It's a men's world

"Zit dat comfortabel, zo achterop de motor?", "ja Brenda, na zoveel kilometers met de Minsk zal Jan wel goed kunnen motorrijden, zeker?" Deze vragen, en menig soortegelijke werden me via mail, telefoon en in levende lijve gesteld. Als een of andere feministisch gefrustreerde dolle mina moest ik dan steeds weer antwoorden: "ja, maar ik heb ook gereden hoor!" En wanneer Jan dat, niet zonder trots beaamde, kreeg Jan vaak een -ocharme, hij ligt onder de sloef en is verplicht om dat te zeggen- blik toegeworpen... Vrouwen in het motorwereldje, is als mannen in de breiclub van de KVLV.

Toch wilde ik me nog niet zo gauw gewonnen geven. Op 16 mei om 11 uur was het dan zover. Onze eerste motorrijles onder leiding van Romain. U kent dit type mannen vooral uit de tijd dat Miami Vice nog kijkcijfers had: zonnebankbruin gezicht, gouden ketting, halflang krullend haar met gel en ... opmerkingen over vrouwen die zelfs Don
Johnson niet zou maken aan de bar bij pot en pint. Vanaf de eerste les kreeg ik het dus al te horen: een vrouw, van DE Limburg én blond... oei, oei, ik zal het dan maar wat langzamer uitleggen zeker! Bij dergelijke 'moppen' lig ik natuurlijk meestal 'dubbel' van het lachen, wat een invloed had op mijn rijgedrag. Voor de rest werd ik quasi genegeerd. Jan was duidelijk zijn 'febbekakske' en 'lieveke', maar ook hij kreeg niet zó veel aandacht. Romain hield zich tijdens de lessen voornamelijk bezig met 'meisjes in nood', die op het auto-oefenterrein naast ons problemen hadden met parkeren. Acht uur lang oefenden we op onze Honda's CB500 tot het moment van de waarheid! op 23 mei 2006, op de gezegende leeftijd van 29 jaar en 364 dagen behaalde Jan zijn motorrijbewijs! Op 24 mei 2006 ging Ik af als een gieter. Toen we aan het examencentrum aankwamen, stelde Romain me voor als '... allez, het is een vrouw, hè'. Ik voelde me al wat minder lekker in mijn vel. Toen de examinator me vroeg: 'allez, juffrouwKE', waar staan uw pinkers?' had ik nog het zelfvertrouwen van een analphabeet in de hoedanigheid van leesmoeder. Ik bakte er niks van. Wat twee uur voordien nog een fluitje van een cent was, was nu aartsmoeilijk. Misschien was mijn tactiek 'vlot rijden' en het 'snel afhandelen' ook niet geschikt bij het onderdeel '12 seconden traag rijden'. Romain overhandigde me mijn papiertje waarop stond dat ik niet geslaagd was met de woorden: 'niet bepaald om in te kaderen, hè!'. Veilig in de auto naast Jan heb ik heerlijk vrouwelijk op dit alles gereageerd, met de nodige traantjes en dramatiek.

It's a men's world! Maar opgeven doe ik niet! Ik zal het nu voorlopig met mijn L'ekke moeten stellen (de L van leerling en Landwegen?) maar in augustus keer ik weder... en dan, beste Romain, I shall overcome!

Bestemming onbekend

vrijdag 5/05 - donderdag 1/06

Reizen is ... eindeloos dromen:
Ooit willen we een motor kopen, ooit willen we ons motorrijbewijs halen, ooit willen we naar een trouwfeest van Tom en Ebru in Turkije - en bij voorkeur op 17 juni als ze ook effectief trouwen.

