Ter land, ter zee en in de lucht!

Het nieuwe jaar brengt ons naar Phongsali, een provinciestadje in het uiterste noordoorsten van Laos. Door de slechte wegen, de bergen en de 'koude' weten maar weinig toeristen dit geisoleerde plaatsje te bereiken. Het kost ons twee dagen om er te geraken, waarvan 170 km over zandwegen met putten en gravel. Deze streek is een van de minstbevolkte van heel Laos en ook een van de minst ontwikkelde. De 170 km zandweg is DE hoofdweg van de hele provincie, zijstraten komen we nauwelijks tegen en ook dorpjes liggen kilometers verwijderd van elkaar. De inwoners dragen hier, in tegenstelling tot de rest van Laos, nog wel hun kleurrijke kleding, zoals we ze ook vaak in Vietnam mochten zien. We bereiken Phongsali op 2 januari in de vroege namiddag. Het 'stadje', 20 keer kleiner dan Hechtel (en dat wil wat zeggen!) ligt op 1800 meter hoogte. De bittere 'koude' waarvoor iedereen, locals en guidebooks inclusief, ons voor gewaarschuwd heeft, valt best wel mee. 20 graden en een staalblauwe hemel. Phongsali is een supercharmant stadje, met kasseiensteegjes geflankeerd door - volgens de Lonely Planet - 'Tibetaans' aandoende houten huisjes. Niks te zien, en tegelijkertijd zoveel. Het stadje trakteert ons de volgende morgen alvast op de mooiste zonsopgang van de hele reis. Om kwart voor zeven zitten we al op de motor om de boot te halen richting zuiden... en jawel, 'morgenstond heeft goud in de mond'. Phongsali baadt in een gouden morgenzonnetje terwijl het dal beneden het stadje gehuld is in een dikke, dromerige wolkenzee. Meer dan anderhalf uur op voorhand bereiken we de boatlanding in Hatsa. Meer dan tijd genoeg dus om de motor op de boot te krijgen. Met vier man wordt onze Minsk in het wankele bootje geplant. Samen met de andere 10 andere passagiers dobberen we vier uur lang de Nam Ou rivier af, langs rivierdorpjes en ongerepte jungle, tot we in Muang Khua aankomen. Nog 100 kilometer knetteren tot in Udomxai waar we ons trakteren op een zalig saunaatje (stop 10 locals en twee westerlingen in hokje van 2 op 3 en dan begin je wel te zweten in een kruidenstoombad opgewarmd door een groot vat kokend water onder de sauna)en een heerlijk, naar goede gewoonte, steenhard bed.

kaarten

Voila.
Hieronder staat de kaart van onze minsk tournee tot nu toe.
Voor wie geen zin heeft om al de posts opnieuws te gaan uitvlooien wanneer we waar waren: de volgorde (van overnachtingsplaatsen)
Klik op de foto om te vergroten.
Hanoi - Mai Chau - Son La (2) - Tuan Giao - Pa So (2) - Sa Pa - Bac Ha - Ha Giang - Bao Lac - Cau Bang (2) - Ba Be - Hanoi

Hanoi - Nameo (aan de grens) - Sam Neua - Vieng Thong - Nong Khiaw (Kerst) - Luang Nam Tha - Viang Poukha - Muang Sing - Luang Nam Tha (2006) - Sim Xai - Phonsali - Udomxai - Luang Prabang (3)


Als je nog meer detail en zoom wil, surf dan naar
http://www.se-asia.com/index.php?p=maps/maps_switch.php&map=thai_lao_cam_viet
Klik rechts op deze kaart voor opties zoals quality en Zoom. Klik op "show small villages" om alle details te zien. Have fun!

