Border Crossing for dummies

Donderdag 16/02

Men zegt vaak van moeders dat ze het gehuil van hun baby uit honderden andere babykeelgeluiden kunnen herkennen. Ik dacht dat ik dat ook kon met onze Minsk. Jan trekt 's morgensvroeg al op pad met onze Minsk naar Bernard, de garagist, terwijl ik de zakken inpak - voor het geval dat we Cambodia diezelfde dag nog op twee wielen zouden kunnen verlaten. Noem het 'wishful thinking' maar mijn hart maakt een sprongetje bij elk brommend geluid. Blijkbaar kan ik onze 2-takt motor niet nog niet eens onderscheiden van een ventilator op stand 3. Een half uurtje later staat Jan alweer bij me met een draaiende Minsk. Door het geluid van de ventilator had ik hem zelfs niet gehoord. We haasten ons de motor op - nu hij nog wil - richting Vietnam. Tegen de middag komen we aan de ferrycrossing. Hier moeten we beslissen: de grens in Moc Bai via highway 1 op 200km, en dichter bij Saigon. De andere optie is een zandweg langs de Mekong, minder verkeer dus minder mogelijkheden om kapotte Minsken te depanneren en ongeveer 100 km verder van Saigon dan de eerste optie. Klinkt optie 1 u ook verstandiger? Daarom waarschijnlijk werd het optie 2. En we worden beloond! De weg naar de grens is prachtig, een zandweg parallel aan de Mekong, volgebouwd met houten hutjes en bewoond met de typische Cambodiaans geruite hoofddoekdragers en een overdosis aan koeien. De rit verloopt vlotjes tot zowaar 2 km voor de grens... en dan laat de Minsk ons weer in de steek - hij wil niet meer starten. Bougie vervangen, bemoedigende zadelklopjes en jawel hij draait weer!

De grensovergang was de eerlijkste en gemakkelijkste tot nog toe! De Cambodiaanse kant bekijkt de papieren van tijdelijke import goedkeuren, vragen nieuwsgierig naar de prijs van de motor en onze route en stempelen met de glimlach onze paspoorten af. De Vietnamese grenswachters waren, hoe is het mogelijk, nog makkelijker. Stempeltjes op het paspoort en even langs 'customs'. Daar moet iemand speciaal wakker gemaakt worden (ze zijn niet gewoon dat je overland komt, iedereen gebruikt de Mekong want de wegen zijn zo slecht dat je er met de auto nooit doorkomt). De man bekijkt ons (niet de motor??) en knikt dat het ok is. Verward door de eenvoud van de zaak vragen we nog eens ter bevestiging: 'how about the motorbike?'. Het enige antwoord dat we krijgen: ' That way, 35 kilometers to Chau Doc'. ... HOME FREE! We zijn binnen! We hebben Vietnam gehaald! Euforie alom! Gilletjes, kusjes en kneepjes in de armen! De Minsk is thuis!