Trillizo in Havana 6 juli 2016

Alsof er geen sprake is van een jetlag worden onze kerels om 7uur wakker. Wat onvoorbereid – waar in Havana zijn we eigenlijk? – gaan we op pad op zoek naar een ontbijtje. Eerste uitdaging geld wisselen, en dat is niet zo gemakkelijk. De banken zijn nog niet open. Tegen dat ze open zijn, zijn we al anderhalf uur en 20 foto’s verder, die laat ons duidelijk zijn, niet allemaal door ons genomen werden, maar zeker zoveel door de locale mensen, die volledig verrukt van ver roepen: ‘trillijos’! Al snel wordt duidelijk dat ze denken dat onze blonde goden een drieling zijn. Dat ze alledrie hetzelfde T-shirtje dragen waarop staat ‘hola amigo’ doet het enthousiasme alleen maar groeien. We dolen wat rond, proberen ons te oriënteren, laten ons de weg wijzen en vinden uiteindelijk een geldautomaat. Intussen hebben we al vijf geprekjes gehad met de Havaneros over die ‘trillijos’... ‘En una vez?’ ‘Falta la hembra.’ Er wordt gelachen, gewezen. We zijn nog maar een uurtje op pad en genieten al volop van de vriendelijke Cubanen, van de ongelooflijk mooie auto’s en de indrukwekkende gebouwen. We nemen een fietstaxi richting het centrum. Al snel wordt duidelijk dat er hier twee soorten economieën zijn, eentje voor de locals en eentje voor de ‘extranjeros’. Als buitenlander betaal je tien keer meer dan de local, en als je niet oppast nog meer. Maar mijn kennis van het Spaans blijkt meteen een erg grote troef. We kunnen stevig onderhandelen. De fietstaxi zet ons        af in de buurt van het capitool. Op de brede laan snort de ene oldtimer na de andere ons voorbij. We gaan eerst ontbijten in een Frans barretje waar water verkocht wordt aan wel erg hoge prijzen. ‘Toch kopen,’ zegt de Nederlander aan het tafeltje naast ons. De Nederlander blijkt gelijk te hebben. Als we wat later door de gezellige straatjes van Havana kuieren is water een delicatesse, fake mierzoete Fanta daarentegen vind je sneller. We ontdekken de oude stad, gaan een winkeltje in, kopen de Che Guevare petjes voor de jongens en bezoeken het fort waar allerlei piratenboten in maquette staan uitgestald. Lom straalt met zoveel Pirates of the Carribean.

Na de middag gaan we voor de tradionele tourist trap. We huren een oldtimer convertible. 50 CUC staat geafficheerd, wat ongeveer 50 euro is en de waanzin van de toeristische prijzen weergeeft. Na wat onderhandelen tikke we af op 25 CUC, wat nog genoeg is, maar de glimlach van de jongens van oor tot oor maakt alles goed. Na het ritje besluiten we even naar een speeltuin in de buurt te gaan, een minipretparkje. Daar maken we kennis met het Cuba, buiten de toeristen. We begrijpen niet goed hoeveel de entree is. We geven 5 CUC af. De vrouw besluit dat het ‘genoeg’ is. Even later beginnen we te begrijpen dat hier alles geafficheerd staat in pesos cubanos en dat we dus veel te veel betaald hebben aan de dame van de entree. Als ik haar even later door de speeltuin zie lopen, spreek ik haar over aan. Ze mompelt wat verontschuldigend en tovert uit haar BH het verfrommelde briefje van 5 CUC. De attracties, paardenmolen, treintje, alles moet betaald worden in pesos die we niet hebben. Den vriendelijke dame helpt ons uit de nood en wisselt een aantal CUC zodat de jongens op de attracties kunnen, tussen 5 en 10 eurocent per keer.

Een ook het flesje water heeft hier de ‘normale’ prijs, 25 eurocent in plaats van 1 euro. Ook de mensen zijn hier weer ontzettend vriendelijk, geen praatje maken omdat ze iets van je willen, maar omdat ze oprecht willen vertellen over ‘hun kinderen’, hun ‘tweelingen,’ of hoe gesprekken over kinderen mensen verbinden.  ’s Avonds gaan we eten in een pizzeria waar ook Enrique Iglesias komt. We nemen een ‘appeltaxi’ naar huis tot groot plezier van de kinderen, een soort van tuktuk met z’n vijven. Veiligheid is geen woord dat samengaat met onze laatste activiteit. Om half negen liggen de ‘barones’ in bed. Niet veel later kruipen ook wij erin, de vermoeidheid van de jetlag maarook van de zon eisen hun tol.