motorcycle diaries Northwest part 1

Zondag 4/12
Van Hanoi naar Mai Chau. 130km
Op een zondag is Hanoi even druk als elke andere dag, dus besluiten we extra vroeg te vertrekken. Om halfacht gaan we op pad. Het druppelt een beetje. Ik aan het stuur en Brenda gekneld tussen mij en de bagage. Het is een beetje zwalpen tussen de vele andere brommertjes, maar we hadden de dag ervoor al wat geoefend. Al om 11.30 bereiken we ons doel voor die dag. Mai Chau is een amalgaam van dorpjes, bevolkt door Witte Thai, die niet wit zijn en ook niet van Thailand. Maar wel ontzettend vriendelijk. We dolen door de rijstvelden, drinken thee bij inboorlingen en genieten van de rust die heel t dorp uitstraalt (hierbij negeren we een karaoke en de voorbereiding van een trouwfeest). Brenda maakt haar eerste rit op onze Minsk. De versnellingen knarsen als altijd maar ze heeft snel voldoende vertrouwen om mij achterop te nemen. Dat beeld vinden de locale mensen hoogst ongewoon. Om een of andere reden zien ze trouwens van mijlenver dat we westerlingen zijn. De snellen van begrip roepen ons Hello toe, andere wijzen na. Het is heerlijk rijden.
Het guesthouse is een paalwoning van hout met een bamboe vloer. Eerst ziet t ernaar uit dat we ze helemaal voor ons alleen hebben, maar lang na donker komen andere westerlingen aangebrommerd. Onze gastvrouw van het guesthouse komt erbij zitten met een kruik rijstwijn (alcoholvrij volgens ons) En we maken er een veel gezelliger en latere avond van dan we verwacht hadden.

Maandag 5/12
Van Mai Chau naar Son La. 190 km
De wolken pakken zich aan de hemel. Aangezien we in een dal zitten moeten we door die wolken. We verbijten de kou in de mist. De regenbroeken en fleece hebben we natuurlijk allemaal al naar huis gestuurd ;-) Bergaf wacht ons heerlijke verse yoghurt in een stopplaatsje. Vanaf hier is t all hilltribes wat de klok slaat. God moet flink aan de LSD gezeten hebben om zo'n uitzinnig palet aan kleuren, hoofddeksels en beenverwarmers te verzinnen. Zwarte pinnenmutsen met roze ponpons zijn hier doodnormaal. Het zalige aan de motor is dat we stoppen waar en wanneer we zin hebben. Dus bezoeken we een viertal marktjes en wandelen we via een bamboe hangbrug een dorpje binnen. De locals rijden er per brommer over maar da's nog wat te hoog gegrepen voor ons. We kijken heel fel uit naar de volgende dag, want het wordt er per kilometer kleurrijker op.

Dinsdag 6/12
Die volgende dag beslissen het weer en de motor er anders over.
De regen gutst naar beneden. Het is ook koud, net belgie. Na 500m wil onze Minsk niet meer en geeft een laatste sputter. Fuck. Nu al. Onder een afdakje beginnen we te prutsen en schroeven, met de manual in de hand. Bougie vervangen wegens zwart, benzinefilter is een modderbad en water in de carburator. Na een uurtje start hij weer als een nieuwe en heeft hij er weer zin in, maar wij niet meer. Het regent gewoon te hard. Na 300m zijn we al nat tot op t vel. We keren terug naar het hotel, we proberen morgen nog eens, dit keer met regenbroeken. Hopelijk hebben we ze nooit nodig, maar de wolken staan in rijtjes aan te schuiven....

En de Sint? Hij had ons al een pakketje gestuurd in nanning, de motor is vaak een geschenk uit de hemel, maar door de regen hier denk ik dat de Goedheilige Man niet in Son La geraakt is ;-)

Woensdag 07/12 Son La - Tuan Giau
Sinterklaas bracht ons geen verrassingen, de zwarte Thai daarentegen zorgen voor een ultieme suprise. Een 26 tal kilometer buiten Son La zou er volgens het Jokervademecum een grot moeten zijn die naar een dorpje leidt. Na een uurtje rijden vinden we de donkere doorgang. Onze zaklamp is echter niet opgewassen tegen zoveel donker en het lijkt er op dat ze de geest zal geven... net op tijd zien we licht aan het einde van de tunnel. De grot geeft uit op een prachtige verborgen vallei. We volgen het enige zandpad dat ons naar een schattig dorpje voert. Kinderen leiden ons naar een huis waar we hartelijk ontvangen worden, betast en bepoteld. Een onbeschrijfelijke ervaring!

De rest van de rit richting Tuan Giao is een zware beproeving. De weg voert over een zware bergpas. Dit gecombineerd met wegenwerken zorgt voor een waar modderbad, waar de locals zelfs moeite mee hebben. We komen er zonder kleerscheuren door maar we begraven het plan om verder naar Lai Chau al snel. Om half acht liggen we al - zeer ambitieus - in ons bedje.