24/7 bereikbaar via gsm

We hebben sinds kort een vietnamees gsm nummer

0084 904 440 293

Als er ontvangst is zijn we bereikbaar, net als jullie.
Als jullie dus zin hebben in een kletske, skype of bel maar op dat nummer.
tot later!

Neckermann en de gekke Vietnamezen!

Maandagnacht hang ik nog boven de pot. Dinsdagmorgen zijn we al op weg naar Halong Bay, een baai in het noordoosten van Vietnam, bekend om zijn grillige karstbergen in de zee en DE tourist attraction in Vietnam. Het is een tour van drie dagen (dinsdag 29/11 - donderdag 1/12) die we via ons hotelletje geboekt hebben. Voor 44 dollar krijg je vervoer, 'zeecruise', 2 overnachtingen, 3 maaltijden per dag, een trekking en zeekajakken... 'voor dat geld kunt ge niet sukkelen, he!' Al snel blijkt echter dat dit soort toerimse ons toch niet helemaal ligt. Vaste uren om te eten,vast menu en restaurant, van het ene bootje op het andere geduwd worden, bezoek aan een 'factory, to see how people work' (een souvenirswinkeltje waar ze commissie hebben dus) en nul vrijheid. Toch slagen we erin van te genieten! Het landschap is adembenemend mooi, het zeekajakken is zalig en het wisselende gezelschap (gaande van Australische dames die hier een 'couchke bruin' komen leggen tot wat avontuurlijkere Duitsers) best wel leuk. We lezen boekjes, kletsen en fantaseren over onze motorrit.

Er is een groot taboe onder de toeristen hier: hoeveel heb jij betaald voor je Halong Bay tour? De prijzen varieren tussen 58 en 44 dollar voor exact dezelfde service! Vietnam is alleszins een land voor alle klassen en leeftijden. Je moet geen avonturier zijn om naar hier te komen. De GR wandelen in Overijse kan zelfs avontuurlijker zijn dan reizen in Vietnam. De highlights kunnen met 'tours' bezocht worden, ticketjes voor bussen en treinen kunnen in het hotel geboekt worden, Westers eten is hier overal te vinden (wel goed, na die maagproblemen). Onafhankelijk reizen is zeker niet goedkoper dan reizen in tourverband en ook vaak veel moeilijker! Het publiek is hier ook opmerkelijk jonger dan in Mongolie of China en de Engelsen zijn massaal aanwezig!

Toch kan Vietnam ook behoorlijk vermoeiend zijn. Je moet steeds op je hoede zijn wat prijzen betreft en het aanhoudende getoeter in de stad kan soms fameus op de zenuwen werken. Doe daar nog eens een hotelletje bij dat besluit vanaf zes uur 's morgens de elektriciteitskabels uit de muur te slijpen en een licht verlangen naar de rust van de Hechtelse duinen steekt zijn kop op :-). We zijn ondertussen al wel naar een ander hotelletje verhuisd, na een ellelange discussie met het vorige hotelletje over de voorafgesproken prijs die we niet meer wilden betalen. En alles moet hier met de glimlach gebeuren, kwaad worden betekent discussie verliezen! De man werd kwaad, ik bleef lachen: Gevolg, ik win: We betalen maar 6 dollar voor de overnachting! Gisteren op het postkantoor was ook een heel gedoe. we wilden ons postpakket met aankopen opsturen.... amai twee uur heeft ons dat gekost. Alles werd doorzocht. Cd's en dvd's mochten niet mee, horloge met batterij ook niet want 'die kon ontploffen'?!?. Mijn nieuw lingeriesetje werd lachend aan alle postbeambtes getoond...En ik maar blijven (groen) lachen. Ook naar de bank gaan duurt uren. We wilden een cash voorschot om de motor te betalen. jan zijn achternaam is echter te lang waardoor op het ticketje van de visa alleen 'Jan De' staat. Geen geld, en vijf andere briefjes moeten ingevuld worden om met mijn kaart af te halen ... Geen wonder dat we al bijna een week hier in Hanoi zitten.

