Zalige zonnige zatte Kerst

Zaterdag 24/12 - Zondag 24/12

We checken al vroeg in ons kerstbamboehutje in. Het hotelletje zou eigenlijk pas op 1 januari opengaan maar voor echte doorwinterde kerstfans als wij wilde onze Amerikaanse gastheer wel een extra efforteke doen. Op ons bedje liggen bloemblaadjes, op ons priveterrasje hangen nieuwe hangmatten klaar, vanuit onze douche overshouwen we de jungle. Onze gastheer Marko komt ons al tegen 11 uur halen om naar een lokaal feest te gaan ter ere van ... euh iemands grootouders? In praktijk betekent dat een beetje eten en heeeeeel veeeeel drinken. Ik ga samen met Jan aan de mannentafel zitten maar dat betekent ook drinken zoals de mannen. Om de vijf minuten twee shots rijstwijn die je kan wegspoelen met een pint bier. Na een uurtje worden we door Marko meegetroond naar een volgend feest. Martin, Marko's landgenoot geeft een soort afscheidsfeest voor zijn personeel. Hij werkt voor een Amerikaans ontwikkelingsproject dat opiumboeren een alternatieve manier van inkomsten wil bieden. Door de Irakoorlog is het budget voor ontwikkelingssamenwerking in Laos enorm geslonken waardoor hij de helft van zijn personeel moet ontslaan... Hoe een domme oorlog, duizenden kilometers verderop, ook hier zoveel slachtoffers maakt... Dus voor de betrokkenen een reden om nog feller te gaan drinken. Tja, ... en daar waren wij dan weer het slachtoffer van!! Tegen drie uur in de namiddag zijn Jan en ik allebei goed scheef. De tientallen shots rijstwijn (45 graden) beginnen hun tol te eisen. We waggelen onze bamboehut in en doen een estafette over de toiletpot. De rest van de dag slapen we onze roes uit.Tegen de avond zijn we terug boven water. Net op tijd want Marko's Laotiaanse vrouw heeft een bescheiden maar erg lekker kerstdiner klaargemaakt. We smullen en luisteren dromend naar Marko's verhalen van Nepal en Buthan! Het is een zalige avond... zonder rijstwijn maar wel met kerstboom... of toch iets in die aard.

Kerstmis vieren we met een uitgebreid ontbijt op ons priveterrasje en vervolgens een typisch Jan en Brenda avontuur. Muang Ngoi is alleen maar bereikbaar met een uurtje boot, zeggen de boekskes... wij willen het tegendeel bewijzen! We zien een pad langs de rivier in die richting en zijn stellig overtuigd dat we er zo geraken en ... sneller dan de boot ook. De wandeling is prachtig en leidt door afgelegen dorpjes. Na twee uurtjes stevig marcheren zijn we ervan overtuigd dat we er bijna zijn. Goed voorbereid, zoals Jokerbegeleiders altijd zijn, sterven we van de dorst. We vragen een glas water aan een of ander local maar blijkbaar is er een foutje in de communicatie geslopen want als hij eindelijk met twee volle glazen fris water komt aanzetten drinkt hij het ene zelf op en giet hij het andere op de grond??? Gelukkig weten enkele oude vrouwtjes een beetje verderop wel wat we bedoelen. Het pad loopt nog een uurtje verder maar loopt dan definitief dood. We worden gered door twee locals met een boomstammenboot, die ons naar onze eindbestemming (nog 3 kwartier varen verderop!) brengt. Muang Noi is wel degelijk een rivierdorp, alleen bereikbaar per boot :-)!