Dé mooiste dag van ons leven

In april vroeg Jan me ten huwelijk, met op de achtergrond het geluid van bronstige nijlpaarden in een Afrikaans meer. Het idee aan het 'bronstige' bleef nog lang nazinderen, maar dat huwelijksideetje was minder makkelijk te realiseren. Het zou een cool feestje moeten worden, leuk, snel - want we zagen/ zien elkaar ook wel heel erg graag - en niet te duur. De combinatie van deze drie bleek een ware mission impossible. De zalen die we bezochten hadden of een te hoog -opgezette rendierkoppen aan de muur- gehalte of vroegen bedragen zo hoog als het totale bruto nationale product van Ghana. 'Maar', zo beweerden ze, 'dit was toch dé mooiste dag van ons leven!' Ik weet niet hoe saai het leven is van zo een zaaluitbater, maar ik heb al heel wat mooiste dagen van mijn leven gehad. De chocoladefontein zou daar heus geen verandering in brengen. We waren de wanhoop nabij...

Er zijn al heel wat parabels en Tibetaanse wijsheden geschreven over 'schatten' die vlak voor je neus liggen, maar waarvan je de 'waarde' later pas erkent. Een knoert van zo'n Tibetaanse wijsheid stond op het Astridplein

, het Centraal Station. Het was pas toen Jan voor de 47ste keer dit jaar de pendeltrein naar Brussel nam, dat we realiseerden dat onze droomzaal al die tijd voor onze neus gelegen had. En zo gingen we op een mooie julidag om 6u30 in de morgen vragen of er ook trouwfeestjes gedaan werden in het stationsbuffet.

-'Niet echt, nee.
-'Maar zou het kunnen?'

- 'Eventueel wel ja'.'

-'En wanneer is het dan vrij?'

-'Elke avond nog.'

En zo geschiedde. Om 6u30 legden Jan De Vliegher en Brenda Froyen 20 oktober vast als voor eeuwig te vieren dag, als dag die misschien af en toe in de komende jaren vergeten zou worden maar steevast dan gevolgd zou worden met ruzies omdat hij vergeten was, een dag die in een stel trouwringen gekerfd zou moeten worden... . In plaats van meteen beginnen regelen, vertrokken we naar Kyrgystan en daar nam onze dag in gedachten verder gestalte aan. Ondertussen begon het nagelbijten bij de ouders aan de andere kant van de wereld al... 'Als Brenda nog lang wacht, moet ze

trouwen in ne vuilniszak', aldus de moeder van de toekomstige bruid. Maar onder stress presteren we best, en drie maanden later was hij daar: dé schoonste dag van ons leven (naast de andere schoonste dagen van ons leven die we op onze vele reizen, aan en op keukenaanrechten, en in duistere Vlaamse dorpen al beleefd hadden).

De dag begon om 6 uur 's morgens. Jan logeerde bij zijn broer. Betrekking op de avond voor het huwelijk kon immers niet; we zijn tegen seks (vlak) voor het huwelijk. Anki stond me in mijn laatste uren van mijn vrijgezellenbestaan bij. Douchen, nauwelijks ontbijten en op naar de kapper waar elke haartje de bewegingsvrijheid ontnomen werd. Thuisgekomen trok ik met vaste hand eyeliner boven mijn donkere kijkers en hielp Anki me met de jurk, want bruidsmeisjes hebben zulke verantwoordelijkheden. Om 9 uur arriveerde 'ons volk'. Onze ceremoniemeester, Andy mét das had voor lekkere koffiekoeken gezorgd. Ik stond ondertussen boven op het bureau te trappelen van ongeduld om eindelijk van de trap naar beneden te mogen flaneren. En dan was het zover. 'Ja, kom maar!' en daar ging ik dan, langs onze schone beige trap naar beneden, biddend dat ik hier niet een of andere uitschuiver zou maken die meteen doorgestuurd zou kunnen worden naar de beste homevideo's. Beneden aan de trap stond (pas op, het wordt melig) mijn lieve Jan, dé knapste man van deze wereld, met een boeketje witte bloemen die hij volledig zelf op mijn aanwijzen had gekozen. En ik natuurlijk meteen bleiten. God zij dank voor waterproof mascara.

