Vrouwen aan de macht!

De volgende dag (25 oktober) staan we al vroeg aan 't busstation voor de rit van 7 uur naar het lugu lake, op de grens tussen de provincies Sichuan en Yunnan. Het is een rit over een paar hoge bergpassen en kronkelende wegen ... met alle gevolgen vandien. Voor ons vecht een Chinees koppeltje om de zetel bij het raam. Beurtelings steken ze hun hoofd uit het raam om hun half verteerde otnbijt over de weg uit te spreiden. We ontwikkelen gelukkig al snel de nodige reflexen om bij het eerste keelgeluid voor ons het raampje tijdig te sluiten voor de spetters tegen het glas vliegen. Is het de invloed van onze buren, het gelijkaardige gerochel achter in de bus of de vele bochten, maar even later hang ook ik samen met mijn Chinese vrienden met het hoofd uit het raam. Het is niet altijd even simpel om tijdig mijn hoofd terug te trekken als onze voorste buren er weer flink tegenaan gaan. Gelukkig zit coach Jan klaar met de zakdoekjes. In de late namiddag komen we eindelijk aan het prachtige Lugu Lake aan, magen geledigd en de zijkant van de bus flink besmeurd.

Het Lugu meer is bekend voor zijn Mosuo minderheid, waar de vrouwen de plak zwaaien. Letterlijk. Hun gemeenschap is matriarchaal, dus posities, erfenis en dergelijke gaan via de vrouwelijke lijn. Echte gezinnen bestaan niet. De vrouwen kiezen hun minnaar door over hun polsen te kietelen. De man komt dan 's avonds bij die vrouw, maar keert die nacht nog terug naar het ouderlijke huis. Hij steunt de vrouw en haar kinderen ook zolang de relatie blijft duren. (Jan moest van mij lange mouwen dragen en mijn hand geen minuut lossen!! Een Israeli medereiziger kreeg wel bloemetjes aangeboden van een mosuo vrouw....) Heel erg boeiend dus, maar voor buitenstaanders zoals wij is er eigenlijk heel weining van te merken.

Het meer zelf verkennen we te voet. We maken er een prachtige wandeling tot in een klein dorpje. Ons plan om van hieruit een bootje te nemen naar de afspraakplaats met onze driver, valt letterlijk in het water. Er blijkt geen enkele boot uit te varen omdat er te veel wind is. Alleen tegen zeer hoge prijzen zijn ze bereid hun leven te riskeren. Wij zijn het onze alleszins nog niet moe en besluiten te voet een weg te vinden; typisch Jan en Brenda stijl. Laat het ons maar proberen, we zien wel waar we uit komen ... en na een prachtige tocht kwamen we perfect bij onze jeep uit!

's Avonds belonen we ons met een lekker dineetje vlakbij het meer. Echt vlakbij, want als ik door het raam naar buiten stap (tja waarom ook door het raam?)beland ik tot groot jolijt van enkele Chinezen met beide voeten in het meer. Ik beleef Lugu Lake van heel dichtbij ;-).