Bij de mannen van den bouw

Woensdag 1/3 - donderdag 2/3 Hoi An - de bouwvakkers

We hadden tussen Buon Ma Thuot en Hoi An al een beetje mogen proeven van Vietnams grootste prestige project, de Ho Chi Minh highway,een snelweg door het meest ongerepte deel van Vietnam, dwars door de bergen en wouden, over een afstand van meer dan 2000 kilometer. De snelweg is de belichaming van het gevecht tussen mens en natuur. Na onze shoppingsuitsbarstingen in Hoi An, gooien we ons mee in de strijd om de Ho Chi Minh highway klein te krijgen. De eerste dag krijgen we alvast een flinke rechtse in vorm van regen en mist op ons neus. De snelweg voert dwars over een bergpas van 1500 meter langs dichtbegroeide wouden. Prachtig, maar de mist beperkt vaak het zicht tot 100 meter en zorgt ervoor dat we tot op het bot verkleumd zijn. Belgie lijkt plots weer zo dichtbij... De kilometers lijken mijlen en het wordt aftellen tot we eindelijk onze eindbestemming van de dag bereiken, Aluoi. Veel keuze aan slaapplaatsen is er niet. In het hotelletje is er maar 1 kamer met een dubbel bed, toevallig de kamer met TV. De uitbaters staan hun felbegeerd kamertje af en zitten voor de rest van de avond verweesd voor zich uit te staren. Wij kruipen meteen het bed (ongeveer rond Tik Tak tijd) in om ons op te warmen.

Donderdag 2/3
Vroeg op, snel ontbijt gehaald op de markt en op pad. De regen dreigt en blaft, maar bijt niet, gelukkig. De rit is ook minder bergachtig maar nog even puur. Dit is DE streek van de Vietnamoorlog, met Charlie, Agent Orange, Napalm, hinderlagen en B52's. Hamburgerhill ligt op de weg. We merken er nauwelijks iets van tot de Minsk plots vervaarlijk begint te zwalpen als een zatte matroos. Platte band... we zijn recht in een granaatscherf gereden (of ja, waarschijnlijk gewoon een stukje ijzer, maar dat klinkt niet zo spectaculair). De afgelopen kilometers zijn we nauwelijks iemand tegengekomen, maar de timing van onze platte band kon echt niet beter zijn. We staan op welgeteld 3 meter van een garage. De mannen van de garage vinden het natuurlijk super om ons te helpen en als ik een fotootje van hen maak is het kot al helemaal te klein. Ze beginnen gedreven te wijzen op de camera en te gebaren dat ik de foto eruit moet halen. Misverstanden alom, ze begrijpen maar niet dat ik de foto er niet uit kan halen, ik begrijp maar niet dat ze eigenlijk de foto willen en wis al de foto's met hen omdat ik vermoed dat ze bang zijn dat ik hun 'geest' gevangen heb (ben blijkbaar helemaal gebrainwashed door Joker). Band vervangen en weer op weg. Voor de middag staan we aan de Dakrong brug, symbool van de Demilitarized Zone (DMZ), scheiding tussen Noord en Zuid Vietnam. We doen ons best om ons in te leven in het Ieper van de 60's maar de jungle en de Vietnamezen hebben veel sporen uitgewist. Iedereen wil blijkbaar vergeten. De brug is ook de keuze tussen Khe San en de westelijke Ho Chi Minh highway, of de DMZ en de oostelijke snelweg. We rijden alleszins naar Khe San om te lunchen en het War Memorial museum te bezoeken. In dit plaatsje werden immers een van de zwaarste slagen van de Vietnam oorlog uitgevochten (http://www.historycentral.com/vietnam/KheSan.html). Van de honderden bommen, kanonnen en ontbladeringen is er nauwelijks een spoor. Vanaf hier wordt de Ho Chi Minh highway even magistraal als onzinning prestigieus. Een natte droom voor motors, maar hier woont geen mens. 'Voor wie of wat ligt die weg hier, die bijna niet te onderhouden is in dit gebied van aardverschuivingen?' We hadden er beter over gezwegen want ineens staan we voor een aardverschuiving. De vangrail is meegesleurd door het enorme gewicht van de rotsen en de weg ligt bedolven onder aarde en stenen. Een half uur staan we samen met wat andere brommertjes te kijken hoe een buldozer de grootste stenen aan de kant duwt... daarna is het aan ons om ons verder een weg te banen over de massa neergevallen rotsen. Het is half vier als we eindelijk weer op pad kunnen. De daaropvolgende kilometers zijn, zo mogelijk, nog wilder, nog desolater, nog puurder. We rijden kilometers zonder een mens te zien, alleen, een met de natuur...en met nog meer dan 100 km voor de boeg. Tegen half zes komen we eindelijk nog eens aan een huis - in aanbouw. Met nog 60 kilometer dwars door een nationaal park te gaan, geen licht op onze motor en een bijna lege tank besluiten we de bouwvakkers te vragen of we bij hen mogen blijven slapen! Een bed wordt afgestaan, dekens worden verzameld en even later zitten we met de hele bende te smullen van vis met rijst en groentjes. Er wordt driftig gebruik gemaakt van onze phrase book om toch op een of andere manier te communiceren maar de vragen die ze aanduiden in ons boekje zijn net iets te hoog gegrepen. "What is your opinion about deforestation?' Jan denkt even na en antwoordt dan verstandig: 'Vietnam many trees, Belgium not many, Vietnam nice'. Tot zover het debat over ontbossing. Bij de vraag: 'what kind of music do you like?', antwoordt Jan: 'rock and roll' (???). Zelfs de Vietnamezen vinden dat maar vreemd voor een jongen van de 21ste eeuw. 'We like disco' antwoorden ze, en meteen Jan ook (???). Op reis leer je je partner kennen. De rest van de avond brengen we rond het kampvuur door, dwaas lachend met onze typische homestay-smile.

