Home sweet Hanoi

zaterdag 17/12 - maandag 19/12
De rit van BaBe naar Hanoi is heavy. 230 km waarvan de laatste 50 km enorm stressvol door het toenemende verkeer en het aanhoudende stof. We komen als doorwinterde motards veilig en wel terug in de hoofdstad aan, na 14 dagen on the road en 1700 km in de wielen! Dat moet gevierd worden. We maken ons op voor ons pre-Kerst etentje in au Petit Bruxelles! In het Belgisch restaurantje laven we ons aan Chileense wijn, grijs brood, kaas en garnaalkroketten, tournedos, stoofvlees en vooral echte Belgische friet met mayonnaise. Creme Brule maakt het geheel af. Het geluk straalt af van mijn mooie lieve meid en ik smelt!
Zondag is een echte zondag. Uitslapen, ontbijt op bed (frosties en nutella), museumpje bezoeken en lekker terrassen!
Het is hier nu onze laatste dag in Hanoi. Morgen vertrekken we richting Laos. We hebben de hele dag nog gelopen voor visums, permits, geld, landkaarten ... maar we zijn er klaar voor! Op naar Laos!

Alweer een 'grensgeval'

woensdag 14/12 - vrijdag 16/12
Het Noordoosten van Vietnam

De dag na D-Day had een rustdag moeten zijn... de weg beslist er anders over.
We starten alleszins goed met een zalig ontbijtje op het marktje van Bao Lac. Smoutebollen (met rundvlees - dat was er net iets te veel aan), mandarijntjes en appeltjes oppeuzelen in het zonnetje. Daarna beginnen we aan de 'rustige' 122 km naar Cao Bang in het noordoosten van Vietnam. De weg ligt er in het begin nog goed bij dus besluit ik het stuur van Jan over te nemen. Mijn motorrijles voor beginners verandert na enkele kilometers al in eentje voor gevorderen. Keien, gravel, honden, modder, het wordt allemaal - en vaak tegelijk - voor de wielen geworpen. Ik hou het een 20tal kilometer vol daarna neemt ervaren Jan het weer van me over. We stopppen nog geregeld om te genieten van de uitzichten. Al bij al komen we toch nog op een schappelijk uur in Cao Bang aan.
Dit stadje heeft op zich niets te bieden, mar is een ideale uitvalbasis om de imposante watervallen op de grens tussen China en Vietnam te bezoeken. Border Permits ... tja, daar geloven we na eergisteren niet meer in. Dus we vertrekken donderdag 's morgens in de vroegte, zonder bagage of permits, richting uiterste oostelijke punt van Vietnam. Stop voor een ochtendwandeling langs het meer, ontbijtje op de markt onderweg en dan recht, via een erbarmelijke weg, naar de watervallen. De 53 meter hoge en 100 meter brede watervallen liggen precies op de grens tussen Vietnam en China. Ze kunnen zowel vanuit Vietnam als vanuit China bezocht worden. Het verschil in infrastructuur is wel enorm typerend voor beide landen. Wij wandelen er via een zandweg naartoe, over een gammel bamboebrugje waar een oud besje met nog 3 overblijvende tanden de volle 5 eurocent vraagt. Aan de Chinese oever zien we de toeristen met busjes arriveren, staan de souvenirsstalletjes elkaar te verdringen en nemen de 'overkammers' en masse foto's van elkaar. Zowel aan Chinese als aan Vietnamese kant staan er bamboebootjes klaar waarmee je tot vlak bij de watervallen kan varen. Geen van beide kanten waagt het met zijn bootje op de andere helft te komen. Ze varen perfect tot in het midden van de rivier en geen centimeter verder... anders ben je illegaal in het buurland.
Na de watervallen bezoeken we nog een imposante grot van 3 km in een karstberg. Ze zijn hier alleszins klaar voor het toerisme. Er is een grote parking en ze zijn net bezig een pad en verlichting aan te brengen in de grot zelf. Maar van toeristen is er, buiten ons, geen spoor.
Een droom van een highway brengt ons op vrijdag van Cao Bang naar BaBe, een nationaal tropisch park, gelegen rond drie grote meren. We eten onze dagelijkse portie loempia's, rijst en witte kool en trekken in de namiddag de jungle in en richting een H'mong dorpje. Een typische Brenda en Jan wandeling waar over rotsen geklauterd wordt en er om elke volgende bocht gekeken wordt. Als de varkens allemaal massaal stipt om 16.55 te eten krijgen, besluiten wij ook naar onze paalwoning terug te keren om goed te 'schoften'.

