Witte Rook!!!

Geen nieuwe paus, wel nieuw leven voor onze Minsk. Dolgelukkig waren we toen we hoorden dat hij hersteld was en we weer stinkend en dampend door Cambodia kunnen knetteren! Indiana Jones en Lara Croft gaan op verborgen tempeljacht!

Fee is er!

De langverwachte dochter van Anki en Gijs is er! Op 6 februari, 17.30 Phnom Penh tijd kwam Fee. Wij lagen toen aan de coctails te lurken, dus dat is al goed begonnen. Hier is ernstig meegeleefd, en nu gaan we Brenda's eerste dag meterschap van de kleine meid ook flink in de verf zetten!
Proficiat alledrie!

Is er een dokter in de zaal?

Nog steeds geen nieuws van Anki, beetje ongerust. We hopen diezelfde avond nog Phnom Penh te bereiken, maar een stel te vriendelijke cambodianen beslist er anders over. We ontmoeten hen op het overhitte pad naar ons eerste tempelcomplex van het koninkrijk. Wat begint als een babbel loopt snel uit tot een bijna verplichte deelname aan ceremonies waar knal oranje gordijnen dienen opgehangen te worden in tempeltjes van 1000 jaar oud, waarbij wij als eregasten meegetroond worden naar een hoop tempelhutten (waar ook red bull en fanta geofferd worden aan de monniken) alvorens ons eigenlijk doel te bereiken. Tegen dan is de druk om hen thuis te bezoeken zo sterk dat het al bijna niet meer leuk is. Het hele circus neemt meer tijd in beslag dan ons lief is want we haten de valavond om te rijden - een hagelstorm aan insecten maakt het bijna onmogelijk om 1 oog open te houden op de motor. In het donker (of is dat omdat er 3 libellen te pletter gevlogen zijn in m'n ogen) halen we een stadje waar we de nacht doorbrengen, op 85km van Phnom Penh. Eenmaal daar horen we dat Anki en Gijs' kleintje nog geen zin heeft in de wereld.
De dag erop vertrekken we er met een groot hart om eindelijk op tempeljacht te gaan, Angkor here we come! 250km op een doodsaaie highway (3 bochten op het hele traject.)
Maar onze Minsk verliest wat power. Ik vrees voor een vastgelopen motor en stop preventief om extra olie bij te kappen, maar hij wil nadien niet meer starten. tegen dat ik vastgesteld heb dat we een electrisch probleem hebben is er hier in de middle of nowhere direct een volkstoeloop. Niet minder dan 30 man staat raad te geven! 6 motobye's zijn gestopt, en dan na 10 minuutjes ook een Pick-up jeep die ons graag naar het volgende dorp wil brengen. Daar beginnen de mechanics vurig te testen en demonteren, om van een klein probleem een veel groter te maken. Ze weten immers nie thoe die ouwe rus ineen zit. En wij? We hadden eigenlijk nooit verwacht zover te geraken met onze Minsk, maar nu we hier staan, hadden we nooit verwacht om echt vast te zitten.... Gegijzeld door onze vrijheid. Na wat analysewerk stel ik vast dat de generator (die de electriciteit voor de ontsteking moet opwekken) verbrand is. Reservestukken hebben we, maar daarmee is de kous helaas niet af...
We beslissen vervoer terug te zoeken naar de hoofdstad, waar -als niemand ons kan helpen- we toch al dichter bij Vietnam zijn, waar iedereen, tot ouwe vrouwtjes toe, een Minsk kan herstellen. Liften in Cambodia is niet zo moeilijk, maar met een dooie motor heeft het wel meer om t lijf ;-)
We zitten hier nu al 3 dagen in Phnom Penh, te zoeken naar een mechanic die aan onze motor durft werken zonder het probleem nog groter te maken. Als ze hier de reservestukken in solderen, vergeten ze immers hoe de kabels moeten aangesloten worden.... Van het kastje naar de muur, en daar staat hij nu nog, onze trots, onze vriend. Na tientallen adressen is een fransman gebeten om m aan de praat te krijgen. We houden onze fingers crossed, en storten ons op coctails, shopping en lekker eten om ons verdriet te verwerken. Want hier mag onze Minsk toer nog niet eindigen, daarvoor is hij nog te jong, te sterk en te mooi. Hanoi zullen we halen! Maar toch liever op de minsk dan ernaast.
Behalve de fingers crossed houden we ook onze adem in voor Anki's bevalling! Hoe zit het meiden?