Uitgeven om te besparen!

zondag 26/2 - dinsdag 28/2 Shoppingtime
Let op het logo op onze hemdjes en de merknaam 'effieweg'
Het ging prima met ons budget ... En toen kwam Hoi An, een knus stadje met Chinese tempeltjes, Japanse bruggen, oude huizen en vooral winkels. Van de eerste drie genoemden hebben we ... euh ... niks bezocht, de winkels daarentegen drie dagen lang van 9 tot 21! Om de vijf meter is er wel een kleermaker die 'smeekt' om je garderobe te mogen uitbreiden, en omdat we ze allemaal wilden gelukkig maken, hebben we praktisch de hele stad laten knippen, naaien en borduren om een totaal van 35 stuks (waaronder 8 paar schoenen - volledig verantwoord omwille van mijn brede voeten en Eddy Merkx kuiten) in elkaar te steken, op maat gemaakt, volledig naar onze smaak en kleur. Een idee van de prijzen: hemd (6$), broek (10$), jurk (10$), rokje (9$), schoenen (10-15$), leren laarzen (35$), kostuum (40$)... We voelden ons echte miljonairs en hebben ons ook zo gedragen! Alles wat we wilden, hebben we gekocht, zonder scrupules, onder het motto: Uitgeven in Vietnam om te besparen in Belgie. Onze totaalsom kwam uiteindelijk op een 450 euro wat zoveel is als 1 degelijk kostuum in Belgie (Jan heeft er 2, ik treed niet in detail over mijn aankopen wegens te decadent :-) We hebben daar ook onze eigen hemdjes en schoenen ontworpen van het weldra bekende en peperdure merk EFFIEWEG, ontworpen door J. De Vliegher.
U denkt wellicht dat deze drie dagen een ware hel voor Jan waren en een zeker apathie zich van hem meester maken na het bekijken van het 36ste jurkje? Niets is minder waar! Jan was geweldig! Een eindeloos geduld, creatieve ideeen, een enorme drijfveer om mij in mooie kleedjes te steken en een shoppingenergie die zelfs Carrie Bradshaw van Sex and the City niet meer zou hebben na 30 dagen Solden in een Prada winkel. Ik wist niet dat zulke mannen bestonden... maar waarschijnlijk is Jan gewoon, in termen van Hoi an, op maat voor mij gemaakt! (Andy, geen commentaar over dit melige einde van deze post!)

