Gastoptreden: Bangkok Biker Bende

Dit verslagje werd, aan het zwembad bij 35 graden, geschreven door Chris, de mama van Jan, na een wilde fietsdag door Bangkok!

De Effieweg-ers Jan en Brenda zijn zo gauw niet meer uit hun lood te slaan, maar als DE LIMBURG en DE VLAANDERS op bezoek komen is dat wat anders ...
Papa Richard en de mama's Marie-Jeanne en Chris waren al twee dagen in Bangkok, hadden het koninklijk paleis en het Jim Thompson museum uitvoerig bewonderd en de contrasten van de immens hoge buildings en de triestige vuile sloppen gezien. Ze dachten dat ze Bangkok zo toch al een beetje kenden tot Jan en Brenda de vijf hadden ingeschreven voor een begeleide fietstocht van vijf uur, in en buiten de stad.
De groep vertrok aan een 5*hotel maar sloeg al vlug de weg in naar Chinatown, een nooit eerder gezien contrast! Wat de minder ervaren reizigers daar zagen, hoorden en opsnoven is met geen duizend pennen te beschrijven. Het was nog vroeg in de morgen en de markten aan weerszijden van de smalle straatjes (1m) waren al volop aan de gang. De weee geur van vers vlees sloeg ons in de neus maar ook de aanblik van ketels varkens-en kippenpoten, levende padden en God weet wat voor andere lekkernijen, was totaal ongezien. Op kleine stoofjes werden al heel wat 'sates" gebakken tot ze zwart zagen.
Mensen liepen daartussen traag rond maar ook schurftige honden en katten die zeker niet met whiskas opgegroeid zijn. Groenten en fruit waren ongelooflijk kleurrijk, al de gekende soorten, maar ook zoveel andere die we nog nooit gezien hebben.
De korte steegjes komen, zoals in China, loodrecht op elkaar uit (om de boze geesten weg te houden) maar achter elke hoek wachtte ons weer een ander verrassend beeld: stapels koopwaar wisselen elkaar af, plastic spullen, hopen vijzen en moeren van uiteengehaalde motoren, weer vlees en groenten enz enz..., gewoon niet op de noemen. Maar wat vooral niet te beschrijven is, zijn de geluiden en de geuren!
En dan, als complete verrassing, rijden we zomaar de speelplaats van enkele schooltjes op, waar kinderen piekfijn uitgedost in een smetteloos uniform heel gedisciplineerd de vlag hijsen en de ochtendgroet brengen. Komen zij uit die gore steegjes? We konden alleen maar zeggen:"we hebben er geen woorden voor..."
Plots fietsen we dan tussen het groen en het water met heel tropische planten en weer veel armoedige hokjes en, hoe kan het, af en toe een prachtige villa.
Toen we de lunch aangeboden kregen hadden wij nieuwelingen eerst echt geen zin, we hadden te veel onbestemde soorten vlees gezien. Maar nadat we toch voorzichtig probeerden, bleek dat eten wel heerlijk te smaken. Het kon ons niet meer schelen wat we aten, het was lekker!
De tocht werd afgesloten met een nogal ruige boottocht op de kanalen en de grote rivier, om dan zo weer snel bij het luxe-hotel te belanden.
We waren terug in een wereld wat dichter bij de onze maar wat achter ons lag, zullen we nooit of nimmer vergeten...!

Chris Temmerman

Het leven zoals het is: Familie!

Bangkok, Royal Benja Hotel, 20.00 stipt. Dat is de plaats en het moment waar we onze ouders zullen weerzien. Jan en ik zitten er al om 19.55, bezweet, zenuwachtig en gespannen. 7 maanden was geen probleem , maar die laatste 5 minuten zijn een hel. We veren recht bij elke autobus, telkens opnieuw met fototoestel in de aanslag. De vijf minuten worden drie uur, de ene autobus worden er 11. We beginnen te vrezen dat we in een klap weeskinderen zijn geworden of dat we ons gewoonweg van dag vergist hebben. Net als Jan de receptioniste op het rooster legt, komt er een busje aangereden. "Brenda, ja ja ja..." hoor ik Jan uitbrengen. In slowmotion grijp ik naar het fototoestel en ren -zoals Pamela Anderson in baywatch - naar buiten om het memorabele moment op foto vast te leggen (resultaat is de blurry foto). Het weerzien is super en de daaropvolgende week zou dat ook zijn!

