te land ter zee en in de bergen.

Mui ne.

Paradijs van de surfers, toevluchtsoord voor Russen die Thailand beu zijn, Beach resort stad, en het minst vietnamees van alle plaatsjes in dit land. Maar jongens wat een zalig strand. We hadden al lekker ge-beacht in Cambodia, maar toen we na de middag aankwamen in dit plaatsje hadden we er meteen zin in. Het enige wat we die dag nog gedaan hebben in onze ligstoel is: beslissen om hier een dagje extra te blijven (in plaat van de volgende dag terug op pad te gaan) Wij zullen ons Februari 2006 herinneren met langoustines op de barbeque aan het strand, 35 graden tegen dat het ontbijt voorbij is, zonnebrand na 2 uurtjes relaxen, en als kinderen springen in de branding van de leuke golven. Het Kite-surfen is hier erg populair en veel cooler, maar 180$ per persoon voor een initiatie, das een beetje bij t haar getrokken. We houden dat dus tegoed voor als we terug in Belgie zijn.
Wat doe je in 2 dgen strand? Erg weinig. Wat doen Jan en Brenda als ze een dag niet met de Minsk op pad zijn? Een toertje rijden met de ... Minsk natuurlijk. We kunnen t niet laten. We overwegen eventjes om nog een dagje langer te blijven, want het Dolce Far Niente ligt ons wel, maar de zin in nieuwe plaatsen kriebelt weer....

Een 250 km verderop houden we halte in Dalat. Velen hadden ons gewaarschuwd voor de kleverige Kitch van dit bergstadje, dat ten tijde van de franse kolonie opgang maakte omwille van de koelte. U leest het goed. terwijl jullie de stoof nog eens opmorrelen, zoeken wij de koelte op in de bergen. De frisse geur van naaldwouden en prachtige vergezichten zijn alleszins een enorme afwisseling van het strandgebeuren. De mentaliteit ook. Het is van China geleden dat we nog met zo'n onvriendelijke lomperikken te maken kregen als de Dalatenaars. Gelukkig hebben ze enorme hoeveelheden fruit: ananassen, sterfruit en bergen aardbeien. We verliezen onszelf in de aardbeien snoep en confituur. Het dolle avondleven blinkt uit in afwezigheid (een goei fuif kennen ze hier helaas niet, ofwel worden we nooit gevraagd) dus houden we t maar sobertjes met een boek op de kamer. Hoe spannend, dat trekkersbestaan.
De volgende dag kiezen we voor het binnenland. En nu komt een beetje interactieve blog: Ga naar je keuken, en stop je neus in de provencaalse kruiden voor de eerste uurtjes rijden. Ruik aan de banden van je auto om de geur van de rubberplantages mee te pikken. En -terug in de keuken- snuif je eens goed aan de koffie en de pepermolen om het parfum van de rest van de tocht te hebben. Zalig is dat, rijdend door de koffieplantages, waar verse koffie gebrand word, of langs dorpen waar de peper ligt te drogen langs de weg.
Buon Ma thuot zelf is niks biezonders. Gewoon een etappe plaats voor onze rit langs de Ho Chi Minh Highway, een route dwars door het ongekende binnenland van Vietnam. Dus de volgende dag pruttelen Jan Brenda en de Minsk vrolijk verder noord. Geen mens op de weg. Gewoon wij en de bossen.
In Kontum komt daar weer een nieuw aspect bij. We vinden de mensen in noord vietnam erg divers qua kleding. Dat doen ze hier niet, maar de bouwstijl verandert om het uur rijden. De mooiste gebouwen zijn de gemeenschapshuizen, een traditie die erg sterk gehouden wordt in de centrale highlands van Vietnam. De imposante Rong-huizen komen net uit een stripverhaal met smurfen of elfjes. De hele streek staat er vol van. Die streek staat ook vol koffie. Een klein tasje rond een uur of 5 s namiddags is sterk genoeg om me tot 4 uur s nachts wakker te houden! Had ik dit spul maar gehad tijdens de examens!
De Ho Chi Minh highway begint steeds meer op een motorrijders' natte droom te lijken. Fabelachtige zichten, heerlijk bochtenwerk, klimmetjes, afdalingen, met watervalletjes hier en daar, een valleitje, een kronkelig riviertje, en geen enkele auto in de buurt! totaal ongerept! We gillen van plezier, en vechten zelfs om wie magrijden en waar we nog eens zouden wisselen. Zoveel lol, dat moet beboet worden. Dus bereiken we Hoi An in het pik donker. Remember, onze motor heeft geen verlichting..... Zo goed en kwaad als mogelijk volgen we een auto, in de hoop dat die ook naar Hoi An gaat......