terrasje doen?

Met nog een dag of 3 te gaan voor we Vietnam binnen mogen, twijfelen we heel eventjes tussen de luie krent in Yangshuo laten zitten, of bussen richting de Dragon's Backbone rijstterassen, een paar uurtjes bus verderop. Aangezien we Yangshuo wel al gezien hadden pakken we ons boeltje in en vertrekken. Vlotte busverbindingen dit keer.
De rijstterrassen liggen in een vallei die op haar diepste punt een 800m onder de toppen van de bergen ligt. We genieten diezelfde avond nog van de ondergaande zon op een landschap in streepjescode. Het horizontale lijnenspel lijkt alsof je door een luxaflex naar een heuvelgebied kijkt. De kleuren dit seizoen zijn aardig bruin. Franse reizigers raden ons aan om ook het volgende dorpje te bezoeken, volgens hen iets minder toeristisch en groter. De wandeling erheen: met ons hele hebben en houden op de rug 4 uur door de bergen hobbelen. Zijn we masochist geworden? We vonden t in elk geval geweldig. Misschien is t hier off-season, maar toeristen kan je op een hand tellen, en minderheden kregen we onverwacht in de mix gegooid. Maar onze aandacht ging vooral uit naar de onaardse landschappen. We kunnen natuurlijk niet vergelijken met de andere rijstterrassen (remember Yuanyang in de mist een paar posts hieronder) maar we waren alleszins onder de indruk. In al zijn bescheidenheid zijn deze akkertjes toch sterke staaltjes wilskracht en genie van de locale mensen, zeker gezien t feit dat ze er zo al honderden jaren liggen, met een verzorging die aan een golfterrein doet denken. Qua indruk staat t niet ver van onze wandeling op de muur.

Met beide voeten weer op de grond (van de vallei) was de rest van de dag er weer eentje in pure j&b stijl: wat doen we, slapen we hier of proberen we wat op te schieten richting grens met vietnam (nvdr, toch 2 bussen en drie treinen verderop)? He kijk, een busje, eens zien hoever we geraken. Ver, want na dat busje sloot t naadloos aan op een andere bus, die op tijd kwam om een trein (met vertraging) te halen. Gevolg: voor t zelfde geld zaten we deze ochtend nog tussen de rijstterrassen, maar we stonden al in Nanning, de laatste stop voor de grens. Morgenvroeg nemen we hier de trein die ons tot aan de grens brengt. Als de visumformaliteiten vlot lopen zijn we morgen deze tijd in Hanoi.

China is ons alleszins fel meegevallen als reisbestemming. Een land met zoveel uiteenlopende gezichten dat zoveel sterke emoties losweekt, kan niet unaniem fantastisch zijn (het noorden vonden we niet mega) maar we hebben hier al bij al 2 maanden genoten. Maar tegelijk hebben we ook echt veel zin in iets anders, iets nieuws. Goooodmooooooorning Vietnam!

Vrolijk Karstmis

Zaterdag 19 november - maandag 21 november

48 uren reizen achter de rug. Een nachtbus van 17 uur, een nachttrein van 13 uur, een dagtrein van 5 uur en tenslotte een busje van 90 minuten brengen ons van het uiterste zuiden van China naar het Zuidoosten. Yangshuo is onze eindbestemming, een toeristisch plaatsje temidden van het indrukwekkende karstgebergte, en ook bij Nederlanders en Belgen bekend als een van de Peking Express stops. We vinden al snel een leuk hotelletje en besluiten de rest van de dag, alsook de volgende dag niks meer te doen, behalve van onze niknakjes smullen - ons opgestuurd door ene zekere Belgische Sint :-) - en op terrasjes naar andere Westerlingen kijken. Ingeduffeld in warme winterjassen en handschoenen kuieren ze voorbij - HET IS 18 GRADEN?! We weigeren mee te gaan in de winterhype en blijven koppig met blote teentjes in sandalen 'matig' kou lijden. Een dag niks doen is blijkbaar meer dan genoeg... maandag zitten we alweer op fietsjes rond te crossen, langs rivieren waar plaatselijke vissers hun vogels rustig vissen laten vangen (de vogels vangen ze in hun bek, de vissers trekken ze uit hun bek - net zoals op Peking Express en jawel, mama, die documentaire van National Geographic) en langs de imposante karstformaties.

