De wietkloof!

Zondag 30 oktober - dinsdag 1 november

In een klein stationnetje, 's morgens in de vroegte ... namen we de bus richting Qiatou, het dorpje aan het begin van de Tiger Leaping kloof. Onze bagage hebben we achter gelaten in Lijang. Wij reizen licht, met 1 extra onderbroekje. Na Mongolie kennen we immers de kunst van het binnenstebuiten draaien ;-). Om 12 uur stipt beginnen we aan de tocht door de prachtige kloof, uitgesneden door de woeste rivier, omgeven door 'snowcapped mountains'. De eerste dag wandelen een dikke vijf uur tot aan half way lodge, het gezellige guest house halverwege de kloof. We genieten van een heerlijk avondmaal, een frisse pint en een welverdiende nachtrust. Als je dacht dat vroeg gaan slapen, betekent weer vroeg op pad, heb je het mis. Tegen elf uur zitten we nog altijd op de boomstamzitjes van Half way gekleefd te genieten van het indrukwekkende uitzicht en de heerlijke pannenkoeken.

Het tweede deel van de gorge is nog smaller en mooier, en zowaar bezaaid met marihuana 'bomen', maar na twee uren stappen komen we al op de asfalt weg, en twintig minuutjes later hebben we ons alweer geinstalleerd bij Sean's place voor, jawel, de lunch. We komen samen aan met een ander koppel dat eruitziet alsof ze een flinke portie Prozac nodig hebben, en dat terwijl we vanaf het terras een adembenemend uitzicht op de kloof hebben. Ze spreken Engels dus ik zeg meteen - nogal luid tegen Jan: 'als ik er zo uitzie..., gooi me dan maar in de kloof of stuur me naar huis'. Even later blijkt de man een Vlaming te zijn, zij is een Zwitserse...Vrienden voor het leven zit er niet in!
Tegen drieen besluiten we nog eens in actie te schieten. De wandelaars die een voor een binnen druppelen zien er allemaal uitgeput uit. Stuk voor stuk hebben ze tevergeefs het pad naar de waterval en het bambooforest proberen te vinden (ons prozac koppel is trouwens een van hen). Wij besluiten het er ook op te wagen. En al snel hebben we een spoor, follow that waterpipe! Omhoog en stroomopwaarts kan niet fout zijn. Ik ben euforisch als we anderhalf uur later de turquois blauwe waterval vinden! Ik ben nu eenmaal nogal competitief ingesteld! Terug aangekomen bij Sean's reageert iedereen met ongeloof. De prozac-vrouw roept het uit: 'it's not fair' - ik lach triomfantelijk (slecht karakter ;-)!
Op de derde dag zakken we helemaal tot in de gorge af. Ongelooflijk indrukwekkend en ongelooflijk vermoeiend! Bezweet en voldaan nemen we het busje terug naar Lijang! Met geen stokken zijn we nog uit onzen zetel te krijgen. Het was de max!!