De feestdagen: een verhaal van jungle, zon en bamboehutjes

Maandag 26/12 - zaterdag 31/12/2005

Tweede kerstdag zitten we alweer op onze motor te knetteren richting Luang Nam Tha, eindbestemming voor 2005. Eerst een dagje chillen (en totaal uit mijn dak gaan bij het horen van mijn toekomstig meterschap van Anki's en Gijs kleine spruit)en dan storten we ons weer in een nieuw avontuur met onze trouwe Minsk. Een pad, dwars door de jungle, brengt ons naar een dorpje tussen de Thaise en Chinese grens. Onze missie voor de komende dagen is: 'to confirm the 'uncomfirmed track' tussen Vieng Pukha en Mueng Long. Op onze kaart van Laos staat er namelijk een vage weg tussen die twee plaatjes, die dwars door de jungle loopt. Het is niet zeker of er ueberhaupt wel een weg is, maar dat willen we maar al te graag zelf gaan uitvinden. Donderdag 29 december vertrekken we 's morgens in de vroegte op avontuur. Het eerste uurtje verloopt vlot: een mooie, duidelijke weg door een heuvelachtig landschap bezaaid met paarse bloemen. Onze eerste hindernis van kaliber is een rivier van 4 meter breed en meer dan een halve meter diep: de grootste tot nog toe. We blijven lang nogal besluiteloos aan de oever staan. Ik waag met dan het water in om te meten hoe diep het is en hoe sterk de stroming is. Conclusie: het is diep en de stroming is sterk! Waarom en hoe het komt dat we toch beslissen door te gaan kan alleen verklaard worden door de gevaarlijke Jan en Brenda mix. Ik sta al veilig aan de overkant als Jan de oversteek waagt. Met verbeten Bruce Willis blijk stort hij zich in de rivier. Hij haalt de oever niet doordat er water in de uitlaat komt. Ik snel hem tegemoet in het water om mee onze Minsk eruit te helpen. Bij deze reddingsactie verlies ik 1 van mijn slippers (gekregen van de vriendinnetjes). Zodra de Minsk aan wal is, schiet Jan met kleren en al het water in om de vriendschapsslipper te redden. Helaas, net zoals mannen geen boter in de koelkast kunnen vinden, ziet jan de slipper niet die 2 meter verderop drijft. Ik besluit mijn andere slipper dan ook maar aan de rivier te schenken voor een eventuele gelukkige vinder. De weg loopt, aan de overkant, in vrij goede staat verder, dwars door het oerwoud. De natuur is adembenemend mooi. We worden ingesloten door muren van groen. Ook de bewoners van de twee dorpjes die we passeren lijken zo weggelopen uit een National Geographic documentaire. Vrouwen werken in bloot bovenlijf of geopende bloezen op het veld. Volgens Jan wordt hier 'de borst' pas echt naar waarde geschat! Ik hou toch braafjes mijn bloesje dicht. De weg wordt helaas steeds steiler (ik loop weer meer naast de motor dan dat ik erop zit) en ... ook onduidelijker. Na 20 kilometer moeten we in het oerwoud onze meerdere erkennen. Landslides en de felle begroeiing hebben het pad ontoegankelijk gemaakt. Hier stopt onze missie. De terugweg verloopt verbazend snel. Een riviercrossinkje hier en daar en we staan tegen drieen alweer in Vieng Pukha. Even 'Cola' tanken en in 1 ruk door naar Luang Nam Tham, ik aan het stuur, mijn eerste boomstambrugjes trotserend.

De laatste twee dagen van 2005 brengen we door in Muang Sing, een dorpje op 15 kilometer van de Chinese grens. In deze streek wonen met zilver versierde Akha vrouwtjes en tulband Yao. We maken wandelingen doorheen de dorpen, zwaardvechten met de kinderen en slaan het zoveelste opium-aanbod af. Deze streek, tussen China en Birma staat immers bekend om zijn opiumkweek. Heel wat mensen in de dorpen zijn er aan verslaafd. Ze zitten met waterige oogjes voor zich uit te kijken tot er een toerist opduikt aan wie ze wat van het spul kunnen verpatsen - op die manier kunnen ze ook zelf meeroken.

Wij hebben geen drugs nodig: we beleven oudejaarsavond sowieso op een wolkje. Een lekker dineetje en een flesje wijn mee naar ons bamboehutje in de jungle... 2006 wordt intiem gevierd! Gelukkig nieuwjaar!

Zalige zonnige zatte Kerst

Zaterdag 24/12 - Zondag 24/12

We checken al vroeg in ons kerstbamboehutje in. Het hotelletje zou eigenlijk pas op 1 januari opengaan maar voor echte doorwinterde kerstfans als wij wilde onze Amerikaanse gastheer wel een extra efforteke doen. Op ons bedje liggen bloemblaadjes, op ons priveterrasje hangen nieuwe hangmatten klaar, vanuit onze douche overshouwen we de jungle. Onze gastheer Marko komt ons al tegen 11 uur halen om naar een lokaal feest te gaan ter ere van ... euh iemands grootouders? In praktijk betekent dat een beetje eten en heeeeeel veeeeel drinken. Ik ga samen met Jan aan de mannentafel zitten maar dat betekent ook drinken zoals de mannen. Om de vijf minuten twee shots rijstwijn die je kan wegspoelen met een pint bier. Na een uurtje worden we door Marko meegetroond naar een volgend feest. Martin, Marko's landgenoot geeft een soort afscheidsfeest voor zijn personeel. Hij werkt voor een Amerikaans ontwikkelingsproject dat opiumboeren een alternatieve manier van inkomsten wil bieden. Door de Irakoorlog is het budget voor ontwikkelingssamenwerking in Laos enorm geslonken waardoor hij de helft van zijn personeel moet ontslaan... Hoe een domme oorlog, duizenden kilometers verderop, ook hier zoveel slachtoffers maakt... Dus voor de betrokkenen een reden om nog feller te gaan drinken. Tja, ... en daar waren wij dan weer het slachtoffer van!! Tegen drie uur in de namiddag zijn Jan en ik allebei goed scheef. De tientallen shots rijstwijn (45 graden) beginnen hun tol te eisen. We waggelen onze bamboehut in en doen een estafette over de toiletpot. De rest van de dag slapen we onze roes uit.Tegen de avond zijn we terug boven water. Net op tijd want Marko's Laotiaanse vrouw heeft een bescheiden maar erg lekker kerstdiner klaargemaakt. We smullen en luisteren dromend naar Marko's verhalen van Nepal en Buthan! Het is een zalige avond... zonder rijstwijn maar wel met kerstboom... of toch iets in die aard.