Het is best wel raar om in een 'gebergte' te fietsen en nooit van versnelling te moeten veranderen. De bergen springen als paddestoelen (met of zonder tussen -n, hoe zit het met die nieuwe spelling?) uit de grond, met plotse hoogteverschillen, de wegen ertussen zijn zo plat als een pannenkoek. We stoppen even bij een plaatselijk marktje, waar tussen de kraampjes dokters en tandartsen hun diensten aanbieden. Je kan er ook tijgerpoten, slangen en weet ik wat voor dierlijk scrotum krijgen. We houden het bij mandarijntjes :-). Na het marktje verdwalen we in de dorpjes rondom Yangshuo waar elke local wel een 'bambooraft' wil aanabieden om je op de rivier te vervoeren. Iedereen wil graag een graantje meepikken van het bloeiende toerisme hier. Het wordt vooral grappig als we, na het passeren van de 'beroemde' water cave nog drie aanduidingen vinden waarop vermeld staat, 'no, THIS is the real water cave', en 'the mother water cave'. Tegen valavond komen we terug in het toeristische Yangshuo aan... Met sokjes in sandalen (tja!)genieten we van versgeperst sinaasappelsap en Westers eten!

Jungle Boogie

Uitgeregend in yuanyang, beslissen we samen met Jean-Marie en Nanou, 2 belgen van net over de taalgrens om af te zakken naar Jinghong, op een steenworp van de Lao grens. Yuangyang, tja. We hebben rijst gezien, en terrasjes gedaan maar om te weten wat we gemist hebben, check dan eventjes deze pagina:
http://images.google.com/images?svnum=10&hl=en&lr=&newwindow=1&q=yuan+yang+terrace
Files en landslides hebben ons niet tegengehouden om de zon te vinden, maar de rit van bijna 20 uur hebben ons bijna gebroken. Bijna, want de tropische zon joeg alle stramheid zo uit ons lijf. Palmbomen, zwembaden, de beste ananas van de hele wereld, welcome to paradise! We relaxen een dagje, fietsen een dag langs de Mekong en beslissen om de zondagse markt van Menghun te bezoeken. Omdat we voor vietnam nog niet goed weten hoe te reizen maar wel al een buik vol hebben van bussen, willen we de motor eens proberen. Het wordt een groene crosser, ouder dan onze leeftijd samen, van het wereldberoemde merk: jiahong (of zo) Een 125cc, daar mogen we met ons belgische rijbewijs mee tekergaan. Voor zn leeftijd ging dat ding nog vlot, en ondanks de ochtendmist en -koude stonden we al erg vroeg op de markt. En dat was een vuurwerk van kleuren, vooral door de mensen van de meest uiteenlopende minderheden. Moeilijk te vertellen, dus kijk maar bij de foto's onder de set Minority Report.

We hebben hopen lol op ons ouwe crosser en Brenda's eerste ritjes waren voor mijn part al voldoende om een rijexamen af te leggen. Niks stilvallen of sputteren, gewoon meteen gaan met die kar! Waardoor t nu echt wel bijna vaststaat dat we Vietnam met ne ouwe rus van ne brommer gaan omwoelen. Minsk voor de vrienden. We dolen rond en volgen een hele mooie weg terug naar Jinghong.

Met dit avontuur nog in de benen gaan we de volgende dag al op pad voor een jungletrekking. Hoewel dat eerder plattelandstrekking zou moeten noemen, want dag een lopen we bijna uitsluitend langs plantages van banaan, rubber en ananas. Slapen doen we in een dorpje van Aini, dus we eten wat de pot schaft en douchen elementair. De gastvrijheid is warm, net zoals het weer. Fun. Dag 2 is dan een groot deel in de echte jungle. Een speeltuin voor Brenda en ik, want het klauterwerk over stenen, boomstammen, takken en riviertjes is net waar we voor kwamen. Een enorme ramp is vermeden toen het Blauwe Tshirtje dat Bren van de vriendinnen gekregen had, verloren gelopen was in het bos. Een reddignsactie was nodig, maar na een kwartiertje vonden we het Tshirtje bungelend aan een boom.