Wij gidsten onze ouders en zij gidsten ons! Wij regelden de praktische zaken maar zij leenden ons de ogen om opnieuw vol bewondering rond ons te kijken. Na 7 maanden reizen is er al heel wat vanzelfsprekend en normaal geworden. Onze ouders lieten ons Bankok zien op een heel andere manier. "kijk, wat een boom!", "amai, wat een vieze honden", "eten ze hier echt kippenpoten?" "Is dat een kapelleke?". We keken veel meer rond ons en genoten met volle teugen van hun verbazing en verwondering.
De familiereunie bevatte de gebruikelijke ingredienten zoals eten, babbelen en goede raad krijgen, maar ook duiven en olifanten voederen, aan het zwembad liggen, koninklijke paleizen afschuimen, shoppen (jawel, Marie-Jeanne Soogen kan er wat van!!!) en fietsen dwars door Bangkok (Verslagje Chris).
Gespreksonderwerpen varieerden van "kan jij met je linker-en rechterhand strijken?" tot "ik hoef mijn haar niet te brushen"! Geen paniek dus voor de thuisblijvers. We hebben niet zoveel gebabbeld over onze reis want als flinke lezers weten jullie alles al!
Onze bende van vijf groeiden doorheen de week steeds dichter naar elkaar toe, er mocht gelachen worden, er mocht zelfs gehuild worden, iedereen was volledig zichzelf! Onze ouders verleenden ons zelfs onderdak en de laatste drie dagen brachten we stiekem in hun hotel door! De week vloog voorbij en toen het afscheid daar was hadden we onze oudertjes het liefst in onze rugzak gestoken (maar door de aankoop van de fietsen mochten we niet meer zoveel kilo meenemen). We voelden ons net zo verweesd als op onze vertrekdag!

Lieve ouders, bedankt voor jullie bezoekje! Het heeft ons echt goed gedaan! We hebben ons enorm geamuseerd! We weten nu met zekerheid dat, als we terug thuis zijn, onze dichte familie en vrienden er nog altijd zullen zijn om te praten over whiskas voor katten, kleurspoelingen en recepten voor asperges! Bedankt!

aangebrand op een thais Strand

Met nog een paar dagen te gaan voor onze ouders landen in Bangkok, beslissen we voor het zwaardere werk te gaan: tropische stranden bevolken!

De busreis viel een stuk langer en zwaarder uit dan we verteld waren en dan we vreesden. Na 3 maand absolute vrijheid van de Minsk zijn we als leeuwen over ons jongskes als iemand ons vertelt waar en wanneer we moeten wachten of eten. Maar na een uurtje bloed onder de nagels hebben we t onszelf dan maar makkelijker gemaakt door wat te ondergaan. En dat past wel bij het strandleven.

Ondanks onheilspellenden berichten van andere reizigers en gidsen was het vinden van accomodatie hier makkelijker dan je schoenveters knopen. We hadden meteen een mooier hutje voor minder dan we dachten. De 3 dagen hebben we doorgebracht met lezen, ons eens omdraaien, pinten drinken en de andere mensen bekijken. Want wat is dat nu precies met die thaise eilanden: een studie

Wie?
De vele thaise eilanden worden drukbezocht door vooral zweden (die hun koude donkere winter wel anders willen doorbrengen dan met een weekje skien) israeli, vaak ook langer op reis, en wat cafepersoneel aller landen. Wat er ook van gezegd wordt (hadden we een uitzonderlijke situatie) druk was het niet. Geen stormloop voor een handdoek of strandzetel. Zelfs bij de lokale tattouageshop waren de wachtrijen vrij kort

Wat?
Wat doet een mens op zo n eiland? Velen doen een circuit van eiland naar eiland, met steeds sterkere verhalen. Tegen een uur of 11, als de kater wat onder controle is komt hij/zij op strand aan (met een piekfijn verzorgde out-of-bed look) loopt de hele strandlijn af naar mensen met wie je ooit al eens een babbeltje geslagen had, en vertelt in honderd kleuren over je voorbije dag. Hij/zij vindt een plekkie en neemt de volgende stappen: Wie kan lezen leest. De anderen laten een nieuwe tattouage zetten of laten hun laatste bewonderen door wie hij/zij denkt dat geintereseerd is. Na een uur of 3 draait hij/zij zich om en herhaalt bovenstaande. Tegen 18 uur gaat hij/zij douchen, zich opmaken en uit eten aan een van de vele strandbarbecues. Er wordt wat rondgehangen, er gebeurt eigenlijk niets meer (behalve Chang beer drinken), en dan houden wij onze observaties voor bekeken. Party's? niet gezien, maar aan de verhalen en omwalde ogen moet er toch iets van aan zijn. Allicht waren we te braaf, te moe of niet lang genoeg op het eiland om in de scene te horen?

