Yuangyuan, een naam op een verfrommeld geel papiertje

Volgende bestemming onbekend, Yuanyuang (of was het nu Yuangyuan?). Geen vermelding in de lonely planet. We vertrouwen opnieuw op collega Els. Met enkel een verfrommeld geel papiertje waarop de Chinese schrijfwijze van het plaatsje staat, storten we ons in een nieuw avontuur. Een busticketje kopen blijkt opnieuw geen enkel probleem tot we halverwege de busrit merken dat de karakters op ons buskaartje niet dezelfde zijn als op ons geel vodje. 'Go with the flow'. We worden afgezet in een stadje en met wat puzzelwerk (vergelijk streepje voor streepje de karakters op het papiertje en de plaatsnamen op de bussen) scoren we de juiste bus. In het stadje aangekomen puzzelen we onze verder route ineen op basis van door ons gefotografeerde Chinese bustabellen. Wie zocht nog een proefje voor Karavaans trophy?
Yuanyuang is een kleurrijk stadje, waar de Han-Chinezen voor een keer in de 'minderheid' zijn. China wordt voor 90% bevolkt door de Han-Chinezen. Van de 54 andere 'stammen' woont meer dan de helft in de provincie Yunnan. Vooral op vlak van klederdracht zorgt dit voor een kleurrijk spektakel. De grote markt van Yuanyuang trekt een vijftal verschillende nationaliteiten aan. We waren net op tijd om de markt te zien ontbinden en sindsdien hult de mist het stadje in een uniform grijs. Samen met een Waals koppel wachten we op de zon om de omgeving te gaan verkennen. In die omgeving liggen een aantal van de mooiste rijstterrassen ter wereld... . Wordt vervolgd!

Badminton met Frans brood

Zaterdag 6 november.

4 uur 's morgens, aankomst in Kunming met nachtbus. We weigeren op te staan en blijven gewoon lekker met de dertig andere Chinezen in de busbedjes verder knorren op de parking van het busstation tot 7 uur. Daarna zoeken we ons een guest house van waaruit we Kunming zullen verkennen.

Helaas, er valt niet veel te verkennen in Kunming. De stad heeft niets te bieden, behalve het Vietnamese Consulaat voor onze visa en dat is natuurlijk tijdens het weekend gesloten - tja, reizen is ... vergeten welke dag het is. Dus we zitten sowieso twee dagen 'vast' in Kunming. We slagen erin, dankzij het zonnetje, carrefour en twee badmintonracketjes, een zalige twee dagen van te maken. We slapen lekker lang uit. We storten ons op de Carrefour supermarkt. Frans brood met kaas en een glaasje wijn maken er een zalige namiddag van. We bevredigen onze Westerse noden verder met reuzepak Frosties en een grote doos Pringels. Met de fiets doorkruisen we de stad, bezoeken we plaatselijke marktjes en voor een aanvullende portie sport kopen we ons twee badmintonracketjes. We genieten van het alledaagse ... en vervloeken een dag later al onze badmintonracktettenaankoop. Uit onze rugzakken steken voortaan twee racketjes waarmee we overal achter blijven hangen en Chinezen ogen mee uitsteken. Het Trouwfeest van Lise indachtig, verliezen we ons in de lokale keuken.

Maandag, werkdag. We regelen onze Vietnamese visa. Daarna vertrekken we gepakt en gezakt richting station. De Lonely Planet is vanaf nu overbodig. De twee plaatsjes die Els, collega Chinees, heeft aangeraden staan er niet in. Onze enige houvast is het gele, verfrommelde papiertje waarop we de plaatsnamen in Chinese karakters hebben laten opschrijven. We hebben weinig of geen idee van bussen, hotels, bezienswaardigheden of restaurantjes. Er geraken is geen probleem. We vinden als snel de juiste bus naar Jianshui. Een hotel vinden daarentegen is al andere koek. Met onze phrase book vragen we de ene na de andere Chinees naar een 'hotel'. Schouders worden opgetrokken, we worden in straten gestuurd en weer teruggestuurd. Meer dan een uur dwalen we in Jianshui rond met onze zware rugzakken en ... twee badmintonracketten. Het is pas als een Chinese vrouw haar winkel in de steek laat en ons effecief naar een hotel brengt dat we verlost worden van onze bagage. Bezienswaardigheden, aan Jianshui geen gebrek. Het is een stadje met nog heel wat mooi bewaarde huizen van voor de Culturele Revolutie en massa's gereconstrueerde huizen in dezelfde stijl. We verdwalen in de straatjes tot we zelfs op een Chinees filmset terechtkomen, tijd voor BC-spotten. Een goed restaurantje vinden blijkt onze moeilijkste opdracht van dag. Aan eetstalletjes geen gebrek, maar er eentje vinden zonder gebakken meelwormen, libellen en kevers is niet gemakkelijk. Uiteindelijk vinden we een 'restaurantje' waar we met handen en voeten wat groenten en rijst weten te bestellen. Best wel ok tot we in de keuken een dikke staart met bijhorende rat zien voorbijtrippelen... culinair China heeft vele gezichten!

Dali, allesbehalve schilderachtig

3-4 november 2005

Sommigen vergelijken Lijang met Brugge en Dali met Gent. Die sommigen hebben op schoolreis niet goed opgelet want Gent is toch wel een andere klasse.

In een guesthouse zoeken ze een Buitenlandse manager om hun Klantentevredenheid op te krikken. Niet gehinderd door enige plannen in die richting, laten we onze kritieken en dromen de vrije loop. Als dit nu eens onze Viavia (reizigerscafe's en guesthouses gerelateerd aan Joker)was...
Behalve het behang zouden we beginnen met onze viavia niet in Dali te leggen. De Rough Guide beschouwt Dali als een van de 10 Backpackers' hangouts ter wereld, naast Ko Phiphi, Goa, Zanzibar.... Dat klinkt al niet erg best, maar een hangout zonder backpackers, wat is dat dan?
Na een dagje hebben we het door: Je hebt grofweg 2 soorten reizigers: Backpackers zoals wij die er en passant een kijkje nemen en -al heel snel doorhebbend dat de Lonely Planet er weer stevig naast zit- al fietsend de veel interessantere omgeving bezoeken om dan even snel weer door te reizen. De andere soort, de Hangouters blijven er vlotjes 10 dagen tot 3 weken. Die komen niet voor de hangmatten, stranden, lokale keuken, maar gewoon voor de drugs. In een streek waar de Marihuana langs de weg groeit, en opium nog makkelijker te krijgen is, herken je ze vrij snel: rooddoorlopen dik omwalde ogen, grauw, en far out man!
Niks voor ons. Wat heeft Dali dan wel te bieden: toeristen shops waar een katoenen hemdje onvindbaar blijkt, maar -het moet gezegd- wel de laatste CD van Diskobar Galaxie.
Wat doen we er dan, behalve die leuke fietstocht naar de boerendorpjes rond het meer? Beetje internetten, skypen, terrasje, de was en wachten op de nachtbus naar de volgende bladzijde!