Een zeker Neckermanngehalte - I love it!

maandag 16 juli - donderdag 1ç juli

Tengevolge van de vodka's doen we het de daaropvolgende twee dagen rustig aan. We komen wel gemiddeld aan 80 km per dag, maar we wisselen het fietsen af met lekker luieren aan het strand. Onze route voert immers langs de zuideroever van Issyk kölmeer. In de voormiddag peddelen we een flinke 50 km om dan een lange siesta te houden op het strand waar we zalig luieren in het zonnetje. Boven de bergen hangen dreigende wolken. Ons plan om binnendoor, via de bergen naar Kochkor te gaan, laten we dan ook al snel varen. Een zeker Neckermanngehalte maakt zich van ons meester en de keuze is dan ook snel gemaakt. Maandagnacht slapen we op het strand met een kampvuur, waar in de tijden van middeleeuwen een gemiddelde van 10 heksen op verbrand zou zijn. Dinsdagnacht is het echter wat moeilijker om een slaapplekje te vinden. De weg gaat even landinwaarts en daarmee is ons geliefkoosd strand geen mogelijkheid meer om te kamperen. Het meer moet plaats maken voor een groene vallei vol bloemen en omsloten door besneeuwde bergtoppen. Toch slagen we er niet in om een geschikte plaats voor onze tent te vinden - de weides zijn te opzichtig. We blijven fietsen tot de avond al is ingevallen. Een vrouwtje roept ons na om wat abrikozen bij haar te kopen... Een uurtje later liggen we geïnstalleerd op het vrouwtje haar zolder, de kilo abrikozen krijgen we er gratis bij. Het huis van onze gastvrouw, Goula, is, zoals de meeste 'stenen' huizen hier opgedeeld in twee delen, één deel is het zogenaamde woongedeelte voor het gezin, met 1 slaapkamer en een buitenkeuken met immens vuur en 'theekokerpijp' (zie foto), het andere deel is het gastenhuis, doorgaans groter dan het woongedeelte. Het bestaat uit een aantal kamers met vreselijke wandtapijten, kunstmatige foto's van parken en een buffetkast die in de kringloopwinkel maar niet verkocht zou raken. We krijgen een plekje op de zolder waar een berg dekens en geborduurde tapijten (typisch Kyrgyzisch overigens) ons een warm bedje bieden. Goula en haar dochters zorgen voor eitjes en lekkere verse melk.

Woensdag 18 juli 2007

De avond voordien had Goula ons al met handen en voeten, én vooral met een vreemsoortig geneurie en aansluitende 'to you' laten weten dat haar zoon de volgende dag jarig zou zijn (het geneurie leek op 'happy birthday'). We voorzien dan ook een snickers met theelichtje en Belgische postkaart voor het feestvarken. Onze gastfamilie zorgt voor heerlijke broodjes - dezelfde als in Ladakh en Mongolië - verse confituur en bijenfrisse honing. Als we eindelijk erin slagen om afscheid te nemen van onze gastvrije familie is dat niet zonder 5 kilo abrikozen, een zak vol verse broodjes, een tekening en een mini-ger. We kunnen er weer tegenaan. Maar we zijn nog maar 10 kilometer verder of het volgende obstakel van sociaal leven staat alweer klaar om toe te slaan. Een Lada met Kazachse nummerplaat en goudtandige chauffeurskoppel staat aan een zijstraatje aan de kant van de weg. Volgende conversatie vindt plaats:

- Kazach: onverstaanbare zin, lijkt te klinken als een vraag.

- Wij: 'Belgia' (we gokken juist)

- Kazach: 'da', 'sal'

- Wij: 'sal'?

- Kazach: 'Israel'

- Wij: 'Israel?'

- Kazach: 'Tot'

- Wij: 'Tot?' (is dit Duits?)

We gaan ervanuit dat de man of een zoutmijn heeft, of een graf vol Israeli of een meer vergelijkbaar met de De Dode Zee in Israel. De 'on kilometer' (Kyrgyzisch voor 10 km) doen ons beslissen om het karretje in de kloof te volgen. 10 km worden er 15, maar de weg naar, tja naar wat? is fenomenaal. Zandstenen en grillige rotsformaties zijn het decor voor dit prachtige fietspad. De weg leidt helemaal tot Issik Köl. Van daar volgen we verder de zandweg die ook vele lokalerds en Kazachen volgen. Als we na een eind trappen aankomen aan een stel gers en - jawel- een entreetafeltje, weten we niet goed wat doen. We betalen de 50 som en laten ons verrassen ... een zoutmijn? een graf? ... Het is wel degelijk een dode zee. De kyrgyzen dobberen lustig rond. We volgen al snel hun voorbeeld en brengen de namiddag door met hoofd en voeten boven water. Ik ga zelfs voor het modderbad. In de late namiddag besluiten we nog wat kilometertjes te doen. De teller wijst 80 kilometer aan als we eindelijk een slaapplaatsje gevonden hebben aan de oevers van Issyk Köl. Gewapend met Deet, lange broeken, muts en bergschoenen (het is 30 graden!) tegen de muggen genieten we van een mooie zonsondergang.

Donderdag 19 juli 2007

Rustdag. We fietsen nog de laatste 50 kilometer, weg van ons geliefkoosde vakantiemeeroord, tot in Kochkor, een stadje met zowaar winkels, en na heel veel zoeken, een pot choco. We checken in bij een hotelletje van Community Based Tourism, een vorm van toerisme waarbij je, tegen een vaste prijs, bij mensen thuis kan blijven slapen. We krijgen er zelfs een echt bed, een warme banya (Russische sauna), een hond en een zonnig terrasje bij waar we de rest van de namiddag niks doen! Zalig!