de cirkel is rond

We zijn terug in Hanoi! We zijn er dus in geslaagd ons rondje Indochina met een ouwe russische brompot compleet te maken. Verhalen en details volgen nog, maar we zijn de eersten ever om dit te doen! Trots alom. Vanavond proberen we Lise (Nicht van Jan) en haar man Sami te ontmoeten! We durven nog niet denken aan t nakende afscheid van onze motor...

tataaa

te land ter zee en in de bergen.

Mui ne.

Paradijs van de surfers, toevluchtsoord voor Russen die Thailand beu zijn, Beach resort stad, en het minst vietnamees van alle plaatsjes in dit land. Maar jongens wat een zalig strand. We hadden al lekker ge-beacht in Cambodia, maar toen we na de middag aankwamen in dit plaatsje hadden we er meteen zin in. Het enige wat we die dag nog gedaan hebben in onze ligstoel is: beslissen om hier een dagje extra te blijven (in plaat van de volgende dag terug op pad te gaan) Wij zullen ons Februari 2006 herinneren met langoustines op de barbeque aan het strand, 35 graden tegen dat het ontbijt voorbij is, zonnebrand na 2 uurtjes relaxen, en als kinderen springen in de branding van de leuke golven. Het Kite-surfen is hier erg populair en veel cooler, maar 180$ per persoon voor een initiatie, das een beetje bij t haar getrokken. We houden dat dus tegoed voor als we terug in Belgie zijn.
Wat doe je in 2 dgen strand? Erg weinig. Wat doen Jan en Brenda als ze een dag niet met de Minsk op pad zijn? Een toertje rijden met de ... Minsk natuurlijk. We kunnen t niet laten. We overwegen eventjes om nog een dagje langer te blijven, want het Dolce Far Niente ligt ons wel, maar de zin in nieuwe plaatsen kriebelt weer....

Een 250 km verderop houden we halte in Dalat. Velen hadden ons gewaarschuwd voor de kleverige Kitch van dit bergstadje, dat ten tijde van de franse kolonie opgang maakte omwille van de koelte. U leest het goed. terwijl jullie de stoof nog eens opmorrelen, zoeken wij de koelte op in de bergen. De frisse geur van naaldwouden en prachtige vergezichten zijn alleszins een enorme afwisseling van het strandgebeuren. De mentaliteit ook. Het is van China geleden dat we nog met zo'n onvriendelijke lomperikken te maken kregen als de Dalatenaars. Gelukkig hebben ze enorme hoeveelheden fruit: ananassen, sterfruit en bergen aardbeien. We verliezen onszelf in de aardbeien snoep en confituur. Het dolle avondleven blinkt uit in afwezigheid (een goei fuif kennen ze hier helaas niet, ofwel worden we nooit gevraagd) dus houden we t maar sobertjes met een boek op de kamer. Hoe spannend, dat trekkersbestaan.
De volgende dag kiezen we voor het binnenland. En nu komt een beetje interactieve blog: Ga naar je keuken, en stop je neus in de provencaalse kruiden voor de eerste uurtjes rijden. Ruik aan de banden van je auto om de geur van de rubberplantages mee te pikken. En -terug in de keuken- snuif je eens goed aan de koffie en de pepermolen om het parfum van de rest van de tocht te hebben. Zalig is dat, rijdend door de koffieplantages, waar verse koffie gebrand word, of langs dorpen waar de peper ligt te drogen langs de weg.
Buon Ma thuot zelf is niks biezonders. Gewoon een etappe plaats voor onze rit langs de Ho Chi Minh Highway, een route dwars door het ongekende binnenland van Vietnam. Dus de volgende dag pruttelen Jan Brenda en de Minsk vrolijk verder noord. Geen mens op de weg. Gewoon wij en de bossen.
In Kontum komt daar weer een nieuw aspect bij. We vinden de mensen in noord vietnam erg divers qua kleding. Dat doen ze hier niet, maar de bouwstijl verandert om het uur rijden. De mooiste gebouwen zijn de gemeenschapshuizen, een traditie die erg sterk gehouden wordt in de centrale highlands van Vietnam. De imposante Rong-huizen komen net uit een stripverhaal met smurfen of elfjes. De hele streek staat er vol van. Die streek staat ook vol koffie. Een klein tasje rond een uur of 5 s namiddags is sterk genoeg om me tot 4 uur s nachts wakker te houden! Had ik dit spul maar gehad tijdens de examens!
De Ho Chi Minh highway begint steeds meer op een motorrijders' natte droom te lijken. Fabelachtige zichten, heerlijk bochtenwerk, klimmetjes, afdalingen, met watervalletjes hier en daar, een valleitje, een kronkelig riviertje, en geen enkele auto in de buurt! totaal ongerept! We gillen van plezier, en vechten zelfs om wie magrijden en waar we nog eens zouden wisselen. Zoveel lol, dat moet beboet worden. Dus bereiken we Hoi An in het pik donker. Remember, onze motor heeft geen verlichting..... Zo goed en kwaad als mogelijk volgen we een auto, in de hoop dat die ook naar Hoi An gaat......

