Is er een dokter in de zaal?

Nog steeds geen nieuws van Anki, beetje ongerust. We hopen diezelfde avond nog Phnom Penh te bereiken, maar een stel te vriendelijke cambodianen beslist er anders over. We ontmoeten hen op het overhitte pad naar ons eerste tempelcomplex van het koninkrijk. Wat begint als een babbel loopt snel uit tot een bijna verplichte deelname aan ceremonies waar knal oranje gordijnen dienen opgehangen te worden in tempeltjes van 1000 jaar oud, waarbij wij als eregasten meegetroond worden naar een hoop tempelhutten (waar ook red bull en fanta geofferd worden aan de monniken) alvorens ons eigenlijk doel te bereiken. Tegen dan is de druk om hen thuis te bezoeken zo sterk dat het al bijna niet meer leuk is. Het hele circus neemt meer tijd in beslag dan ons lief is want we haten de valavond om te rijden - een hagelstorm aan insecten maakt het bijna onmogelijk om 1 oog open te houden op de motor. In het donker (of is dat omdat er 3 libellen te pletter gevlogen zijn in m'n ogen) halen we een stadje waar we de nacht doorbrengen, op 85km van Phnom Penh. Eenmaal daar horen we dat Anki en Gijs' kleintje nog geen zin heeft in de wereld.
De dag erop vertrekken we er met een groot hart om eindelijk op tempeljacht te gaan, Angkor here we come! 250km op een doodsaaie highway (3 bochten op het hele traject.)
Maar onze Minsk verliest wat power. Ik vrees voor een vastgelopen motor en stop preventief om extra olie bij te kappen, maar hij wil nadien niet meer starten. tegen dat ik vastgesteld heb dat we een electrisch probleem hebben is er hier in de middle of nowhere direct een volkstoeloop. Niet minder dan 30 man staat raad te geven! 6 motobye's zijn gestopt, en dan na 10 minuutjes ook een Pick-up jeep die ons graag naar het volgende dorp wil brengen. Daar beginnen de mechanics vurig te testen en demonteren, om van een klein probleem een veel groter te maken. Ze weten immers nie thoe die ouwe rus ineen zit. En wij? We hadden eigenlijk nooit verwacht zover te geraken met onze Minsk, maar nu we hier staan, hadden we nooit verwacht om echt vast te zitten.... Gegijzeld door onze vrijheid. Na wat analysewerk stel ik vast dat de generator (die de electriciteit voor de ontsteking moet opwekken) verbrand is. Reservestukken hebben we, maar daarmee is de kous helaas niet af...
We beslissen vervoer terug te zoeken naar de hoofdstad, waar -als niemand ons kan helpen- we toch al dichter bij Vietnam zijn, waar iedereen, tot ouwe vrouwtjes toe, een Minsk kan herstellen. Liften in Cambodia is niet zo moeilijk, maar met een dooie motor heeft het wel meer om t lijf ;-)
We zitten hier nu al 3 dagen in Phnom Penh, te zoeken naar een mechanic die aan onze motor durft werken zonder het probleem nog groter te maken. Als ze hier de reservestukken in solderen, vergeten ze immers hoe de kabels moeten aangesloten worden.... Van het kastje naar de muur, en daar staat hij nu nog, onze trots, onze vriend. Na tientallen adressen is een fransman gebeten om m aan de praat te krijgen. We houden onze fingers crossed, en storten ons op coctails, shopping en lekker eten om ons verdriet te verwerken. Want hier mag onze Minsk toer nog niet eindigen, daarvoor is hij nog te jong, te sterk en te mooi. Hanoi zullen we halen! Maar toch liever op de minsk dan ernaast.
Behalve de fingers crossed houden we ook onze adem in voor Anki's bevalling! Hoe zit het meiden?