D-DAY

Dinsdag 13/12 Ha Giang - Bao Lac, 260km
Om 6 uur s ochtends sluipen 2 Minsk motoren de stad uit, voor zover de walm en het lawaai enige discretie toelaten. In no time staan we in prachtige landschappen en een schier onmogelijke klim: 20% bergop over rotsen en losse keien. Eerst nog met ons tweetjes erop, dan Jan alleen, maar na 5 minuten moeten we de Minsk vooruit duwen. Boven wacht een onwaarschijnlijk mooi landschap. Een niemandsland dat helemaal niet meer Vietnamees aanvoelt. Na elke bocht laat dit onherbergzaam stuk Vietnam zich van een andere kant zien: dennenwouden, akkertjes, karstbergen, lava-achtige maanlandschappen. Onze ogen drinken met volle teugen maar de stroom aan beelden is surreeel.

We passeren een aantal officials die ons steevast vriendelijk toewuiven. Boven in Dong Van houden we een pauze om vooral ons hoofd fris te maken voor wat het mooiste moet worden. En inderdaad. De rit naar Meo Vac is te indrukwekkend. Foto's kunnen de grootsheid ervan niet weergeven maar het komt in de buurt van de Grand Canyon met rijstterrassen en grillige rotspieken. We zijn er stil van. Te snel bereiken we Meo Vac, onze lunchstop. We zouden graag terug gereden zijn om nog eens te genieten, maar we zijn nog in grensgebied en nemen het zekere voor het onzekere: Samen met de Zwitsers beslissen we door te rijden om een dorpje net onder het grensgebied te bereiken. Zij hadden info gehoord over een nieuwe binnenweg die nog niet in de atlas stond. Na 20 km wordt duidelijk waarom...
De toon van de dag verandert volledig als de weg een werf wordt, dwars door het tropische woud. Puur onversneden avontuur! Er is nog geen asfalt, er zijn nog geen bruggen. De eerste keer dat we een rivier over moeten is via een bamboe raft. Glibberig nat en best spannend om de motor erop te krijgen. Het houdt niet op want we moeten nog 3 andere riviertjes door zonder raft. 1 ervan met een oever van 45 graden steil bergop. Met een verbeten blik - the only way out is through - crost Jan er door. Ik sta apetrots, met de camera, in de hand naast de weg te blinken. De route blijft hels maar door het gewonnen vertrouwen gaat het steeds vlotter. De twee laatste hangbruggen zijn peanuts voor mijn dappere Jan. Ik stap zelfs niet meer af om een modderpoel te doorploeteren en blijf op mijn gemak zitten.

Moe maar tevreden komen we in Bao Lac aan. Wat we vandaag meegemaakt hebben, heeft alles overtroffen. Kilometers voor 3 dagen, indrukken voor een week en verhalen voor jaren. De druk van de permits heeft ons zo snel gejaagd door wat met kop en schouders de mooiste dag van de hele reis was tot nu toe. Dagen later komen nog steeds beelden en indrukken naar boven. Hoe avontuurlijk hangbruggen, rafts en modderpoelen ook klinken, het zijn de ongelooflijke landschappen die het meeste bij blijven. Als we dit schrijven zijn we terug in Hanoi en zouden we meteen terug willen vertrekken naar Meo Vac!