De volgende dag was een stuk minder spectaculair. brede paden, nul jungle. Dat geeft meer tijd om te babbelen over vanalles en nog wat, en luidop te dromen, maar dat kunnen we overal, dus onze gezichtjes stonden wat minder zonnig. De try-out van de gidse om 'iets' te doen met de theeplantages was een sisser. De gidse sprak van een experiment dat ze in petto had voor dag vier. Een beetje sceptisch vroegen we haar uit. Bleek dat er meer plantage, meer brede paden en thee op t programma stonden. Wij waren niet zo blij, vooral omdat we vlakbij een mooi Nationaal park waren. Na wat trekken en duwen konden we haar overhalen om toch het park in te trekken. De sfeer was er eventjes wat minder door, maar wat waren we blij dat we t gedaan hebben!Want dag vier was een topper van formaat. 'Volg de rivier' hadden de parkrangers gezegd. Na 500m bleek dat dat erg letterlijk te nemen was. De helft van de tijd hebben we in de rivier gewandeld in plaats van erover of erlangs. Maar MOOI! Echt een prachtige jungletocht. We wuifden de schrik van onze gidse voor bloedzuiger weg, maar s avonds terug in Jinghong had er eentje zich erg tegoed gedaan aan Brenda's been. Overal bloed!

Dat was donderdag. Onze paspoorten lagen in Kunming, dus moesten we diezelfde dag nog terug vertrekken naar daar, of we stonden weer voor gesloten deuren wegens weekend. Die busrit, weer 17 uur, was de druppel die de emmer deed overlopen. No more nightbusses for us Sir.

In Kunming hebben we n spurtje getrokken: paspoorten opgehaald, douche genomen en in de Carrefour om 10 pakken M&M's, yoghurt, musli en meer rotzooi om op de trein op te eten naar Nanning, tussenstop naar Yangshuo.

In Nanning wachtte ons dan nog een pakketje! de reisgidsen van Vietnam, Chocola en niknakskes van de sint! Heerlijk (Thanks!) Nog een trein en een bus verder stonden we na bijna 48 uur aan een stuk reizen, in Yangshuo. Na Peking en Xi'an allicht het meest touristische plaatsje van China. Maar das voor een volgend verhaaltje.
tataaaa

