De wietkloof!

Zondag 30 oktober - dinsdag 1 november

In een klein stationnetje, 's morgens in de vroegte ... namen we de bus richting Qiatou, het dorpje aan het begin van de Tiger Leaping kloof. Onze bagage hebben we achter gelaten in Lijang. Wij reizen licht, met 1 extra onderbroekje. Na Mongolie kennen we immers de kunst van het binnenstebuiten draaien ;-). Om 12 uur stipt beginnen we aan de tocht door de prachtige kloof, uitgesneden door de woeste rivier, omgeven door 'snowcapped mountains'. De eerste dag wandelen een dikke vijf uur tot aan half way lodge, het gezellige guest house halverwege de kloof. We genieten van een heerlijk avondmaal, een frisse pint en een welverdiende nachtrust. Als je dacht dat vroeg gaan slapen, betekent weer vroeg op pad, heb je het mis. Tegen elf uur zitten we nog altijd op de boomstamzitjes van Half way gekleefd te genieten van het indrukwekkende uitzicht en de heerlijke pannenkoeken.

Het tweede deel van de gorge is nog smaller en mooier, en zowaar bezaaid met marihuana 'bomen', maar na twee uren stappen komen we al op de asfalt weg, en twintig minuutjes later hebben we ons alweer geinstalleerd bij Sean's place voor, jawel, de lunch. We komen samen aan met een ander koppel dat eruitziet alsof ze een flinke portie Prozac nodig hebben, en dat terwijl we vanaf het terras een adembenemend uitzicht op de kloof hebben. Ze spreken Engels dus ik zeg meteen - nogal luid tegen Jan: 'als ik er zo uitzie..., gooi me dan maar in de kloof of stuur me naar huis'. Even later blijkt de man een Vlaming te zijn, zij is een Zwitserse...Vrienden voor het leven zit er niet in!
Tegen drieen besluiten we nog eens in actie te schieten. De wandelaars die een voor een binnen druppelen zien er allemaal uitgeput uit. Stuk voor stuk hebben ze tevergeefs het pad naar de waterval en het bambooforest proberen te vinden (ons prozac koppel is trouwens een van hen). Wij besluiten het er ook op te wagen. En al snel hebben we een spoor, follow that waterpipe! Omhoog en stroomopwaarts kan niet fout zijn. Ik ben euforisch als we anderhalf uur later de turquois blauwe waterval vinden! Ik ben nu eenmaal nogal competitief ingesteld! Terug aangekomen bij Sean's reageert iedereen met ongeloof. De prozac-vrouw roept het uit: 'it's not fair' - ik lach triomfantelijk (slecht karakter ;-)!
Op de derde dag zakken we helemaal tot in de gorge af. Ongelooflijk indrukwekkend en ongelooflijk vermoeiend! Bezweet en voldaan nemen we het busje terug naar Lijang! Met geen stokken zijn we nog uit onzen zetel te krijgen. Het was de max!!

Doe de 'Lugu': de weg naar Lijang!

