Op het 'randje' van Vietnam en Laos

Dinsdag 20/12/2005

Wat een rustige transportdag naar de grens had moeten zijn, wordt weer een waar avontuur. De shortcut via de Ho Chi Minh road is in afstand wel korter maar van 'road' is er nog niet zoveel sprake. Aan deze snelweg wordt nu al een aantal jaren gewerkt ... en het deel dat wij gekozen hebben, is blijkbaar nog niet af. Het lijkt wel een slechte Amerikaanse B film als we in volle vaart komen aanstuiven en plots zien dat de brug voor ons nog niet verbonden is met de weg vlak voor ons. Gelukkig zijn er zandwegen naast de bruggen in aanbouw die ons op het juiste spoor houden. We slagen er toch nog in voor valavond de grens te bereiken. We checken in in een familiehotelletje waar we de avond doorbrengen in de garage/living, babbelend via de phrasebook, met de familie.

Woensdag 21/12/2005 - vrijdag 23/12/2005

Tegen acht uur staan we aan de gevreesde grensovergang. Met klamme handjes geven we onze paspoorten af. Zonder probleem worden er de nodige stempeltjes in gezet. Het loopt van een leien dakje, tot de motor ter sprake wordt gebracht. De best Engelssprekende grenswachter zegt me koeltjes dat de motor niet over de grens mag; hij staat immers nog steeds op naam van de Vietnamese eigenaar. Ik sla lichtgroen uit, maar probeer toch koel te blijven. Met een blufpokergezicht haal ik het Word-document boven dat we een paar dagen voordien zelf gemaakt hebben op de computer in een giegelende improvisatiebui. "we hebben nochtans de toestemming van de eigenaar". Meteen verandert de houding van de grenswachter: 'oh, very important document, you must keep it very well'. Tegen dat Jan goed en wel terug bij me staat met de gecontroleerde bagage is alles al in orde voor de Vietnamezen. De Laos kant brengt nog minder problemen met zich mee en even later zitten we alweer op de motor te snorren.
Pas na een aantal dagen en kilometers beginnen de verschillen met Vietnam zich duidelijk af te tekenen. Laos is ongelooflijk ongerept en puur. We rijden dwars door de jungle, zonder tekenen van menselijk spoor, over erbarmelijke wegen (gravel, putten, keien), langs nietige dorpjes waar geen elektriciteit is, noch lopend water. Het is opvallend hoe arm de mensen hier zijn. Kinderen lopen met gescheurde kleren, zonder broekjes, vaak met maar een schoentje aan. De reacties als we door de dorpjes rijden zijn heel uiteenlopend gaande van angst en verbazing tot geestdriftige soms euforische reacties; overslaande stemmetjes, spurtjes achter de motor aan, armpjes die bijna uit de kom worden gezwaaid ... .
Na drie dagen op de motor, met tussenstops voor grotbezoekjes, warmwaterbronnen, watervallen en indrukwekkende uitzichten komen we op onze kerstbestemming aan. We reserveren voor de volgende dag (kerstavond!)een bamboehutje in het sjiekste (en duurste) hotel van de streek .... We willen dat Kerstmis iets speciaals wordt ... en dat werd het ook!!!