Van tempels tot opium

woensdag 04/01 - dinsdag 10/014

Luang Prabang, een stadje dat misschien meer tempeltjes dan inwoners telt, bereiken we op de vierde dag van het nieuwe jaar. We kuieren er rond door de gezellige straatjes, langs charmante koloniale, Franse huizen en fraai versierde tempeltjes. Na anderhalve dag tempelkroegentocht krijgen we weer de kriebel om iets te gaan doen! We horen elke touring organisatie in Luang Prabang uit over mountainbike tochten. We plukken een kaartje hier, pikken een programmaatje daar en boksen zo op eigen houtje een fantastische tocht van 60 kilometer in elkaar, langs graven van overleden ontdekkingsreizigers - voor het Indiana Jones gehalte -, langs een prachtige waterval voor een verfrissende duik - en jawel over een rivier met de fietsen op een gammel bootje, voor het -waarom makkelijk als moeilijk ook kan - gehalte! Op de Giant mountainbikes voelen we ons als vissen in het water en stilaan begint zich een idee te vormen om eventueel Birma met de fiets te bereizen... Als we 's avonds uitgeput op een terrasstoeltje neerploffen zijn we stiekem ook weer blij dat we de volgende dag met onze luie krent op de Minsk naar de volgende bestemming kunnen knetteren.
De weg naar Vang Vieng is een van de mooiste die we tot nu toe gereden hebben, een spaghettiweg langs en over de hoogste karstbergen van zuidoost Azie. We stoppen om de 2 kilometer om van het uitzicht te genieten - tot grote ergernis van de vrachtwagenchauffeur die ons telkens weer inhaalt en die we vijf minuten later dan weer voorbijbrommeren.
Vang Vieng zelf is bekend als een van de backpacker's hangouts in de wereld. In praktijk betekent dit: bamboehutjes, hangmatjes, cocktails en non-stop Friendsafleveringen in 3 cafes, maar ook dreadlocktoeristen (inderdaad ze bestaan nog!), een overdosis westerlingen in Beer Lao T-shirts en vooral veel drugs! Alles is er 'happy', gaande van pizza's tot milkshakes. De conversaties in de cafeetjes zijn een variatie op het basispatroon 'what did you do today?', 'nothing, I just had this happy opium pancake and yeah well ...' 'Oh, great!'. Heel wat toeristen blijven hier dagen rondhangen, beer Lao drinkend, opium rokend en - voor de actieven - dobberen op de rivier in een rubberen band. Aan 1 kilometer per uur kregen we het na een uurtje drijven al fameus op onze zenuwen en begonnen we al met beide handen mee te peddelen - totaal oncool. De tocht in rubberen band op de rivier duurt gemiddeld 3 uur maar velen halen de eindstreep niet. Je kan om de 100 meter aan de oever stoppen voor bier of andere middelen naar believen. Naarmate de tocht vordert, worden de oogjes glaziger en nemen - tot mijn grote spijt - het aantal deelnames aan beach volley af. We hadden gehoopt 's avonds eens flink op de lappen te kunnen gaan in een of andere disco, maar helaas. Tegen twaalven ligt de meerderheid van de echte Vangviengers als uitgeteld in zijn of een andermans bed. Voor de die-hards is er nog de afterparty in de Island-bar. Een hoopje triestige vrijgezellen mannen zit rond een kampvuur en drie lokale meisjes te draaien in de hoop nog wat te scoren die avond. Ik zit er als enige Westerse vrouw totaal misplaatst ...! Na een dagje Vang Vieng hebben we het echt wel gehad! Het backpackers' hang-out is blijkbaar toch niet echt aan ons besteed!
Ondertussen zijn we aangekomen in de hoofdstad Vientiane. We hebben er net de afgelopen twee dagen genoten van shakes, zonsondergangen en georkestreerde chaos op vlak van administratie! Ze weten hier niet hoe hun eigen land draait. Morgen vertrekken we zuidwaarts. De bedoeling is om, met een aantal omwegen en zijsprongen, over een dikke week aan de Cambodiaanse grens te staan! Afgaande van de Kafkaiaanse situaties die we al gezien hebben als t over papierwerk gaat, zal dat wel weer verhalen opleveren