Dromen van een rijk verleden

maandag 30/01 - dinsdag 31/01

De pot nutella, een paar broodjes, voetjes begraven in het witte zand en zicht op zee... Maandagen zijn altijd de zwaarsten, he :-). Op de terugweg naar het guest house worden we wild achtervolgd door twee crossmotoren: Glenn en zijn vriendin van de Minskclub in Hanoi kunnen niet geloven dat we al zo ver geraakt zijn met onze Rus. We krijgen complimenten en 3 cheers voor onze - volgens hen - straffe en unieke route. De aai over onze bol doet ons zweven en ook onze Minsk krijgt er vleugeltjes van want we staan al snel aan de voet van Bokor, een plateau van 1000 meter begroeid met ondoordringbare jungle en bekroond met een verlaten koloniaal spookstadje op de top. De weg ernaartoe is zwaar, flarden asfalt afgewisseld met losse stenen, putten en sporen, maar de jungle rondom ons is enorm. Zelfs in Laos was hij nooit zo dens. Varens van 20 meter diameter, palmen zo hoog als een appartementsblok, gewurgd door grillige luchtwortels. Een colonne van wel meer dan 20 auto's en brommertjes kruist ons op hun terugweg naar beneden. Het moet erg druk geweest zijn maar als wij boven komen, is er niemand meer. De eerste villa's die we zien zijn adembenemend. Enkel de ruwbouw staat er nog - de rest is vernietigd door de Khmer Rouge - maar de grandeur en dromen (of spoken) van een luxeleven op het koele plateau met een van de mooiste zeezichten in de wereld, zweven er in de avondbries.Het is 17.30, we kijken elkaar aan en zonder overleg is het al beslist dat we hier pitten! We overtuigen ons dat de koude wel zal meevallen. Brenda Froyen en Jan De Vliegher worden krakers. We sprokkelen hout, leggen al onze kleren onder ons als matras, zetten de Minsk op de marmeren vloer van onze Franse villa (een wereldprimeur) en zien vanop ons terras de zon in de baai van Thailand wegzinken. comfort 0, plezier en avontuur 100%! We improviseren een manier om heet water te maken om onze instant - naar hondenbrokken -smakende maaltijden klaar te maken en drinken mandarijntjes thee (warm water met een partje mandarijn dus). In de verte bliksemt het ... de wereld ligt aan onze voeten.

Rond twee uur 's nachts hangt het onweer vlak boven onze villa. Tot zover het 'droge' seizoen. We worden wakker van de regen op onze snoet. Het muskietennet is al kletsnat. We verhuizen 20 meter verder in de 'living' en kijken vol ontzag hoe de regen met bakken uit de hemel valt en de bliksem het spookachtige Bokor in lichterlaaie zet!

Vier uur later is er niets meer van dat natuurlijk geweld te merken en kruipt de zon weer braafjes naar haar vertrouwde plaats om ons te trakteren op een prachtige zonsopgang. Als de meeste kleurenpracht voorbij is ruime we snel op om eventuele rangers en andere toeristen niet te shockeren. We trekken verder het plateua op. De natuur is hier minder spectaculair, de karkassen van de oude Franse villa's des te meer. De kerk maar vooral het Bokor Palace Casino zijn prachtig.
We dolen ongestoord rond in de stenen skeletten en gluren onbeschaamd in een rijk verleden: immense kamers, speelhallen, terrassen, rood bemost en daarna met graffitti bewerkt. Dromen, spoken, er waart iets rond in dit bijzondere gebouw. 'Iets'is alleszins geen peleton toeristen, die komen pas aan als wij alweer op weg zijn naar beneden, naar Kep beach, een kuststadje met verlaten en geplunderde villa's geflankeerd door hutjes en resaurantjes. We laten het hotelkamertje met zicht op zee liggen voor een kamertje onder de zendmast en wachten de hele namiddag op Anki's verlossende telefoontje!