Van gouden tanden tot turquoise bergmeren

Donderdag 12 juli - zaterdag 14 juli 2007

Op donderdag, in alle vroegte, staan we al klaar in het busstation voor de eerste bus naar Karakol. We hebben al snel de juiste bus gevonden - vroeger reed deze Zwitserse kar, zoals de stickers aangeven, naar het Schwarzwald, Losanne en die Schöne blauwe Donau. Nu zal ze ons in 8 uur tijd naar Karakol brengen, een stadje in het oosten van Kyrgystan, gelegen aan het mooie Issyk Kulmeer en uitvalbasis voor trekkings in het Tian Shangebergte . De Russisch uitziende buschauffeurs met gouden tanden, die samen meer waard zijn dan het heel BNP van Kyrgystan, snellen ons te hulp. Ze willen ten allen tijde vermijden dat we ons busticketje op rechtmatige wijze kopen. De fietsen worden snel in het bagageruim gestoken en met blinkende glimlach rekent de chauffeur ons 100 som meer aan dan de echte prijs. Ietwat tragisch is echter dat de man zo slecht kan tellen, dat we uiteindelijk goedkoper af zijn dan de echte prijs. We besluiten wijselijk te zwijgen. Zo lijkt dit voor iedereen een win-winsituatie.

Acht uur later staan we als een Russisch gebit te blinken in Karakol. We vinden er een guesthouse met leuke tuin en slaan er ons tentje op. Morgen vertrekken we naar Ala Köl, een bergmeer op een hoogte van 3000 meter.

Vrijdag 13 juli 2007

In Kyrgystan spreekt met Kyrgyzisch, en ook Russisch. Ik weet niet hoe het met uw Kyrgyzisch staat, maar het onze zorgde er alvast voor dat onze eerste 34 kilometer op onze fiets in de foute richting waren. Het is al middag als we eindelijk doorhebben dat de meer dan behulpzame bevolking van Karakol ons in de foute richting heeft gestuurd. Als we eindelijk de park Entrance bereiken, verloopt ook hier de communicatie moeizaam. Het duurt zeker 5 minuten en drie momenten van totale slappe lach voor ik doorheb dat de vrouw me wil zeggen dat we de volgende dag om 16u terug uit het park moeten zijn. Ze wijst steeds opnieuw naar mijn horloge, maar omdat ik steeds mijn arm beweeg, blijf ik steeds naar buiten kijken en nieuwe dingen aanwijzen. Hilarisch! Maar het lachen vergaat ons snel. De 20 kilometer naar boven zijn er 20 van kaliber. De weg ligt vol stenen en gaat steil omhoog. als het even later begint te regenen is het heel zwaar. De ondergrond glijdt en wij glijden mee. We moeten geregeld afstappen om onze fiets door een rivier te sleuren. Kyrgystan op z'n best. Bij het eerste gerkamp zetten we onze fietsen aan een boom en nemen we rest van de bagage op de rug. Vanaf nu kunnen we alleen nog maar te voet verder. Een smal wegje vol rotsen slingert gestaag tussen de bomen naar omhoog. Minder dan twee uur later hebben we ons plekje voor de nacht al gevonden. Aan een bergmeertje zetten we onze tent op en maken we een kampvuur. We spinnen in de warmte van de ondergaande zon en smullen van onze macaroni met kaas en hesp-soep (ingrediënten: een AS adventure kant en klare maaltijd met te veel water).

Zaterdag 14 juli 2007

De volgende ochtend ben ik al al vroeg wakker, te vroeg voor Jan, maar met een leugentje om bestwil pas ik het uur wat aan. Als Jan me vraagt hoe laat het is, antwoord ik (pas op, ik heb even getwijfeld en mijn geweten geraadpleegd of ik zou liegen) 'zeven uur'. Twee uur later als de tent al half ingepakt is en we een ontbijtje van broodjes met choco achter de kiezen hebben, geeft mijn horloge 'nog altijd' zeven uur aan. De adembenemendmooie vallei, die nu in vol zonlicht baadt, zorgt er echter voor dat Jan al mijn zonden vergeeft. We stappen flink door en twee uur later verrast het turquoise blauwe bergmeer Ala Köl ons met haar schoonheid.

Hier staat de tijd even stil, tot het twee uur later is en het tijd is om weer naar beneden te gaan, langs smalle wegeltjes, over stenen en door rivieren met de mountainbike tot we veilig en wel weer in Karakol aankomen.