Via deze blog willen we in contact blijven met de homies, terwijl wij Azie afschuimen. Van de mongoolse steppe tot de tibetaanse pieken, via China, Vietnam, Cambodia, Laos, Birma, Nepal en god weet waar we nog terecht komen in dit jaartje weg...

dinsdag, maart 21, 2006

Home Sweet Hanoi

Hanoi was niet alleen thuiskomen voor de Minsk. Ook wij voelden ons bij de derde doortocht al een pak meer 'comme chez soi' dan de eerste dag. Je kent de weg, weet precies hoe te reageren op leurders en bedelaars, wandelt doelgericht van a naar b, de stad bevalt ons steeds beter. Het gevoel van 'thuis' wordt nog versterkt door dat we ineens bekende gezichten ontmoeten. En niet de minste. Lise en Sami (m'n nicht en haar man op huwelijksreis) wachten ons op aan hun hotel. Vreemd is het om na ineens 2 erg vertrouwde gezichten te zien. Het ijs was snel gebroken en in geen tijd voelde t aan alsof we in brussel of Gent rondwandelden naar een restaurantje. Ze hadden hun huiswerk goed gemaakt want alle straffe verhalen die we willen vertellen kenden ze al van deze site. Maar goed ook want blijkbaar verkleint de site de afstand echt wel tussen ons en jullie allemaal. Geweldig. Ze hebben zelf ook vele verhalen bij. Genoeg om een totaal van 3 etentjes op 3 dagen te plegen, waarbij eentje bij het belgische restaurant. Doordat we met mensen kunnen afspreken om de volgende dag te lunchen, is t net alsof we thuis zijn. Thanks voor het leuke gezelschap Lise en Sami!
Er word ook gegeten met Glenn en Kate van de Minsk club en exploreindochina. We ontmoetten hen in t zuiden van Cambodia, en sindsdien bleven ze ons volgen (via email) en ideeen aanreiken. We hebben veel aan hen te danken. Zij zijn het die een nieuwe thuis gevonden hebben voor onze Minsk, en hebben ons ook met de route flink geholpen. Dunno if you'll ever read this Glenn and Kate, but 3 cheers to you!
Het laatste avondmaal is dan met nog een ander stel erbij, mensen die we op de eerste avond van de Minsk toer ontmoetten. Ze hakken een hele avond op ons is waarom het leven in hanoi zo geweldig is en dat we maar snel moeten verhuizen naar Hanoi. We zeggen bijna toe, maar de lokroep van de himalayas is toch te sterk. High five to you Steve and Georgie!
Vietnam: een geweldig land. We zijn heel blij dat we er zoveel hebben mogen uithalen. Terugkomen doen we zeker.

Labels: , ,