Brenda's Chinese Poezie album

Naam: Brenda Froyen
Adres: voor een jaartje 'de wijde wereld'
Gewicht: onbekend, maar misschien 2 kilo minder dan bij vertrek.
Kleur ogen: licht bruin
Kleur haar: blond, maar met een stevige uitgroei :-). Er zijn hier geen kappers om mooie highlights aan te brengen.
Lekkerste eten: moeilijk te zegggen. Het Chinese eten is ongelooflijk gevarieerd en lekkker. De markten liggen vol met fruit en groenten die we nog nooit gezien of geproefd hebben. Elke maaltijd is een nieuw avontuur. We proberen vanalles uit, maar tot nog toe houden we onze handen af van de BBQ krekels, meelwormen en libellen. Ook vogelhoofdjes, ratten en honden behoren niet tot ons menu. De Chinees thuis is totaal niet te vergelijken met het onuitputtelijke gamma van geuren en smaken hier. Het lekkerste voor mij was de Tibetaanse Stew van jak vlees en brocolli in een lichte curry.
Leukste Chinees: Er zijn een heleboel Chinezen, maar ik vind ze niet allemaal zo leuk. De Han-Chinees (90% van de bevolking) is, voor ons, een zelfingenomen entrepreneur. Hij probeert je in het zak te zetten en kan vaak heel kortaf reageren. Hun verhouding met Westerlingen is nogal dubbel. Het ene moment zie je ze stiekem een foto van je nemen, het andere moment bekijken ze je met een zekere minachting. Je wordt net zo goed als alle anderen aan de kant geduwd als je een treinkaartje wil kopen. Naast de Han Chinezen heb je nog een vijftigtal 'minderheden'. In vergelijking met de Han meerderheid zijn zij veel minder handelaar en meer handelbaar. Ze lijken ook meer te lachen. De Lamu (of was het nu Lasu?)vind ik de mooiste. De vrouwen dragen kleurige rokken, hebben korte haren en grote gaten in hun oren, waarin ze tabak of bloemen steken. Onze leukste Chinees? ... Isabelle, een Yi-vrouw die ons in Xichang een hele dag mee op sleeptouw heeft genomen. Van haar kregen we ook de typisch rode kitsch geluksbrengertjes cadeau.
Foutste fashion mistake: Op economisch vlak komen de Chinezen misschien wel sterk op, op gebied van mode hebben ze in Antwerpen en Parijs absoluut nog niks te vrezen. Grote brillen, waaronder zelfs lasbrillen die op een scheepswerf niet zouden misstaan, gefriseerde haren, T-shirts met 'Engelse' opschriften vol fouten en de zogenaamde 'overkammers'; kale mannen die koste wat koste hun laatste drie haren over hun schedel willen draperen.
Ergelijkste ergernis: Met het spuwen valt uiteindelijk wel te leven, als je niet in 'the line of fire' staat. Het eeuwige geknabbel en geknisper in treinen en bussen, daar word ik echt horendol van. Bij lange ritten nemen ze een zak vol noten, mandarijnen, gedroogd vlees en andere goedjes waaraan veel gepeuterd kan worden mee. De afval wordt steevast op de grond gegooid, de rest wordt met het nodige geluid naar binnen gewerkt. Ook het roken hier is een hel. Je bent geen man als je niet rookt en er wordt overal gerookt, op bussen, treinen, naast non-smoking bordjes!
Grootste stereotiepe bevestiging: Ze kunnen effectief geen R uispreken. Na zes weken heb ik me dan eindelijke neergelegd bij de naam 'Belinda'. Wat het eten betreft, ja, ze eten honden, katten, ratten en slangen. Vanmorgen zagen we nog hoe een hond gegrild werd (toch altijd effe slikken). Ze eten als het ware alles met vier poten, behalve een tafel, en alles met twee vleugels, behalve een vliegtuig.
Avontuurlijkste avontuur: Onze stiekeme overnachting op De Muur vonden we de absolute max! Op seksueel gebied (hihi)... het pilletje gemaakt van tijger en berenscrotum dat op het nachttafeltje in ons hotel lag...NO COMMENT!
Rottigste rit:De nachttreinen in China zijn heel comfortabel, op het geknisper en geknabbel na, echt heel aangenaam. De slaapbussen daarentegen zijn een hel. In totaal hebben we 4 keer een nachtbus genomen. De bus is gevuld met bedjes, je kan alleen liggen. Onder en bovenburen roken de ene sigaret na de andere, snurken en spugen constant uit het raam. Vooral onze laatste nachtbus was vreselijk! De wegen in het uiterste zuiden van China zijn nog niet geasfalteerd en door de regen was het een ware modderpoel geworden. Vier uur hebben we in het midden van de nacht gewoon stilgestaan, wachtend op ...? De rit van 11 uur werden er 17! We beloofden elkaar plechtig NOOIT MEER een nachtbus te nemen!
Boeiendste boek: Momenteel ben ik 'Wilde Zwanen' van Jung Chang aan het lezen, de klassieker over drie generaties Chinese vrouwen. Het is ontzettend leuk en gemakkelijk om je een voorstelling bij het boek te maken, omdat we er hier 'middenin' zitten. Zeker een aanrader!
Fantastisch-ste film: 'Myth', een Chinese film die we hier op de bus hebben gezien. We hebben er niet alles van begrepen, maar het zag er alleszins heel tof uit, een soort liefdesverhaal over tijden en landen heen. Een TV op de bus is hier trouwens even onontbeerlijk als het stuur en de toeter! Zelfs de kleinste busjes, volgepakt met mensen, beschikken over een klein schermpje waarop ze de laatste nieuwe - gekopieerde - films laten zien en - met wat pech - de meest melige liedjes met bijhorende videoclip en karaoke versie laten horen... en dan maar met z'n allen meekwelen.
Wonderbaarlijkste wonder: Kinderen dragen hier geen pampers. Ze hebben broekjes met een groot gat erin. Ouders lopen uren met hen rond, trekken geregeld hun broekje af en maken dan een 'plassend' geluid in hun oor. Het is ongelooflijk, maar dit systeem zorgt ervoor dat de meeste kinderen hier op 6 maanden oud al zindelijk zijn!! Misschien toch een ideetje voor thuis, die broekjes.
Wens: Dat iedereen het daar in Belgie net zo naar zijn zin heeft als wij hier!