Momenteel zijn we druk onze tour naar het noorden aan het plannen. Wegenkaarten en motorzakken worden gekocht, reserveonderdelen voor de motor, een laatste Westerse maaltijd voor vertrek. Morgen laten we de hanoigekte dan eindelijk achter. Die heeft hier trouwens gisteren haar hoogtepunt bereikt toen Vietnam de voetbalmatch tegen Thailand won. Toen we uit ons hotelletje stapten zag de straat rood van de vlaggen.
Alle wegen zaten vast omdat elke motorbezitter zijn brommertje had uitgehaald om zijn vreugde te gaan vieren. Dat wil zeggen dat ze met twee miljoen rondjes rond het meer reden, uitzinning schreeuwend "Vietnam! Vietnam!" Baby's werden uit hun wiegjes gerukt, in de nationale kleur gekleed en vervolgens samen met drie andere familieleden op de tuffer gezet. In alle mogelijke winkeltjes worden naaimachines bovengehaald om de massa zo snel mogelijk te voorzien van de nodige vlaggen!... Een stelletje gekken die Vietnamezen! Tijd om de rust van het platte land op te zoeken!

Enjoy Hanoi!

We zijn ondertussen een weekje in Vietnam. Van aan de grenspost in China tot in Hanoi was een mijnenveld van geldklopperij, bedriegelijke informatie en andere beproevingen. Het varieerde van 'this is the only place where you can change your chinese money" tot " there is only one bus to Hanoi" (toevallig de zijne!). We weten er ons doorheen te slaan met geduld, koelbloedigheid en heel veel bluf. Bij aankomst in de oude wijk van Hanoi weigert onze buschauffeur ons uit te laten stappen tenzij we het dubbel van de afgesproken som geld betalen. We blijven er siberisch bij en stellen voor om dan maar in de bus te slapen. Hij dreigt ons helemaal terug te voeren naar de grens, en het busje vertrekt ook effectief. Vijf minuten later plooit de man dan toch en mogen we uitstappen, na het betalen van de oorspronkelijke prijs. TRIOMF!! Een Nederlands meisje in ons hotel moest vijf keer de prijs betalen of ze werd - zogezegd - achtergelaten aan de kant van de snelweg! De toon voor Vietnam is meteen gezet!
In de oude binnenstad is het een wirwar van straatjes, waarin een 30tal ambachten elk hun eigen straat hebben, kleermakersstraat, smidsstraat, grafsteenkappersstraat, boeddhaaltaarmakersstraat... Gooi daar honderd guesthouses en souvenirwinkeltjes tussen en het aanhoudende getoeter van 2 miljoen brommertjes (echt) en je hebt de ideale Hanoicocktail. Laverend tussen kromme deals en chaotisch verkeer, genieten we volop van Hanoi. Vooral van de heerlijke keuken (uitgezonderd een gerecht waardoor ik 24 uur boven de pot heb gehangen), de architecturale erfenis van de Franse kolonisten, de vriendelijke mentaliteit en natuurlijk de vele winkeltjes. Shoppingparadise! (er is een doos van 10 kg onderweg :-)
Buiten de oude stadskern wanen we ons als miljonairs in Marseille, wanneer we flaneren onder de platanen, langs brede lanen en kleurrijke herenhuizen. Ik word constant aangesproken met 'madame', Jan gewoon met 'hello motorbike?', een manier om een motortaxiritje te verkopen.

Vietnamezen spreken nooit de laatste letters uit van woorden. 'Motorbike' klinkt hier dus als 'Moto buy'... Ons trotse antwoord is, sinds vandaag, 'Yes, we just did!' Jep, een zwarte Russische Minsk 125cc staat nu te blinken voor ons hotelletje. We leren nu zijn karakter wat kennen en hopen een van de volgende dagen te vertrekken om het noorden van vietnam om te woelen. Onze verkoper blijft ons nu nog op de voet volgen om eventuele problemen op te lossen en Digbie, een Australier die hier motortours organiseert blijft ons overspoelen met info en tips, wat de route betreft. Wij hebben er alvast zin in!!