De feestdagen: een verhaal van jungle, zon en bamboehutjes

Maandag 26/12 - zaterdag 31/12/2005

Tweede kerstdag zitten we alweer op onze motor te knetteren richting Luang Nam Tha, eindbestemming voor 2005. Eerst een dagje chillen (en totaal uit mijn dak gaan bij het horen van mijn toekomstig meterschap van Anki's en Gijs kleine spruit)en dan storten we ons weer in een nieuw avontuur met onze trouwe Minsk. Een pad, dwars door de jungle, brengt ons naar een dorpje tussen de Thaise en Chinese grens. Onze missie voor de komende dagen is: 'to confirm the 'uncomfirmed track' tussen Vieng Pukha en Mueng Long. Op onze kaart van Laos staat er namelijk een vage weg tussen die twee plaatjes, die dwars door de jungle loopt. Het is niet zeker of er ueberhaupt wel een weg is, maar dat willen we maar al te graag zelf gaan uitvinden. Donderdag 29 december vertrekken we 's morgens in de vroegte op avontuur. Het eerste uurtje verloopt vlot: een mooie, duidelijke weg door een heuvelachtig landschap bezaaid met paarse bloemen. Onze eerste hindernis van kaliber is een rivier van 4 meter breed en meer dan een halve meter diep: de grootste tot nog toe. We blijven lang nogal besluiteloos aan de oever staan. Ik waag met dan het water in om te meten hoe diep het is en hoe sterk de stroming is. Conclusie: het is diep en de stroming is sterk! Waarom en hoe het komt dat we toch beslissen door te gaan kan alleen verklaard worden door de gevaarlijke Jan en Brenda mix. Ik sta al veilig aan de overkant als Jan de oversteek waagt. Met verbeten Bruce Willis blijk stort hij zich in de rivier. Hij haalt de oever niet doordat er water in de uitlaat komt. Ik snel hem tegemoet in het water om mee onze Minsk eruit te helpen. Bij deze reddingsactie verlies ik 1 van mijn slippers (gekregen van de vriendinnetjes). Zodra de Minsk aan wal is, schiet Jan met kleren en al het water in om de vriendschapsslipper te redden. Helaas, net zoals mannen geen boter in de koelkast kunnen vinden, ziet jan de slipper niet die 2 meter verderop drijft. Ik besluit mijn andere slipper dan ook maar aan de rivier te schenken voor een eventuele gelukkige vinder. De weg loopt, aan de overkant, in vrij goede staat verder, dwars door het oerwoud. De natuur is adembenemend mooi. We worden ingesloten door muren van groen. Ook de bewoners van de twee dorpjes die we passeren lijken zo weggelopen uit een National Geographic documentaire. Vrouwen werken in bloot bovenlijf of geopende bloezen op het veld. Volgens Jan wordt hier 'de borst' pas echt naar waarde geschat! Ik hou toch braafjes mijn bloesje dicht. De weg wordt helaas steeds steiler (ik loop weer meer naast de motor dan dat ik erop zit) en ... ook onduidelijker. Na 20 kilometer moeten we in het oerwoud onze meerdere erkennen. Landslides en de felle begroeiing hebben het pad ontoegankelijk gemaakt. Hier stopt onze missie. De terugweg verloopt verbazend snel. Een riviercrossinkje hier en daar en we staan tegen drieen alweer in Vieng Pukha. Even 'Cola' tanken en in 1 ruk door naar Luang Nam Tham, ik aan het stuur, mijn eerste boomstambrugjes trotserend.

De laatste twee dagen van 2005 brengen we door in Muang Sing, een dorpje op 15 kilometer van de Chinese grens. In deze streek wonen met zilver versierde Akha vrouwtjes en tulband Yao. We maken wandelingen doorheen de dorpen, zwaardvechten met de kinderen en slaan het zoveelste opium-aanbod af. Deze streek, tussen China en Birma staat immers bekend om zijn opiumkweek. Heel wat mensen in de dorpen zijn er aan verslaafd. Ze zitten met waterige oogjes voor zich uit te kijken tot er een toerist opduikt aan wie ze wat van het spul kunnen verpatsen - op die manier kunnen ze ook zelf meeroken.

Wij hebben geen drugs nodig: we beleven oudejaarsavond sowieso op een wolkje. Een lekker dineetje en een flesje wijn mee naar ons bamboehutje in de jungle... 2006 wordt intiem gevierd! Gelukkig nieuwjaar!