Reizen is ... je dromen realizeren:
Het is vrijdag 5 mei 2006, 8u35. Na precies 8 maanden en 26 dagen rondreizen in Azië staan we opnieuw in België! We ruilen vrijwillig de zon voor regen, de palmbomen voor loof-en naaldbomen (of nauwelijks bomen), de rijst voor goeie Belgische frieten, de verlaten wegen voor eindeloze files... en dat alles om 'motards' te worden met leren jassen, inclusief frengeltjes en t-shirts zonder mouwen met doodshoofden.
In de aankomsthal in Zaventem is het rustig. Geen emotionele weerzienstaferelen waarbij zakdoeken worden volgesnoten, geen spandoeken van 10 bij 20 meter met 'welkom thuis', geen joelende menigte die elkaar verdringen om een glimp van ons op te vangen. Niemand weet van onze terugkeer! Zo kunnen we iedereen totaal verrassen - de organisatie is niet verantwoordelijk voor eventuele hartaanvallen. In het zonnetje zetten we Thelma en Lowie in elkaar en laden we ons heel hebben en houden op de fietsjes. Onze eerste bestemming: Anki! We hadden Anki wijsgemaakt dat er op 5 mei een pakje zou arriveren van de post voor haar verjaardag om haar op die manier aan het huis te kluisteren. Een afspraak bij de dokter zorgt, helaas, voor wat vertraging, waardoor we de eerste 2 uur in Belgie doorbrengen in het Josaphatpark, gezellig kauwend op 'ne goeie sandwich met kaas'. Om 14.00 stipt is het dan zover. Ons eerste weerzien, onze eerste 'verrassingsverschijning' is meteen een schot in de roos.
Anki's reactie is zalig: verbazing, ongeloof en veel snot en slinger! Ik zie ook voor het eerste mijn metekindje Fee die, hoe kan het ook anders, het mooiste meisje van de wereld is. We brengen de namiddag lekker kletsend in de tuin door. Het is alsof we nooit zijn weggeweest!
We hebben de smaak van het verrassen te pakken! De komende dagen wijden we volledig aan deze - o zo leuke activiteit. Hieronder vindt u een overzicht van de zeer uiteenlopende reacties.

Papa Jan: "Wat is er nu? Hoe kan dat nu?" De deur wordt met enige aarzeling geopend.
Mama Jan: "maar...' en ze valt letterlijk achterover. De zetel kwam goed van pas.

Broer Jo: Schijnbaar alles onder controle, maar de gepatenteerde basstem was even een falsetto. Als we in de namiddag even nog naar Vanes rijden, gaat hij toch nog even controleren of hij het niet gedroomd heeft: jawel, onze fietsen staan er!

Mama Brenda: Na de eerste blikken van ongeloof, "hoe gaat ge dat nu doen met uw appartement, dat is nog onderverhuurd!"

Ivo: effie sprakeloos.

Zus Chris: "iiiiiiiii...waaaahwaaaah .... blèreblèreblère"


Papa Brenda aan telefoon: "Hoe ge zijt in Wachtebeke... in Nepal?"

De vriendinnen: hysterie en lichtelijke bezorgde blikken of ze wel genoeg gemaild hebben :-). Vanes verrassen was een beetje mislukt omdat we de voordeur van haar nieuwe huis niet vonden. Michel verklaarde haar voor gek toen ze zei dat ze net Jan had zien voorbijsluipen.

Tom: laat mond en gsm naar beneden vallen.

Collegaatjes Liesbeth, Anne: zie Tom en laten respectievelijk (bijna) baby en wasmand vallen.

Onze eerste week in Belgie gaat voorbij in een wolk van euforie, tranen en goed weer! En toen kwam de regen (voor de eerste keer in meer dan acht maanden kijken we weer naar het weerbericht), het geregel en het papierwerk. We studeren voor ons theoretisch rijexamen (wist u dat de lading op uw motorfiets 0,5 meter achteraan mag uitsteken), doorworstelen honderden advertenties op zoek naar de geschikte motor, volgen rijlessen in het verre Aarschot (de enige plaats waar we rijlessen én examen in mei konden afleggen), shoppen kampeer-en motormateriaal en tussendoor rijden we van limburg (mijne kant), naar Wachtebeke (Jans kant), via Antwerpen (Jo), Zemst (Vanes), Brussel (Anki, Lizzie) en Leuven (Liesbeth).
Het is allemaal nogal hectisch waarbij ons soms de moed in de schoenen zakt. We hebben geen eigen plekje en kamperen dus constant bij vrienden en familie. Matjes worden voor ons uitgerold, kussens opgeschud, tafels gedekt en overal worden we volgepropt met 'de goede Belgische keuken'. Mijn slanke lijn :-) wordt niet getolereerd! Bedankt lieve vrienden en familie voor jullie gastvrijheid en vier extra kilo. (sorry aan de vrienden die we in die korte tijd nog niet hebben gezien)

Tussen al het geregel maken we ook tijd voor een dagje Walibi, eindeloze fietstochtjes door het Waaslandse Wachtebeke en menig verjaardagfeesten. Jan wordt 30, Papa Jan 60. Redenen genoeg dus om veel asperges te eten!

Vandaag is het 1 juni 2006. We zijn vertrekkensklaar. Onze 6-jaar oude BMW 650 GS staat onder het afdakje te blinken. De slaapzakken zijn gewassen. De wegenkaarten zijn gekocht. Buiten regent het ... alweer! Maar we gaan de zon tegemoet! Op naar Turkije! Deze hellsangels are going to hit the road!