Just a perfect day...

1 april 2007

6.15. De eerste dag van de paasvakantie en ons wekkertje loopt af. Zij die mij kennen, weten dat ik als een konijn met fris opgeladen duracelbatterijen uit mijn bed spring om aan de dag te beginnen. Jan doet dat even later ook maar in slow motion. We ontbijten, leggen een laatste hand aan de fietsen en laten ons dan opnemen door de drukte van Nairobi. Het ziet er 'zwart van het volk' (sorry, de mop is zeer voordehandliggend, maar ik kon het niet laten). Nairobi kijkt even verbaasd als ze die twee bleekscheten op een fiets ziet rondtouren, maar dan snelt ze toe om ons te helpen. Binnen de vijf minuten hebben we de bushalte gevonden en liggen onze fietsen op het dak van Nairobi-Naivasha lijn gebonden. Vanuit de bus kijken tientallen witte oogbollen ons verbaasd aan. We weten de laatste twee zitjes te veroveren en jawel, stipt om 8u30 vertrekt ons ritje. We zijn nog maar net de hoek om of DJ-buschauffeur steekt van wal. De rit wordt opgeluisterd met typisch aanstekelijke Afrikaanse muziek waarbij de Heer meermaals geprezen wordt. De bijhorende videoclips op het tv'tje zijn hilarisch; rotondes, turnzalen en zwembaden zijn dé locaties waar de goedheid van de Here Jezus met een familie van 5 generaties wordt bejubeld. Binnen de kortste keren heeft mijn dikke teen het ritme te pakken en trappel ik rustig mee met de tonen van de banjo. Door het raampje glijdt het eerste streepje Afrika aan ons voorbij. Ik voel me ongelooflijk gelukkig.

Anderhalf uur later komen we in Naivasha aan. Fietsjes van het dak, water inkopen (wat overigens duurder is dan 1 liter benzine) en hup, we zijn klaar voor onze eerste kilometers op Jo's oude mountainbike en mijn trouwe, zonnig Thelma. De weg is in perfecte staat en glijdt vlotjes onder ons door. Langs de kant van de weg worden we getrakteerd op de eerste typische Savannazichten met bijhorende eenzame boom. Naarmate we dichter bij Lake Naivasha komen, wordt het steeds drukker. Vrouwen met allerhande objecten op hun hoofd leggen lange afstanden af naar God weet waar. Kinderen roepen ons na en fietsers met een vehikel dat zelfs de Leuvense student niet zou pikken, snorren ons voorbij. Langs de weg zijn er ook steeds meer bloemenboerderijen, waar de gekleurde plantjes wellicht meer water krijgen dan de gemiddelde Afrikaan. We slaan kamp op in Fisherman's camp, een idyllisch plaatsje vlakbij het meer. Geïnstalleerd en hup weer op de fiets richting Crater Lake. Het reservaat zouden we nooit bereiken. We zijn gewoon perplex als we na een tiental kilometer fietsen langs de kant van de weg in de verte enkele giraffennekken herkennen. We zijn euforisch en als een stel - zeer gemotiveerde - gekken schieten we het veld in. Even later doen we hetzelfde bij de zebra's, waaraan we - spreekwoordelijk- een heel filmrolletjes opschieten. We fietsen nog wat verder om er zeker van te zijn dat de zon ons voorzien heeft van een tweedegraadsbrandwondlaagje en besluiten - na wat gazellen en wilde varkens - huiswaarts te keren. In de lommerte van de bomen staat ons tentje al op ons te wachten, ons oranje huis, waarin we waarschijnlijk net zoveel nachten hebben doorgebracht als in ons nieuwe huis in Antwerpen. Een frisse douche en daarna, op een boomstronk, knip ik Jans haren, een 'oud' reisritueel. Het lijkt of we nooit zijn thuisgeweest. We voelen ons perfect gelukkig aan de andere kant van de evenaar met niets meer dan drie T-shirten, een fiets en een tent.

En dan geheel onverwachts zorgt Jan voor het summum van geluk. Ik ben druk op zoek naar eens stel sokken als Jan me de tent in trekt. In een mum van tijd haalt hij een klein, zwart doosje tevoorschijn.

Het vervolg:
- dé vraag
- het bevestigende antwoord
- traantjes
- snel eten
- rits van de tent toe voor dingen die normaal gezien pas na het huwelijk gebeuren.
1 april was ... just a perfect day!