De volgende dag (27 oktober) hebben we dapper ons wekkertje op zeven uur gezet. Mits het nodige gekreun van mijn kant en het heerlijk energieke van B-girl zijn we stipt om 7u30 op pad. De magische zonsopgang van de dag ervoor is wat minder spectaculair als de dag ervoor maar het is vooral leuk om nog wat te wandelen voor de lange busrit. Het pad is nooit een pad, soms drie, soms geen enkel meer. Als we een uurtje later de keuze hebben tussen natte voeten of een steile bergop op handen en voeten over gladde stenen, levert dit een begrip op; een Lugu doen is jezelf door de meest woeste paden wagen als nadien blijkt dat er een perfect pad 20 meter hogerop ligt. Het eerste uur hebben we dus flink wat lol en zweet. Aangekomen in Lioshui vinden we de plaats waar de bus, met onze bagage erop, ons zal oppikken. Dit dorp is veel toeristischer (invloed van de Lonely Planet zeker), meer opgeklede oudjes, dat wel, maar ook souvenirsstalletjes en parkings voor tourbussen.
Een paar uur later staan we in Lijang. Lijang is Brugge, mooie oude gebouwen, gezellige straatjes, kabbelende kanaaltjes en ...massa toerisme! Duizend identieke souvenirsstalletjes dringen om de aandacht. Via een mail en een paar smsjes van Andy vinden we het leukste hotelletje van de stad. Wie komen we daar tegen? Ajes, een van de vier Belgische reizigers die we in Mongolie en Peking ook tegen het lijf liepen (zie link rechts). De volgende dagen in Lijang doen we voornamelijk niets, ontbijten tot 14u in het zonnetje en verloren lopen in het doolhof van straatjes en kanaaltjes. Op het marktplein staan een paar Westerlingen op een zielige manier straatanimatie te vertonen. We schenken er geen aandacht aan, hoewel een enkele camera's op gericht staan. Maar toen werd Roos Van Acker gespot en viel onze yuan. Peking Express is hier. De rest van de avond zullen we de vier overblijvende teams tegen het lijf lopen. We maken een praatje met de crew en vernemen informatie die veel geld waard is ;-). Ze volgen de Mekong stroomopwaarts en hebben nog twee weken te gaan richting Tibet. De sukkels gaan het nog knap koud krijgen.

Naast de kanaaltjes is Lijang ook bekend voor zijn Naxi-cultuur. De souvenirsstalletjes hebben die cultuur grotendeels verdrongen, dus fietsen we naar de omliggende dorpen. Hier vinden we de Naxi vrouwen in hun oorspronkelijke habitat. De gelijkenis met de Mosu is dat deze gemeenschap ook matrilineair is en dat ze een - heel grappig, want vaak herkenbaar - pictografisch geschrift hebben. In tegenstelling tot de kleurrijke klederdracht van vele stammen hier in zuid-China, is hun 'uniform' heel functioneel; blauwe canvasbroeken, een mat op de rug om manden te dragen en petjes zonder enige versiering. Zie voorbeeld. Deze keer geen platte banden met de fiets, verloren geraken in bergpassen of andere avonturen.
Een oud vrouwtje achtervolgt ons en dringt erop aan dat we bij haar thee komen drinken. Blijkt dat ze van verkleedfeestjes houdt: in no time staat Brennie met een oud pak op de foto. Maar ook ik moet eraan geloven en krijg ook een rok voorgebonden. Giechelend zegt ze alles na wat wij zeggen. Haar nieuwe woordenschat bestaat nu uit: hihihi Bere, hihihi vreemde toestand, hihihi de max, hihihi bizar mens!

Terug in Lijang zijn alle belgen reprazent, en gaan we samen eten.
Bizarre situatie nr. 45. In het restaurantje tegenover ons zijn wat meisjes aan 't zingen. De mensen in ons restaurant vinden dat dat maar overstemd moet worden en beginnen ook te zingen, luider en -vermoeden we- schunniger. een kwartier later staan beide restaurants, en de stoep ertussen tegen mekaar op te zingen. Elk om beurt. Ze dagen elkaar uit door na het lied zo hard mogelijk JASO JASO JAJASO te schreeuwen. Kom op kom op dus. We gooien ons in de strijd met Bikkebikkebik Haphaphap, en Jef zat in de keuken met Tina. Olie op het vuur want als we buiten gaan zijn de chinezen al op het dak geklommen om vandaar beter te kunnen orchestreren..... Rare jongens, die chinezen.

Vrouwen aan de macht!

