Het leven zoals het is: Familie!

Bangkok, Royal Benja Hotel, 20.00 stipt. Dat is de plaats en het moment waar we onze ouders zullen weerzien. Jan en ik zitten er al om 19.55, bezweet, zenuwachtig en gespannen. 7 maanden was geen probleem , maar die laatste 5 minuten zijn een hel. We veren recht bij elke autobus, telkens opnieuw met fototoestel in de aanslag. De vijf minuten worden drie uur, de ene autobus worden er 11. We beginnen te vrezen dat we in een klap weeskinderen zijn geworden of dat we ons gewoonweg van dag vergist hebben. Net als Jan de receptioniste op het rooster legt, komt er een busje aangereden. "Brenda, ja ja ja..." hoor ik Jan uitbrengen. In slowmotion grijp ik naar het fototoestel en ren -zoals Pamela Anderson in baywatch - naar buiten om het memorabele moment op foto vast te leggen (resultaat is de blurry foto). Het weerzien is super en de daaropvolgende week zou dat ook zijn!

Wij gidsten onze ouders en zij gidsten ons! Wij regelden de praktische zaken maar zij leenden ons de ogen om opnieuw vol bewondering rond ons te kijken. Na 7 maanden reizen is er al heel wat vanzelfsprekend en normaal geworden. Onze ouders lieten ons Bankok zien op een heel andere manier. "kijk, wat een boom!", "amai, wat een vieze honden", "eten ze hier echt kippenpoten?" "Is dat een kapelleke?". We keken veel meer rond ons en genoten met volle teugen van hun verbazing en verwondering.
De familiereunie bevatte de gebruikelijke ingredienten zoals eten, babbelen en goede raad krijgen, maar ook duiven en olifanten voederen, aan het zwembad liggen, koninklijke paleizen afschuimen, shoppen (jawel, Marie-Jeanne Soogen kan er wat van!!!) en fietsen dwars door Bangkok (Verslagje Chris).
Gespreksonderwerpen varieerden van "kan jij met je linker-en rechterhand strijken?" tot "ik hoef mijn haar niet te brushen"! Geen paniek dus voor de thuisblijvers. We hebben niet zoveel gebabbeld over onze reis want als flinke lezers weten jullie alles al!
Onze bende van vijf groeiden doorheen de week steeds dichter naar elkaar toe, er mocht gelachen worden, er mocht zelfs gehuild worden, iedereen was volledig zichzelf! Onze ouders verleenden ons zelfs onderdak en de laatste drie dagen brachten we stiekem in hun hotel door! De week vloog voorbij en toen het afscheid daar was hadden we onze oudertjes het liefst in onze rugzak gestoken (maar door de aankoop van de fietsen mochten we niet meer zoveel kilo meenemen). We voelden ons net zo verweesd als op onze vertrekdag!

Lieve ouders, bedankt voor jullie bezoekje! Het heeft ons echt goed gedaan! We hebben ons enorm geamuseerd! We weten nu met zekerheid dat, als we terug thuis zijn, onze dichte familie en vrienden er nog altijd zullen zijn om te praten over whiskas voor katten, kleurspoelingen en recepten voor asperges! Bedankt!