Jip IS de vakantiekriebel

Zondag 1 maart - vrijdag 6 maart 2009 - Singapore met Jip 

 

Toen Jans broer en zijn gezin besloot om twee jaar in Singapore te gaan wonen, boden ze ons meteen het perfecte alibi om Jips eventuele reiskriebel te testen! Nog voor Jip ge

boren werd boek

ten we een ticketje voor ons tweeën en baby x naar Singapore. We zijn intussen vier maand verder en zitten hier op het terras bij Jo en Oydis ... . En het goede nieuws is... JIP HEEFT DE REISKRIEBEL, meer zelfs, hij lijkt de personificatie van de reiskriebel!

Ik was behoorlijk zenuwachtig voor de vlucht. Vliegen van Düsseldorf n

aar Amsterdam, en dan in één ruk in 12 uur van Amsterdam naar Singapore. Jip heeft op de hele reis maar een kwartiertje gehuild en daarin

 deed hij het beter dan ik. Ik zat bij het opstijgen al te sniffen uit angst dat Jip misschien pijn zou hebben aan zijn oortjes, maar onze knulletje tutterde gezapig en leek helemaal op zijn gemak alsof het een zoveelste vlucht was waarvoor hij extra 'airmiles' kreeg op zijn frequent flyer card. 

Ook van een jetlag leek Jip geen last te hebben. Terwijl Jan en ik klaarwakker in ons bed lagen, zette Jip ons, als ervaren reizigers volledig in ons hemd, door heerlijk te knorren vanaf dag 1. Alsof er geen 7 uur tijdsverschil is, gaat hij elke avond slapen om 19 u en wordt hij wakker om precies 7u15, zoals hij thuis ook doet. (hij heeft nog wel zijn gewoonlijke fuel stop, hoor)

Singapore is tot nog toe al dé ideale reisbestemming gebleken. We logeren bij Jo en Oydis in een pracht van een huis, gelegen in een residentiële buurt. Of om het met de woorden van de taxichauffeur te zeggen die ons voor de deur afzette 'oh, my God, it's a house'. De meeste Singaporezen wonen in appartementsblokken. 

We hebben een eigen kamer, mét badkamer, zoals elke kamer hier. En er is zelfs een 'maid', Anna. Zij doet ongeveer al het denkbare in het huishouden, behalve de boodschappen. Ik was behoorlijk beschaamd toen ik na de eerste daguitstap thuiskwam en zag dat mijn nonchalant in de hoek gezwierde onderbroek (ja, ik ben dat soort type - en nee, mama, ik weet dat je me zo niet hebt opgevoed) opgeruimd en gewassen was. 

Elke dag maken we uitstapjes met Jip. Dinsdag maakten we een wandeling door het jungle natuurrreservaat waarbij het enige verschil met onze lange Aziëtrip was dat we niet een Minsk motor maar een Pericles kinderwagen door de modder sleurden. Jip liet het zich welgevallen en zat te kirren bij elke bult. Op woensdag gingen we voor de eerste maal down town naar het coloniale kwartier; enkele wolkenkrabbers, maar vooral veel groen. Met onze kinderwagen probeerden we ook meteen de bus, de metro én de skytrain uit. Donderdag kwam 'Chinatown' aan bod en vandaag kamden we 'little India' uit. Singapore is een beetje zoals 'mini-Europa', maar dan niet gelegen onder het Atomium en ook niet Europees. Het is Azië in een notendop, maar dan proper en hygiënisch, en bezaaid met Star Bucks cafés. We genieten, worden helemaal nostaligisch bij het zien van zoveel Aziatisch schoon en pinken vaak een traan weg bij het eten van Indische samosa's of Chinese beancurd met tofu (of is het toch een tikje te pikant?)

Het is net zoals op onze reis en toch weer helemaal niet. Jip zorgt ervoor dat we 'onthaasten', zoals dat dan heet. We lassen om het halfuur wel een Jipstop in; met Jip aan de borst op een terras tussen alle gehaaste zakenlui in het business district, Jips luier vervangen aan een Chinees straatstalletje, met Jip als enige westerling in een Indiaans restaurantje. En overal waar we komen begint iedereen een soort van Esperanto kirtaal uit te slaan tegen Jip of wordt hij in de wangen geknepen. En Jip... hij geniet, lacht en verovert met zijn blauwe ogen en blonde miniscule haartjes (ja, je moet goed kijken, maar hij heeft er wel) de Aziatische harten. 

's Avonds komen we op tijd naar het huis van Jo en Oydis om te genieten van Anna's kookkunsten en de leuke familiale babbels. Het lijkt alsof er niets veranderd is, alsof we helemaal niet in Azië zitten, maar gewoon in België, maar dan met zalig weer, palmbomen, witte stranden... (het thuisgevoel zit hem dus vooral bij het gezelschap). 

Morgen is het weekend. Samen met Jo, Oydis en de kids trekken we naar Sentosa, een strand op 15 min van hier... voor de rest staat op het programma: ploeteren in het zwembadje met Simon en Theus, de neefjes, brunch in de orchard garden, terrasjes en lekker niks doen... Bevallingsverlof was nog nooit zo leuk (ook al is het mijn eerste)... Bij een volgend bevallingsverlof willen we wel terugkomen! 

Effieweg is terug... weg, maar nu met 3!

Hoeveel voornemens hebben we niet gehad om bij te bloggen, maar nooit leek het ervan te komen. En nu is het dan eindelijk zover. We zitten hier lekker op onze luie reet in Singapore, tijd genoeg dus om even bij te benen. Het afgelopen jaar hebben we niet stilgezeten. Onze huwelijksreis naar de Champagnestreek kreeg nog een exotische staartje met een reisje naar Suriname... met ons tweetjes en, jawel ook een half drietje. Vlak voor het vertrek bleek ik zwanger te zijn. Als dat maar goed afloopt, dachten we, en daarom noemden we ons kleintje in de buik Alske. Ons plan om met de mountainbikes door de Surinaamse jungle te trekken zwakten we af tot enkele dagtochtjes op de fiets en een meer dan coole jeeptocht door het oerwoud met een gehuurd bakje dat ons af en toe trakteerde op de nodige spanning door vast te blijven zitten in the middle of nowhere. Ons half drietje schrok in ieder geval niet voor het avontuur terug en bleef gezapig zitten waar hij zat.

In juli 2008 trakteerde Jan me voor mijn dertigste verjaardag op twee weken Ijsland. Decadent cadeau, maar o zo leuk. Met de huurwagen bolden we rond het eiland, waarbij we om de 10 kilometer remsporen achterlieten omdat we telkens weer verstomd stonden van de adembenemend mooie natuur. Gletsjers, vulkanen, geisers... Ijsland veroverde meteen ons hart. We kampeerden, met het bolle buikje in de tent, aten elke dag boterhammen met confituur en kookten als een stel gierige Hollanders ons eigen potje. Intussen groeide ons Alske flink, gevoed door een flinke portie buitenlucht en avontuur.

Op 6 november 2008 werd ons Alske geboren. Ik was nog op bosklassen met de school, maar onze actieve zoon besloot dat hij ook dat minitripje niet wilde missen en kwam twee en halve week vroeger dan voorzien. Alske was geen Alske meer maar werd ons Alles, een zoontje van 3,1 kg en 50 cm. We noemden hem Jip. Jip bleek al snel een vatje vol energie te zijn, maar of hij ook onze reiskriebel zou hebben...