En dan, met z'n allen, op naar het stadhuis, met tram 10 en het laatste stukje te voet onder een staalblauwe hemel met zacht herfstzonnetje. Al heel wat familie en vrienden stonden klaar terwijl Jan en ik in mijn struisvogelbontje kwamen aangefladderd. Onze bruidskindjes, Fee, Gijs, Wout en Theus zorgden er met hun gezapige tempo op de trappen voor dat de overige trouwmomenten met 10 minuten vertraging opliepen. De burgelijke trouw - 10 uur 's morgens - verliep vlotjes, zowaar met wat mopjes van de schepene en een beetje een 'slappe lach - ja' van mijn kant. (iek... het is nu wel voor echt, hè). Bij het buitenkomen uit het stadhuis zorgden mijn Leuvense vriendinnetjes, met bruidsmeid Anki op kop voor een Bostorijst onthaal.

De stoet zette zich te voet verder naar het Via Via reiscafé in de Wolstraat, daar zouden we nog belangrijke dingen tegen elkaar gaan zeggen. Ons 'volk' lieten we even zonder eten of drinken(er wordt zoveel honger geleden in de wereld) beneden staan wachten, terwijl wij snel de laatste stoelen recht zetten, de bloempjes ophingen en nog snel repeteerden op onze 'ja'.

We verstopten ons achter een struik (?) en wachtten geduldig tot het zaaltje op de eerste verdieping van het Via Via café zich vulde met onze beste vrienden en familie. En toen kwamen we van achter onze struik vandaan en begon ons moment, hét moment waarop we elkaar eeuwig trouw zouden beloven in het bijzijn van al wie ons na aan het hart lag. Een uur lang was er tijd voor een gniffel, een schaterlach, een traan, een hele zakdoek vol en momenten van betekenis. Maika, een goede vriendin van ons zorgde voor een mooi geheel van de vele waardevolle puzzelstukjes. Chris, mijn zus en getuige, wist met een powerpointje en veel kwinkslagen Jan te waarschuwen voor mij (te laat). Annemie, vriendin en theatergirl las 'Lepeltje' van Bart Moeyaert, Jo, Jans broer en getuige vertelde bezield een stukje uit De Alchemist van Coelho en Anki verklaarde ons in een mooi zelfgeschreven tekstje 'wat we nu eigenlijk hadden gedaan'. Een voor een waren het prachtige bijdragen aan ons moment. Foto's van onze reis opgeluisterd met 'It's a beautiful day' van U2 zorgen bij mij voor de eerste traantjes. Nostalgie, heimwee naar onze reis, maar ook een ongelooflijk gelukkig gevoel overspoelde me; want met deze man, met wie ik Mongolië doorkruiste op een paard, met wie ik hond at in Chinese restaurants, met wie ik op een Russische motor tal van keren in panne viel, met wie ik de toppen van de Himalaya beklom... met die man was ik getrouwd. Amon Tobin, Télépopmusique, Anouk met 'our own love', dat ik zelf heb gezongen voor mijn lieve man (godzijdank zonder in tranen uit te barsten, wat niet van de andere aanwezigen kan gezegd worden) en Bart Peeters met 'van voor af aan' dat we zowaar samen gezongen hebben - let wel, Jan met een zekere parlandostijl - zorgden voor een streepje muziek.

Daar in het Via Via reiscafé beloofde Jan me te helpen zoeken als we weer iets kwijt zijn, te blijven lachen met mijn flauwe moppen, kauwgommen voor mij te kopen in alle landen van de wereld... én eeuwige trouw. Ik beloofde Jans haar te knippen bij zonsondergang, mijn Chinees kleed te dragen als ik pannenkoeken bak en om blijven met de deuren te slaan als ik denk dat ik gelijk heb... daarnaast beloofde ik ook hem eeuwige trouw. Het Via Via moment was voor ons beiden heel waardevol, in de Via Via trouwden we écht. Dank je Chris, Jo, Anki, Annemie, Maika voor jullie actieve bijdrage, dank je ouders, familie, vrienden voor jullie lach en traan.... Het was een van de mooiste momenten van ons leven!