De eindbestemming?

9 en 10 april

Eldoret, een stadje dicht bij de Oegandese grens is, zoals zovele grensstadjes, weinig uitnodigend. De mensen zijn er wat grimmiger, mijn kauwgom (ik koop in elk land vreselijke, afschrikwekkende roze bubble gum) is plots een shilling duurder en de sfeer na valavond gelijkt op die van in Thriller van Michael Jackson. Volgens de Lonely Planet is dit hét kaasstadje bij uitstek, maar behalve onze avondlijke cheese burger is er van kaas niet veel te merken. We verlaten het stadje op dinsdagochtend in alle vroegte, en laten daarmee de bergen even achter ons. We rollen naar beneden terwijl de akkers en traktoren aan ons voorbij flitsen. Soms kunnen riftvalleien ook voordelen hebben: what comes up, must come down. 60km later, en toch ook na enkele trapbewegingen, komen we aan de 'achteringang' van Kakamega National Park. Vroeger was dit een oerwoud dat zich uitstrekte tot in Congo. Nu is het beperkt tot een streepje jungle in het oosten van Kenia. De achteringang van Kakamega is een klein zandweggetje dat ons meteen het groen invoert. Schitterend! Daar peddelen we dan met onze fietsjes vol geladen, met een surrounding sound system van dierengeluiden. Af en toe passeren we wat locals op blote voeten met veel te grote manden op hun hoofd. In het midden van het bos is er een open plek om te kamperen. Een parkwachter snelt ons hier tegemoet en tegen een appel en een ei mogen we in een lemen hutje slapen. We lezen in het zonnetje, maken al een eerste verkennende wandeling in de dichtbegroeide jungle waarbij we steentjes en pijltjes achterlaten om de weg terug te vinden. 's Avonds eten we bij de parkwachter in een houten hutje samen met 4 kippen aan tafel. De volgende ochtend neemt een gids ons mee voor een wandeling door het oerwoud. We spotten veel aapjes, massa's bloemen en worden meegenomen naar het hoogste punt van het park voor een groen uitzicht. Na ons tripje slaan we nog wat brood in en dan is het op naar onze geplande eindbestemming Kisumu aan het Victoria meer voor wat laatste 'uitchilldagen'. Kisumu is echter niet helemaal wat we ervan verwachtten: het weer is er sterk overtrokken - het regenseizoen lonkt (nu pas), er zitten massa's muggen, de dragers van malaria, en het Victoriameer is zo dicht begroeid met hyacinten dat noch een boottripje mogelijk is en al zeker geen zwempartijtje want vreemdsoortige beestjes kruipen onder je huid om daar kolonies te vestigen. Onze beslissing is snel gemaakt. We blijven er een avondje chillen, maar besluiten de volgende dag de bus te nemen terug naar Nakuru om daar onze laatste dagen in het zadel door te brengen, trappend richting Mount Kenia.