On the road in a Chevrolet Havana - Vinales 7 juli2016

’S morgensvroeg staat onze taxi om 9 uur klaar om ons naar Vinales te brengen. Tijdens de drie uur durende rit met onze oude Chevrolet praat ik met chauffeur Johanis. De auto is van hem, daar is hij erg trots op. Zulke auto’s kosten in Cuba al gauw 16.000 CUC (ongeveer 16.000 Euro), erg veel dus als je weet dat het gemiddelde maandloon hier tussen 15 en 40 CUC (ongeveer hetzelfde in euro's) is. Hoe langer hoe meer wordt me duidelijk waarom iedereen hier in de toertistische sector wil werken. Door de hoge prijzen die ze hier aan toeristen vragen, kan je op een dag soms een maandloon verdienen. Het dagelijkse leven is hier, ook voor locale mensen, erg duur. Shampoo, WC papier, het zijn luxeproducten. Iedereen werkt in Cuba, ook vrouwen. Het sociale zekerheidssysteem van België bestaat hier niet. Geen werk, geen geld. Ziek, geen geld, zwanger, geen geld. Het pensioen is een karige 10 CUC per maand. Crèches zijn van de staat en kosten maar een paar Cubaanse pesos per maand (minder dan een euro) maar ze zijn overbevolkt en ‘er wordt niet goed voor je kind gezorgd,’ zegt Johanis. Hij brengt zijn dochtertje naar een privé crèche, die kost 30 CUC per maand. Hoe langer ik met Johanis praat, hoe zotter ik het systeem hier vind. Er is heel veel ongelijkheid, en dat in het land van het communisme. De mensen van de casas particulares geven aan dat ze erg tevreden zijn in Cuba. Zij die niet in de toeristische sector werken, vertellen andere verhalen, over de tientallen Cubanen die hun leven risceren om het land te ontvluchten op zoek naar een betere toekomst. Na drie uur en een fixe regenbui waarbij we even vrezen voor ons leven – houden onze ruitenwissertjes het wel vol? Is de auto voldoende baanvast? – komen we aan in Vinales. We legden via onze huisbaas in Havana al een casa vast maar dat blijkt niet helemaal ons ding. Een kametje ergens achterin, van de mooie uitzichten geen sprake. Omdat we te moe zijn – en nog niet beter weten – checken we in. We zoeken op waar we kunnen zwemmen en stappen de anderhalve kilometer naar het luxehotel met buitenzwembad. De kinderen amuseren zich rot – al is Jip vooral aan het scherm gekluisterd om de match Frankrijk – Duitsland te volgen - en ook ons de doet de rust wel deugd. ’S Avonds eten we in onze casa, verse vis, kip voor de jongens. Voortaan zijn staan de verse ananas en mangosap dagelijks op het menu. De jongens liggen er tegen acht uur in. Ik besluit nog een wandelingetje te maken om wat zaken uit te zoeken voor de volgende dag. Ik vind een casa met een prachtig uitzicht voor 10 CUC minder. De volgende dag verhuizen we.