100 dagen (samen) reizen!

17 november 2005, precies 100 dagen (samen) op pad! Tijd voor een korte evaluatie!
Het reizen en ook het SAMEN reizen is fantastisch! We genieten van elke dag en elke dag ook van elkaar. Het is ongelooflijk hoe vanzelfsprekend en gemakkelijk het 24 op 24 uur bij elkaar zijn is. Wij zijn nog altijd niet uitgebabbeld, noch uitgeknuffeld. We verkiezen nog altijd om 'slecht' samen te slapen dan 'goed' apart. Bedjes van 50 cm in slaperbussen worden met zijn tweeen beslapen, in kamers met 2 eenpersoonsbedden wordt steevast maar eentje gebruikt! We amuseren ons geweldig goed en lachen heel wat af! ... En natuurlijk ergeren we ons soms aan elkaar! Jan wordt zot van mijn absorbtievermogen van slechte muziek. Zodra ik enkele noten van een 'fout' nummer hoor, ben ik vertrokken met neurien voor de rest van de dag. 'The best of' zijn tot nu toe 'words don't come easy' en instrumentale versies van Richard Claydermann en James Last. Daarnaast ergert hij zich dood aan mijn trage wandeltempo, vooral met Lonely Planet in de hand. Mijn grootste ergernis is het zijn zogenaamde 'smerige darm - syndroom'. Als Jan zich irriteert aan de Chinezen begint hij ze gewoonlijk met de bijhorende gebaren en mimiek in het Stekens uit te schelden. Zijn meest gebruikte scheldwoord daarbij is 'smerige darm'! Ik ben tot nu toe nog altijd van het Stekens gespaard gebleven.

Wat we missen van thuis...JULLIE!!! Familie en vrienden natuurlijk! En al de gebeurtenissen daarrond. Sinds we vertrokken zijn is iedereen in gang geschoten; huwelijksaanzoeken, trouwen, huizen kopen, bevallen, nieuwe lieven... De afgelopen vier jaar is er niet zoveel gebeurd als in de afgelopen 3 maanden! Bart en Karin, Jan en Maika, Sammy en Lise zijn ondertussen getrouwd. We proberen Tom en Ebru nog te overtuigen om op ons te wachten, zoals Vanes en Michel zo lief voor ons doen. Anki zal de baby nooit nog 6 maanden kunnen binnen houden.. We hopen alleszins dat jullie weten dat we - tijdens de lange vermoeiende busritten - uitgebreid fantaseren hoe het allemaal geweest is en zal worden.

Op materieel gebied is er eigenlijk niet echt iets dat we missen... Af en toe kan ik hunkeren naar een proper toilet en een lekkere kom muesli als ontbijt. Jan pinkt wel eens een traan bij het zien van een mountainbike. Maar voor de rest gaat het allemaal prima! Onze droom is echt 'a dream come true'... En we hebben ongelooflijk zin in die volgende 230 dagen!!