Saigon, Saigon

Met het beste wegenstelsel van zuidoostazie onder de wielen van een Minsk die draait als een zwitsers horloge waren we in no time in de grootste stad van Vietnam. We hebben nochtans wat omwegen genomen om de Mekong Delta mee te pakken onderweg. Leuk om het dagelijkse leven te zien, maar qua charme kan het helaas niet tippen aan de Cambodiaanse mekong, zoals we die de voorbije dagen hebben mogen meemaken. 'Very Poor Very Beautiful' zeiden de chinezen al, en in dit geval klopt die beschrijving als een zwerende vinger. Vietnam is veel rijker, drukker en beziger dan Cambodia. Phnom Penh zou een niets beduidend provinciestadje zijn in vergelijking.

Toen de Minsk's generator verbrandde hebben we m terug aan t rijden gekregen, maar de rest van de electriciteit kon niemand herstellen. Dus zijn we de heksenketel van Saigon (4 miljoen brommertjes...) ingedoken zonder pinkers, stoplicht of toeter! Een avontuur op zich. Millimeterwerk om Mozes-gewijs de zee van andere brommertjes te splijten en je weg te zoeken. Bren navigeert (molenwiekend en toeterend als erzats pinkers en toeter) terwijl ik mn zenuwen onder controle hou. Maar na een halfuurtje waren we al aan het guesthouse. Triomf!

Als Hanoi antwerpen is is Saigon Brussel. Groter, meer volk, meer leven, maar het is soms wat zoeken om de charmate stukken te vinden tussende bedrijvigheid. Tegelijkertijd showt Saigon een rijkdom die in Hanoi soms niet te vinden is. Luxeproducten stapelen zich op rond het Continental hotel, het charmante koloniale hotel dat het decor is van Graham Greene's fantastische boek The Quiet American (geen lichte kost, maar een van de 2 beste boeken die we de heel reis al gelezen hebben) Dit boek blijft als een geur rond ons cirkelen als we de stad doorkruisen. Hoewel de Vietnamese vooruitgang al heel veel sporen van de oorlog heeft overwoekerd, zijn er nog zovele herinneringen en schaduwen van dit gruwelijke verleden.
We bezoeken het vroegere presidentiele paleis, dat in onbruik geraakt is toen de communisten hier in 1975 de macht overnamen en het niet-communistische zuid vietnam (dat de amerikanen steunden) viel. We zijn alletwee te jong om deze oorlog nog te herinneren, maar toch is het vreemd om in de war room rond te lopen, waar de generaals de militaire beslissingen namen in de strijd. We gaan ook nog naar het war memorial museum, waar vooral de foto's van gesneuvelde fotografen erg pakken. Het front wordt zo erg dichtbij gebracht.
Om al deze zware kost wat te compenseren laten we ons gaan aan de foodstalls met goedkope maar overheerlijke vis en zeevruchten. Een feest voor geen geld. De volgende dag staan we hier al terug. Qua shopping brengt de zoektocht naar fake Teva sandalen ons in een markt van een miljoen teenslippers. Onvoorstelbaar, een hele hal van flander's Expo -of grenslandhal- met alleen teenslippers en onderdelen...
Twijfel maakt zich meester van ons: Stoppen we hier in Saigon onze Minsk Toer, of maken we de lus volledig. We missen Cambodia nog een beetje en vertrouwen we onze Rus niet erg hard. Het idee groeit om een sprongetje naar Borneo te doen in afwachting van het Grote Bezoek. (Jawel, onze ouders komen ons opzoeken in Bangkok!) Maar een herstellingkje en de goesting om onze krachttoer uit te zingen overtuigen ons. En sindsdien is de Minsk weer betrouwbaarder en zelfs zuiniger dan ooit tevoren.

