Dromen van een rijk verleden

maandag 30/01 - dinsdag 31/01

De pot nutella, een paar broodjes, voetjes begraven in het witte zand en zicht op zee... Maandagen zijn altijd de zwaarsten, he :-). Op de terugweg naar het guest house worden we wild achtervolgd door twee crossmotoren: Glenn en zijn vriendin van de Minskclub in Hanoi kunnen niet geloven dat we al zo ver geraakt zijn met onze Rus. We krijgen complimenten en 3 cheers voor onze - volgens hen - straffe en unieke route. De aai over onze bol doet ons zweven en ook onze Minsk krijgt er vleugeltjes van want we staan al snel aan de voet van Bokor, een plateau van 1000 meter begroeid met ondoordringbare jungle en bekroond met een verlaten koloniaal spookstadje op de top. De weg ernaartoe is zwaar, flarden asfalt afgewisseld met losse stenen, putten en sporen, maar de jungle rondom ons is enorm. Zelfs in Laos was hij nooit zo dens. Varens van 20 meter diameter, palmen zo hoog als een appartementsblok, gewurgd door grillige luchtwortels. Een colonne van wel meer dan 20 auto's en brommertjes kruist ons op hun terugweg naar beneden. Het moet erg druk geweest zijn maar als wij boven komen, is er niemand meer. De eerste villa's die we zien zijn adembenemend. Enkel de ruwbouw staat er nog - de rest is vernietigd door de Khmer Rouge - maar de grandeur en dromen (of spoken) van een luxeleven op het koele plateau met een van de mooiste zeezichten in de wereld, zweven er in de avondbries.Het is 17.30, we kijken elkaar aan en zonder overleg is het al beslist dat we hier pitten! We overtuigen ons dat de koude wel zal meevallen. Brenda Froyen en Jan De Vliegher worden krakers. We sprokkelen hout, leggen al onze kleren onder ons als matras, zetten de Minsk op de marmeren vloer van onze Franse villa (een wereldprimeur) en zien vanop ons terras de zon in de baai van Thailand wegzinken. comfort 0, plezier en avontuur 100%! We improviseren een manier om heet water te maken om onze instant - naar hondenbrokken -smakende maaltijden klaar te maken en drinken mandarijntjes thee (warm water met een partje mandarijn dus). In de verte bliksemt het ... de wereld ligt aan onze voeten.

Rond twee uur 's nachts hangt het onweer vlak boven onze villa. Tot zover het 'droge' seizoen. We worden wakker van de regen op onze snoet. Het muskietennet is al kletsnat. We verhuizen 20 meter verder in de 'living' en kijken vol ontzag hoe de regen met bakken uit de hemel valt en de bliksem het spookachtige Bokor in lichterlaaie zet!

Vier uur later is er niets meer van dat natuurlijk geweld te merken en kruipt de zon weer braafjes naar haar vertrouwde plaats om ons te trakteren op een prachtige zonsopgang. Als de meeste kleurenpracht voorbij is ruime we snel op om eventuele rangers en andere toeristen niet te shockeren. We trekken verder het plateua op. De natuur is hier minder spectaculair, de karkassen van de oude Franse villa's des te meer. De kerk maar vooral het Bokor Palace Casino zijn prachtig.
We dolen ongestoord rond in de stenen skeletten en gluren onbeschaamd in een rijk verleden: immense kamers, speelhallen, terrassen, rood bemost en daarna met graffitti bewerkt. Dromen, spoken, er waart iets rond in dit bijzondere gebouw. 'Iets'is alleszins geen peleton toeristen, die komen pas aan als wij alweer op weg zijn naar beneden, naar Kep beach, een kuststadje met verlaten en geplunderde villa's geflankeerd door hutjes en resaurantjes. We laten het hotelkamertje met zicht op zee liggen voor een kamertje onder de zendmast en wachten de hele namiddag op Anki's verlossende telefoontje!