D-DAY

Dinsdag 13/12 Ha Giang - Bao Lac, 260km
Om 6 uur s ochtends sluipen 2 Minsk motoren de stad uit, voor zover de walm en het lawaai enige discretie toelaten. In no time staan we in prachtige landschappen en een schier onmogelijke klim: 20% bergop over rotsen en losse keien. Eerst nog met ons tweetjes erop, dan Jan alleen, maar na 5 minuten moeten we de Minsk vooruit duwen. Boven wacht een onwaarschijnlijk mooi landschap. Een niemandsland dat helemaal niet meer Vietnamees aanvoelt. Na elke bocht laat dit onherbergzaam stuk Vietnam zich van een andere kant zien: dennenwouden, akkertjes, karstbergen, lava-achtige maanlandschappen. Onze ogen drinken met volle teugen maar de stroom aan beelden is surreeel.

We passeren een aantal officials die ons steevast vriendelijk toewuiven. Boven in Dong Van houden we een pauze om vooral ons hoofd fris te maken voor wat het mooiste moet worden. En inderdaad. De rit naar Meo Vac is te indrukwekkend. Foto's kunnen de grootsheid ervan niet weergeven maar het komt in de buurt van de Grand Canyon met rijstterrassen en grillige rotspieken. We zijn er stil van. Te snel bereiken we Meo Vac, onze lunchstop. We zouden graag terug gereden zijn om nog eens te genieten, maar we zijn nog in grensgebied en nemen het zekere voor het onzekere: Samen met de Zwitsers beslissen we door te rijden om een dorpje net onder het grensgebied te bereiken. Zij hadden info gehoord over een nieuwe binnenweg die nog niet in de atlas stond. Na 20 km wordt duidelijk waarom...
De toon van de dag verandert volledig als de weg een werf wordt, dwars door het tropische woud. Puur onversneden avontuur! Er is nog geen asfalt, er zijn nog geen bruggen. De eerste keer dat we een rivier over moeten is via een bamboe raft. Glibberig nat en best spannend om de motor erop te krijgen. Het houdt niet op want we moeten nog 3 andere riviertjes door zonder raft. 1 ervan met een oever van 45 graden steil bergop. Met een verbeten blik - the only way out is through - crost Jan er door. Ik sta apetrots, met de camera, in de hand naast de weg te blinken. De route blijft hels maar door het gewonnen vertrouwen gaat het steeds vlotter. De twee laatste hangbruggen zijn peanuts voor mijn dappere Jan. Ik stap zelfs niet meer af om een modderpoel te doorploeteren en blijf op mijn gemak zitten.

Moe maar tevreden komen we in Bao Lac aan. Wat we vandaag meegemaakt hebben, heeft alles overtroffen. Kilometers voor 3 dagen, indrukken voor een week en verhalen voor jaren. De druk van de permits heeft ons zo snel gejaagd door wat met kop en schouders de mooiste dag van de hele reis was tot nu toe. Dagen later komen nog steeds beelden en indrukken naar boven. Hoe avontuurlijk hangbruggen, rafts en modderpoelen ook klinken, het zijn de ongelooflijke landschappen die het meeste bij blijven. Als we dit schrijven zijn we terug in Hanoi en zouden we meteen terug willen vertrekken naar Meo Vac!