terrasje doen?

Met nog een dag of 3 te gaan voor we Vietnam binnen mogen, twijfelen we heel eventjes tussen de luie krent in Yangshuo laten zitten, of bussen richting de Dragon's Backbone rijstterassen, een paar uurtjes bus verderop. Aangezien we Yangshuo wel al gezien hadden pakken we ons boeltje in en vertrekken. Vlotte busverbindingen dit keer.
De rijstterrassen liggen in een vallei die op haar diepste punt een 800m onder de toppen van de bergen ligt. We genieten diezelfde avond nog van de ondergaande zon op een landschap in streepjescode. Het horizontale lijnenspel lijkt alsof je door een luxaflex naar een heuvelgebied kijkt. De kleuren dit seizoen zijn aardig bruin. Franse reizigers raden ons aan om ook het volgende dorpje te bezoeken, volgens hen iets minder toeristisch en groter. De wandeling erheen: met ons hele hebben en houden op de rug 4 uur door de bergen hobbelen. Zijn we masochist geworden? We vonden t in elk geval geweldig. Misschien is t hier off-season, maar toeristen kan je op een hand tellen, en minderheden kregen we onverwacht in de mix gegooid. Maar onze aandacht ging vooral uit naar de onaardse landschappen. We kunnen natuurlijk niet vergelijken met de andere rijstterrassen (remember Yuanyang in de mist een paar posts hieronder) maar we waren alleszins onder de indruk. In al zijn bescheidenheid zijn deze akkertjes toch sterke staaltjes wilskracht en genie van de locale mensen, zeker gezien t feit dat ze er zo al honderden jaren liggen, met een verzorging die aan een golfterrein doet denken. Qua indruk staat t niet ver van onze wandeling op de muur.

Met beide voeten weer op de grond (van de vallei) was de rest van de dag er weer eentje in pure j&b stijl: wat doen we, slapen we hier of proberen we wat op te schieten richting grens met vietnam (nvdr, toch 2 bussen en drie treinen verderop)? He kijk, een busje, eens zien hoever we geraken. Ver, want na dat busje sloot t naadloos aan op een andere bus, die op tijd kwam om een trein (met vertraging) te halen. Gevolg: voor t zelfde geld zaten we deze ochtend nog tussen de rijstterrassen, maar we stonden al in Nanning, de laatste stop voor de grens. Morgenvroeg nemen we hier de trein die ons tot aan de grens brengt. Als de visumformaliteiten vlot lopen zijn we morgen deze tijd in Hanoi.

China is ons alleszins fel meegevallen als reisbestemming. Een land met zoveel uiteenlopende gezichten dat zoveel sterke emoties losweekt, kan niet unaniem fantastisch zijn (het noorden vonden we niet mega) maar we hebben hier al bij al 2 maanden genoten. Maar tegelijk hebben we ook echt veel zin in iets anders, iets nieuws. Goooodmooooooorning Vietnam!