De volgende dag (25 oktober) staan we al vroeg aan 't busstation voor de rit van 7 uur naar het lugu lake, op de grens tussen de provincies Sichuan en Yunnan. Het is een rit over een paar hoge bergpassen en kronkelende wegen ... met alle gevolgen vandien. Voor ons vecht een Chinees koppeltje om de zetel bij het raam. Beurtelings steken ze hun hoofd uit het raam om hun half verteerde otnbijt over de weg uit te spreiden. We ontwikkelen gelukkig al snel de nodige reflexen om bij het eerste keelgeluid voor ons het raampje tijdig te sluiten voor de spetters tegen het glas vliegen. Is het de invloed van onze buren, het gelijkaardige gerochel achter in de bus of de vele bochten, maar even later hang ook ik samen met mijn Chinese vrienden met het hoofd uit het raam. Het is niet altijd even simpel om tijdig mijn hoofd terug te trekken als onze voorste buren er weer flink tegenaan gaan. Gelukkig zit coach Jan klaar met de zakdoekjes. In de late namiddag komen we eindelijk aan het prachtige Lugu Lake aan, magen geledigd en de zijkant van de bus flink besmeurd.

Het Lugu meer is bekend voor zijn Mosuo minderheid, waar de vrouwen de plak zwaaien. Letterlijk. Hun gemeenschap is matriarchaal, dus posities, erfenis en dergelijke gaan via de vrouwelijke lijn. Echte gezinnen bestaan niet. De vrouwen kiezen hun minnaar door over hun polsen te kietelen. De man komt dan 's avonds bij die vrouw, maar keert die nacht nog terug naar het ouderlijke huis. Hij steunt de vrouw en haar kinderen ook zolang de relatie blijft duren. (Jan moest van mij lange mouwen dragen en mijn hand geen minuut lossen!! Een Israeli medereiziger kreeg wel bloemetjes aangeboden van een mosuo vrouw....) Heel erg boeiend dus, maar voor buitenstaanders zoals wij is er eigenlijk heel weining van te merken.

Het meer zelf verkennen we te voet. We maken er een prachtige wandeling tot in een klein dorpje. Ons plan om van hieruit een bootje te nemen naar de afspraakplaats met onze driver, valt letterlijk in het water. Er blijkt geen enkele boot uit te varen omdat er te veel wind is. Alleen tegen zeer hoge prijzen zijn ze bereid hun leven te riskeren. Wij zijn het onze alleszins nog niet moe en besluiten te voet een weg te vinden; typisch Jan en Brenda stijl. Laat het ons maar proberen, we zien wel waar we uit komen ... en na een prachtige tocht kwamen we perfect bij onze jeep uit!

's Avonds belonen we ons met een lekker dineetje vlakbij het meer. Echt vlakbij, want als ik door het raam naar buiten stap (tja waarom ook door het raam?)beland ik tot groot jolijt van enkele Chinezen met beide voeten in het meer. Ik beleef Lugu Lake van heel dichtbij ;-).

sputterend naar t zuiden

De nachttrein brengt ons comfortabel in Xichang, totaal onbekend in t westen en in geen enkel guidebook beschreven. De enige bus naar onze bestemming -het Lugu-meer- is net vertrokken. Dus hier staan we dan. We boeken dan maar een hotelletje en proberen de dag zinvol in te vullen. Wist u dat Xichang de lanceerbasis is van het chinese ruimtevaartprogramma? Wij ook niet. Maar na wat giswerk en omwegen wil iemand ons rondgidsen voor de dag. Isabella is 31 jaar en neemt ons op sleeptouw, langs bergen en tempels, meren en vissersdorpjes in de buurt. Ze staat erop ons te tracteren op lunch. Zoveel gulle vriendelijkheid verbaast ons. Isabella blijkt te horen bij de Yi-minderheid, dat verklaart veel. Haar engels is goed genoeg om ons uitgebreid te vertellen over haar minderheid, die een heel eigen geschrift heeft, hierogliefen eerder. Ze vertelt dat Han chinezen maar 1 kind mogen krijgen, maar de minderheden mogen er 2 hebben. Ze gaat ook andere moeilijke onderwerpen niet uit de weg: meisjesbabies worden gelukkig steeds minder geaborteerd, omdat de chinezen nu ook inzien dat er gewoon niet voldoende vrouwen zijn voor al de mannen.....