"Make me beautiful!"

Zondag 02/04 - dinsdag 04/04/2006

Pokhara is best wel een grote stad, maar wij beperken ons, om het overzichtelijk te houden, tot 1 straat die we gemiddeld 7 keer per dag op en af lopen. Deze straat, beter bekend als 'lakeside'is de toeristenbuurt van Pokhara. Met haar ligging aan het meer en de vele winkeltjes is het echt heel gezellig. We blijven er dan ook drie dagen, waarin we ons intensief bezig houden met 'niets' doen. We slapen uit, smullen van een lekker ontbijtje met zicht op de bergen, drinken sapjes en vloeken op het trage internet. Tegen drie uur in de namiddag zorgen we dat we ergens veilig binnen zitten, want elke dag op die tijd barst het pre-monsoon onweer los! De donder is zo indrukwekkend en de regen zo hevig dat ons bomma zou zeggen dat het 'truckage' is (zoals ze altijd deed als er wat overdreven werd in de films). Vanop een overdekt terrasje kijken we naar al het geweld en slaan we een pagina van ons boek om. Toch is het niet alleen luiheid en vadsigheid dat de klok slaat, er wordt ook nog gespeeld met Lowie en Thelma. Tanguy, een Fransman met mountainbikewinkel neemt ons mee op een tochtje in de buurt van Pokhara, een show-off Nepali gaat mee. Daar ga ik dus, groentje met welgeteld 1,5 jaar mountainbike-ervaring met 3 gasten, met te veel ervaring! Het mannelijk gezelschap springt over rioolputjes, bergjes en slapende honden om uit de stad te geraken, ik rij gewoon overal over, behalve laatstvermelde. Na een kwartiertje kunnen we aan de klim beginnen, steil omhoog, op een zandweg. Hier weet ik wel mijn mannetje te staan -soms komen die Eddy Merkx kuiten nog van pas. Bovenaangekomen staat de show-off Nepali al totaal uitgerust te blinken. Een beleefdheidspraatje volgt.
Blaas:'ah, you got here'
Brenda, met licht epileptische ademhaling: 'you were very fast'
Blaas:'ah, I'm a bit sick today, that is why it took me so long!'
Brenda:%$#@@%$&*!!
Na de klim volgt de afdaling. Ik probeer de gasten te volgen maar als we bij een reeks trappen aankomen, aarzel ik toch even. "Is er geen parallel wegje voor rolstoelgebruikers dat me wat makkelijker zou afgaan?" Helaas. Ik besluit het er maar op te wagen en jawel, na trap 1, vlieg ik al meteen van ons Thelma af. Niks gebroken en dus weer de fiets op. De rest van de trapjes gaan gezwind. De totale verminking volgt pas 10 minuten later. Een smal wegje naar beneden komt uit op een berg stenen. De drie gasten staan al beneden, Blaas en Tanguy met gekruiste armen en een "stelt toch niks voor"-blik, Jan met bemoedigende glimlach, een tikje ongerust. Ik laat de remmen los, om me een fractie van een seconde later te bedenken (slechte keuze) en terug alles dicht te gooien. "mama!" roep ik nog en vervolgens vlieg ik over mijn stuur en probeer ik mijn lichaam zo te draaien dat elke lichaamsdeel zeker kan gekneusd worden door de keien. De buit: schaafwonde op mijn knie en op beide armen, een gezwollen middenvinger, pijn aan mijn polsen en handpalmen, blauwe plekken over de volledige lengte van mijn benen en een gat in mijn kin. Misschien was ik met het dragen van een rood maostisch T-shirt voor het koninklijk paleis nog beter afgekomen. Jan is hyperbezorgd, maar er zit niks anders op dan terug op ons Thelma te kruipen. Als Tanguy vraagt of we nog een omweggetje wil maken, bedank ik vriendelijk. Ik wil naar het hotel en meteen een inschrijvingsformulier van VT4 voor "make me beautiful". In ons hotelletje verzorgt Jan me van kop tot teen (effectief)! De rest van de dag 'lijd' ik op een terras in de zon, met mijn boek, een bananenmilkshake en twix, Jan gaat nog een tweede ritje doen met Tanguy om hem er eens flink af te rijden! Morgen vertrekken we op trekking! Goed dat ik in 'topform' ben!