Hoe
Hij: teenslippers, tattoages op de schenen, armen en vaak ook tot op de rug en nek (minstens 4 per lichaam) short met legermotief van het merk Billabong. Wie grote tattouages op de rug heeft loopt zonder bovenkleding, wie dat niet heeft met een wife-beater (marcelleke, of onderhemdje) met een biermerk op, namaak Gucci zonnenbril en een brosje ofwel langer haar gemodelleerd naar de britse voetbal helden.
Zij: teenslippers, kettingkje om de enkel, 2 tattoos, legershort (billabong), kort topje (billabong of beer Lao) dat de onfitte blubberbuik cum navelpiercing laat zien, fake gucci zonnenbril en lang los haar. Dagelijks een verse bikini, maar geen monokini's. Die trend is blijkbaar hemaal weg.

En wij? Wij hebben (behalve de tattouages en de legershort) even weinig gedaan als onze collegas strandlui, en we hebben er ons mee rot geamuseerd.

Allen daarheen!
Foto's volgen

kopjes boven water

en meteen nogal een beetje.
We zijn nu in Kathmandu, Nepal. Na het bezoek van onze ouders in Bankok zijn we s maandags eventjes 2 mountainbikes gaan kopen en van de shop recht naar de luchthaven gereden.
Onze eerste rit was een 3-daagse in de Kathmandu vallei (nuja, 600m klimmen op 1 dag en meteen zicht op een rij colgate-witte 6000ers)... we zijn meteen smoor op nepal en hopen hier te blijven zolang het klimaat t toelaat.
Voor wie zich vragen stelt over de veiligheid momenteel: iedereen heeft hier zijn mening, en er is meer politie op straat dan in brussel, maar (allicht daarom) is er niks aasn de hand. Wij blijven zowiezo liever in de natuur dan de steden, alwaar we eerder een neushoorn zullen tegenkomen dan een politieke toestand.

S avonds is hier zelden electriciteit, en in bangkok was er helemaal geen tijd, maar de achterstallige verhalen hebben jullie allemaal nog dubbel en dik tegoed. Beloofd

Dus, hou jullie adem maar niet in, we stellen t erg goed

Home Sweet Hanoi

Hanoi was niet alleen thuiskomen voor de Minsk. Ook wij voelden ons bij de derde doortocht al een pak meer 'comme chez soi' dan de eerste dag. Je kent de weg, weet precies hoe te reageren op leurders en bedelaars, wandelt doelgericht van a naar b, de stad bevalt ons steeds beter. Het gevoel van 'thuis' wordt nog versterkt door dat we ineens bekende gezichten ontmoeten. En niet de minste. Lise en Sami (m'n nicht en haar man op huwelijksreis) wachten ons op aan hun hotel. Vreemd is het om na ineens 2 erg vertrouwde gezichten te zien. Het ijs was snel gebroken en in geen tijd voelde t aan alsof we in brussel of Gent rondwandelden naar een restaurantje. Ze hadden hun huiswerk goed gemaakt want alle straffe verhalen die we willen vertellen kenden ze al van deze site. Maar goed ook want blijkbaar verkleint de site de afstand echt wel tussen ons en jullie allemaal. Geweldig. Ze hebben zelf ook vele verhalen bij. Genoeg om een totaal van 3 etentjes op 3 dagen te plegen, waarbij eentje bij het belgische restaurant. Doordat we met mensen kunnen afspreken om de volgende dag te lunchen, is t net alsof we thuis zijn. Thanks voor het leuke gezelschap Lise en Sami!
Er word ook gegeten met Glenn en Kate van de Minsk club en exploreindochina. We ontmoetten hen in t zuiden van Cambodia, en sindsdien bleven ze ons volgen (via email) en ideeen aanreiken. We hebben veel aan hen te danken. Zij zijn het die een nieuwe thuis gevonden hebben voor onze Minsk, en hebben ons ook met de route flink geholpen. Dunno if you'll ever read this Glenn and Kate, but 3 cheers to you!
Het laatste avondmaal is dan met nog een ander stel erbij, mensen die we op de eerste avond van de Minsk toer ontmoetten. Ze hakken een hele avond op ons is waarom het leven in hanoi zo geweldig is en dat we maar snel moeten verhuizen naar Hanoi. We zeggen bijna toe, maar de lokroep van de himalayas is toch te sterk. High five to you Steve and Georgie!
Vietnam: een geweldig land. We zijn heel blij dat we er zoveel hebben mogen uithalen. Terugkomen doen we zeker.