Dallas in de Kathmanduvallei

woensdag 22/3 - donderdag 23/3/2006
Fietsen in Nepal, het is nog een beetje anders dan het fietsennetwerk in het "platte" land van Limburg. Ons eerste toertje op Thelma en Lowie is er eentje van 3 dagen in de Kathmandu vallei. 'Vallei' is een woord dat meestal geassocieerd wordt met 'gemakkelijk en vlak'. Niemand had ons gewaarschuwd dat er in die vallei ook nog eens kanjers van bergen staan. De eerste dag heb ik dan ook al een 'bijna doodervaring'! De eerste 12 kilometer uit de stad zijn loodzwaar: veel verkeer, getoeter, uitlaatgassen, een helling alsof we dezelfde dag nog de Everest gaan bereiken en overijverige kinderen die roepen "hello, what's your name? Where are you from?' - alsof ik mijn laatste adem zou besteden aan Engelse dialoogjes, beginnersniveau. Na een uur komen we aan het Shiwa Puri nationale park. Vanaf hier geen asfalt meer noch verkeer, alleen maar een muur van groen aan onze linkerkant en steile rijstterassen die overgaan in een glooiende vallei aan de rechterkant. "hey, dat zijn geen wolken", hoor ik Jan plots roepen. Met opgetrokken wenkbrauw, waar menig zweetdruppels in glinsteren, kijk ik op: aan de horizon zie ik de eerste besneeuwde bergtoppen van de Himalaya als een wit gebit met een overdosis fluor naar ons lachen! Adembenemend!

Ook de daaropvolgende dag beneemt het uitzicht, en de steile zandweg, geregeld onze adem! Maar na meer dan 40 kilometer klimmen is het eindelijk feest voor downhiller Jan, een smal steil paadje kronkelt vrolijk tussen bomen en pittoresque dorpjes naar beneden. Een van de dorpjes is zo charmant dat we besluiten er te blijven. We vinden onderdag in een schamel huisje waar een inventieve Nepali een houten bordje met "hotel" heeft opgespijkerd. Ons kamertje wordt normaal bewoond door onze gastvrouw en haar gezin maar deze nacht zijn de vier bedden en gevulde kleerkast van ons. Het hele dorp is in rep en roer door ons bezoek. Vooral onze fietsen en ons fototoestel zijn de trekpleisters. De kinderen zijn door het dolle heen dat ze op onze fietsen mogen rijden. Het duurt 3 valpartijen, 1 schaafwonde en een bloedende lip voor we Thelma en Lowie eindelijk kunnen bevrijden uit de ruwe kinderhanden. 50 foto's worden genomen voor we ons eindelijk kunnen terugtrekken in ons kamertje met vier eenpersoonsbedden en waarvan we juistgeteld 1 gebruiken.

vrijdag 24 maart 2006
Wat een gezapig tochtje, lekker uitbollend naar Kathmandu had moeten worden, draait uit op een drama recht uit Dallas, van in de tijd voor Bobby's dood. Na de 17de bocht tegen een snelheid van 41 km per uur blijkt mijn achterband plat te zijn. Geen probleem, mijn handige Jan heeft al het nodige plakgerief bij. (Hij heeft 's ochtends immers nog de band van Lowie geplakt, die gesneuveld was ten gevolge van overenthousiaste kinderen) Meteen stromen al de eerste nieuwsgierigen toe voor het aanschouwen van de unieke bandenplakgebeurtenis. Maar als Jan de band wil oppompen stelt zich een tweede probleem. Het mondstukje dat hij 2 uur voordien gebruikt had, is zoek. We hebben dus een pomp, een nieuwe band maar geen mogelijkheid om er lucht in te krijgen. Als een deus ex machina in de vorm van 4 gasten op een machina komt er plots een oplossing voor het probleem. Vier chocotofs en een Belgisch chocolaatje en even later zit Jan achterop de ene motor, de fiets op de andere. Ik volg met Lowie. Ze zetten ons af bij een man met pomp maar opnieuw stelt zich hetzelfde probleem. De pomp past niet op onze binnenband en asspepoestersgewijs ook de volgende 2 niet. Verwijten gaande van "hoe kunt ge zo stom zijn om dat stukje kwijt te doen (ik)" tot "wat zoude gij zonder mij doen (Jan}" worden heen en weer geslingerd. Tja... wat zou ik zonder Jan doen...? Doorrijden! En zo geschiedde! Driftig ga ik, alias vat dynamiet, er met Lowie vandoor, Jan blijft met een gekwetste Thelma achter. We zijn nog net verstandig genoeg om tussen de verwijten door te sissen dat we elkaar zullen zien om 16.30 in het hotel. Een uur later sta ik er al. Er wachten me nog drie lange uren. Ik ben uitgeput, bezonnen en verloren. (Het Dallasgehalte neemt hier toe!) Camera 1 zoemt in op eenzame blonde vrouw aan tafeltje. Zilte tranen vermengen zich met zoute zweetdruppels. Wezenloos staart ze in haar derde cola. De drank brengt geen soelaas. En dan plots, staat hij daar, zijn groene ogen kijken haar uitdagend aan (nvdr "hij" is Jan, mocht je in volgende beschrijving Jan niet herkennen). Op zijn gebruinde huid glinsteren zweetdruppeltjes. Zijn gespierde lichaam wacht gespannen af. Zij springt recht en stort zich in zijn sterke armen. De violen nemen toe en de zakken worden van de fietsen geladen. Jan vertelt me hoe hij tot het volgende dorpje gewandeld is, een nieuwe binnenband gekocht heeft en vervolgens naar Kathmandu gefietst is. We brengen de rest van de dag in harmonie door, alleen even kibbelend of we popcorn dan wel snickers willen kopen voor onze grote trip van morgen: met de fiets van Kathmandu naar Pokhara! Meer dan 200 km ten westen van de hoofdstad.