Kerstmis vieren we met een uitgebreid ontbijt op ons priveterrasje en vervolgens een typisch Jan en Brenda avontuur. Muang Ngoi is alleen maar bereikbaar met een uurtje boot, zeggen de boekskes... wij willen het tegendeel bewijzen! We zien een pad langs de rivier in die richting en zijn stellig overtuigd dat we er zo geraken en ... sneller dan de boot ook. De wandeling is prachtig en leidt door afgelegen dorpjes. Na twee uurtjes stevig marcheren zijn we ervan overtuigd dat we er bijna zijn. Goed voorbereid, zoals Jokerbegeleiders altijd zijn, sterven we van de dorst. We vragen een glas water aan een of ander local maar blijkbaar is er een foutje in de communicatie geslopen want als hij eindelijk met twee volle glazen fris water komt aanzetten drinkt hij het ene zelf op en giet hij het andere op de grond??? Gelukkig weten enkele oude vrouwtjes een beetje verderop wel wat we bedoelen. Het pad loopt nog een uurtje verder maar loopt dan definitief dood. We worden gered door twee locals met een boomstammenboot, die ons naar onze eindbestemming (nog 3 kwartier varen verderop!) brengt. Muang Noi is wel degelijk een rivierdorp, alleen bereikbaar per boot :-)!

Op het 'randje' van Vietnam en Laos

Dinsdag 20/12/2005

Wat een rustige transportdag naar de grens had moeten zijn, wordt weer een waar avontuur. De shortcut via de Ho Chi Minh road is in afstand wel korter maar van 'road' is er nog niet zoveel sprake. Aan deze snelweg wordt nu al een aantal jaren gewerkt ... en het deel dat wij gekozen hebben, is blijkbaar nog niet af. Het lijkt wel een slechte Amerikaanse B film als we in volle vaart komen aanstuiven en plots zien dat de brug voor ons nog niet verbonden is met de weg vlak voor ons. Gelukkig zijn er zandwegen naast de bruggen in aanbouw die ons op het juiste spoor houden. We slagen er toch nog in voor valavond de grens te bereiken. We checken in in een familiehotelletje waar we de avond doorbrengen in de garage/living, babbelend via de phrasebook, met de familie.

Woensdag 21/12/2005 - vrijdag 23/12/2005

Tegen acht uur staan we aan de gevreesde grensovergang. Met klamme handjes geven we onze paspoorten af. Zonder probleem worden er de nodige stempeltjes in gezet. Het loopt van een leien dakje, tot de motor ter sprake wordt gebracht. De best Engelssprekende grenswachter zegt me koeltjes dat de motor niet over de grens mag; hij staat immers nog steeds op naam van de Vietnamese eigenaar. Ik sla lichtgroen uit, maar probeer toch koel te blijven. Met een blufpokergezicht haal ik het Word-document boven dat we een paar dagen voordien zelf gemaakt hebben op de computer in een giegelende improvisatiebui. "we hebben nochtans de toestemming van de eigenaar". Meteen verandert de houding van de grenswachter: 'oh, very important document, you must keep it very well'. Tegen dat Jan goed en wel terug bij me staat met de gecontroleerde bagage is alles al in orde voor de Vietnamezen. De Laos kant brengt nog minder problemen met zich mee en even later zitten we alweer op de motor te snorren.
Pas na een aantal dagen en kilometers beginnen de verschillen met Vietnam zich duidelijk af te tekenen. Laos is ongelooflijk ongerept en puur. We rijden dwars door de jungle, zonder tekenen van menselijk spoor, over erbarmelijke wegen (gravel, putten, keien), langs nietige dorpjes waar geen elektriciteit is, noch lopend water. Het is opvallend hoe arm de mensen hier zijn. Kinderen lopen met gescheurde kleren, zonder broekjes, vaak met maar een schoentje aan. De reacties als we door de dorpjes rijden zijn heel uiteenlopend gaande van angst en verbazing tot geestdriftige soms euforische reacties; overslaande stemmetjes, spurtjes achter de motor aan, armpjes die bijna uit de kom worden gezwaaid ... .
Na drie dagen op de motor, met tussenstops voor grotbezoekjes, warmwaterbronnen, watervallen en indrukwekkende uitzichten komen we op onze kerstbestemming aan. We reserveren voor de volgende dag (kerstavond!)een bamboehutje in het sjiekste (en duurste) hotel van de streek .... We willen dat Kerstmis iets speciaals wordt ... en dat werd het ook!!!