Saigon, Saigon

Met het beste wegenstelsel van zuidoostazie onder de wielen van een Minsk die draait als een zwitsers horloge waren we in no time in de grootste stad van Vietnam. We hebben nochtans wat omwegen genomen om de Mekong Delta mee te pakken onderweg. Leuk om het dagelijkse leven te zien, maar qua charme kan het helaas niet tippen aan de Cambodiaanse mekong, zoals we die de voorbije dagen hebben mogen meemaken. 'Very Poor Very Beautiful' zeiden de chinezen al, en in dit geval klopt die beschrijving als een zwerende vinger. Vietnam is veel rijker, drukker en beziger dan Cambodia. Phnom Penh zou een niets beduidend provinciestadje zijn in vergelijking.

Toen de Minsk's generator verbrandde hebben we m terug aan t rijden gekregen, maar de rest van de electriciteit kon niemand herstellen. Dus zijn we de heksenketel van Saigon (4 miljoen brommertjes...) ingedoken zonder pinkers, stoplicht of toeter! Een avontuur op zich. Millimeterwerk om Mozes-gewijs de zee van andere brommertjes te splijten en je weg te zoeken. Bren navigeert (molenwiekend en toeterend als erzats pinkers en toeter) terwijl ik mn zenuwen onder controle hou. Maar na een halfuurtje waren we al aan het guesthouse. Triomf!

Als Hanoi antwerpen is is Saigon Brussel. Groter, meer volk, meer leven, maar het is soms wat zoeken om de charmate stukken te vinden tussende bedrijvigheid. Tegelijkertijd showt Saigon een rijkdom die in Hanoi soms niet te vinden is. Luxeproducten stapelen zich op rond het Continental hotel, het charmante koloniale hotel dat het decor is van Graham Greene's fantastische boek The Quiet American (geen lichte kost, maar een van de 2 beste boeken die we de heel reis al gelezen hebben) Dit boek blijft als een geur rond ons cirkelen als we de stad doorkruisen. Hoewel de Vietnamese vooruitgang al heel veel sporen van de oorlog heeft overwoekerd, zijn er nog zovele herinneringen en schaduwen van dit gruwelijke verleden.
We bezoeken het vroegere presidentiele paleis, dat in onbruik geraakt is toen de communisten hier in 1975 de macht overnamen en het niet-communistische zuid vietnam (dat de amerikanen steunden) viel. We zijn alletwee te jong om deze oorlog nog te herinneren, maar toch is het vreemd om in de war room rond te lopen, waar de generaals de militaire beslissingen namen in de strijd. We gaan ook nog naar het war memorial museum, waar vooral de foto's van gesneuvelde fotografen erg pakken. Het front wordt zo erg dichtbij gebracht.
Om al deze zware kost wat te compenseren laten we ons gaan aan de foodstalls met goedkope maar overheerlijke vis en zeevruchten. Een feest voor geen geld. De volgende dag staan we hier al terug. Qua shopping brengt de zoektocht naar fake Teva sandalen ons in een markt van een miljoen teenslippers. Onvoorstelbaar, een hele hal van flander's Expo -of grenslandhal- met alleen teenslippers en onderdelen...
Twijfel maakt zich meester van ons: Stoppen we hier in Saigon onze Minsk Toer, of maken we de lus volledig. We missen Cambodia nog een beetje en vertrouwen we onze Rus niet erg hard. Het idee groeit om een sprongetje naar Borneo te doen in afwachting van het Grote Bezoek. (Jawel, onze ouders komen ons opzoeken in Bangkok!) Maar een herstellingkje en de goesting om onze krachttoer uit te zingen overtuigen ons. En sindsdien is de Minsk weer betrouwbaarder en zelfs zuiniger dan ooit tevoren.