 5 meter lichaamsbeharing meer. We hebben van de hele onrust in Nepal niets gemerkt, behalve dan de staking die op deze laatste wandeldag zorgde voor een extra 40 kilometer! We zijn ons nu aan het informeren over het hoe en het wat (bussen rijden er niet meer vanwege de staking) en storten ons op westers eten en luxeproducten (scheermachines, tiramisu, zeep en bier)! In de toeristenwijk is het heel rustig en ook veilig. De komende dagen komen jullie meer te weten over onze dolle avonturen! Wordt vervolgd!