Border Crossing for dummies

Donderdag 16/02

Men zegt vaak van moeders dat ze het gehuil van hun baby uit honderden andere babykeelgeluiden kunnen herkennen. Ik dacht dat ik dat ook kon met onze Minsk. Jan trekt 's morgensvroeg al op pad met onze Minsk naar Bernard, de garagist, terwijl ik de zakken inpak - voor het geval dat we Cambodia diezelfde dag nog op twee wielen zouden kunnen verlaten. Noem het 'wishful thinking' maar mijn hart maakt een sprongetje bij elk brommend geluid. Blijkbaar kan ik onze 2-takt motor niet nog niet eens onderscheiden van een ventilator op stand 3. Een half uurtje later staat Jan alweer bij me met een draaiende Minsk. Door het geluid van de ventilator had ik hem zelfs niet gehoord. We haasten ons de motor op - nu hij nog wil - richting Vietnam. Tegen de middag komen we aan de ferrycrossing. Hier moeten we beslissen: de grens in Moc Bai via highway 1 op 200km, en dichter bij Saigon. De andere optie is een zandweg langs de Mekong, minder verkeer dus minder mogelijkheden om kapotte Minsken te depanneren en ongeveer 100 km verder van Saigon dan de eerste optie. Klinkt optie 1 u ook verstandiger? Daarom waarschijnlijk werd het optie 2. En we worden beloond! De weg naar de grens is prachtig, een zandweg parallel aan de Mekong, volgebouwd met houten hutjes en bewoond met de typische Cambodiaans geruite hoofddoekdragers en een overdosis aan koeien. De rit verloopt vlotjes tot zowaar 2 km voor de grens... en dan laat de Minsk ons weer in de steek - hij wil niet meer starten. Bougie vervangen, bemoedigende zadelklopjes en jawel hij draait weer!

De grensovergang was de eerlijkste en gemakkelijkste tot nog toe! De Cambodiaanse kant bekijkt de papieren van tijdelijke import goedkeuren, vragen nieuwsgierig naar de prijs van de motor en onze route en stempelen met de glimlach onze paspoorten af. De Vietnamese grenswachters waren, hoe is het mogelijk, nog makkelijker. Stempeltjes op het paspoort en even langs 'customs'. Daar moet iemand speciaal wakker gemaakt worden (ze zijn niet gewoon dat je overland komt, iedereen gebruikt de Mekong want de wegen zijn zo slecht dat je er met de auto nooit doorkomt). De man bekijkt ons (niet de motor??) en knikt dat het ok is. Verward door de eenvoud van de zaak vragen we nog eens ter bevestiging: 'how about the motorbike?'. Het enige antwoord dat we krijgen: ' That way, 35 kilometers to Chau Doc'. ... HOME FREE! We zijn binnen! We hebben Vietnam gehaald! Euforie alom! Gilletjes, kusjes en kneepjes in de armen! De Minsk is thuis!