De langste verjaardag 5 juli 2016 Havana

Hoe lang een verjaardag kan zijn. We staan op om 6 uur. Boterhammen smeren, nog een keer de bagage controleren, een laatste knuffel aan Rex en dan is het richting Berchem Station, waar we, jawel, feestelijk de trein missen. De doorwinterde reizigers moeten nog even wennen aan reizen met drie kerels erbij. Gelukkig hebben we voldoende tijd voorzien en halen we zonder veel moeite, met de volgende trein, ons vliegtuig. De vlucht doorstaan onze jongens met glans. Zo moet de hemel er volgens hen uitzien. Non-stop spelletjes en films. Hun ogen glanzen van vermoeidheid, maar vandaag is er geen tijd voor pedagogische regels. Doel: Havana halen zonder grootste hysterische buien plat op de grond in het midden van een luchthaven, en dat doel halen we. Met een uur vertraging komen we om 21u aan in Havana, 3u ’s nachts Belgische tijd. Toch geven ook dan onze kerels zich niet over aan de slaap. Als blijkt dat de taxi die we via ons casa regelden een oude Chevrolet blijkt te zijn, gaan de ogen weer wagenwijd open. Met alle raampjes open, rijden we een klein uurtje richting ons kamertje in het centrum van Havana waar twee dubbele bedjes ons wachten. Een koude douche en dan is het eindelijk oogjes dicht en snaveltjes toe. (Hoewel, snaveltjes toe: ‘Lom, kan jij van dit bed naar het andere springen?’, ‘Zen, heb je die coole groene auto gezien?’) Het duurt nog wel even voor ze eindelijk hun slaap vinden.