En toen gingen we weer naar Azië...

De 'Stans'...We droomden er al een tijdje van. De blinde vlek op de kaart, een gebied ergens in Azië waarvan niemand de hoofdsteden kent, of weet welke taal ze er spreken. Toen onze Jokerreis Siberië - Mongolië geannuleerd werd, was de keuze gauw gemaakt. Een droom werd werkelijkheid: we boekten een ticketje Kyrgystan - heen en terug. Thelma werd opnieuw van de stal gehaald en ook Jans mountainbike werd klaargemaakt voor een reis naar het onbekende.


Woensdag 11 juli 2007
Het is twee uur 's nachts als we landen in Bishkek, de hoofdstad van Kyrgystan. We hebben geen idee wat ons te wachten staat. Een hotelletje hebben we nog niet - onze pogingen om vanuit België een kamertje te boeken mislukten omwille van volgende prototypische conversatie:


- Do you have a room for two people on the 11th july?
- Njet
- Do you have a room for two people?
- Njet
- Tuut tuut tuut (geluid van de telefoon).


Dus daar staan we dan met twee dozen van 1m op 2m en 30 kg per stuk. De taxichauffeurs zijn in ieder geval wel gewillig. Terwijl Jan wat euro's wisselt in 'som', regel ik een ritje in een breakauto die - misschien - heel misschien - het stadcentrum zal halen. Onze chauffeur gaat ons naar een goedkoop hotelletje brengen. Twee uur later zitten we lichtelijk wanhopig langs de kant van de weg. We zijn al langs 4 hotelletjes gereden. Niemand doet er nog open voor een stel daklozen met kartonnen dozen - er is geen plaats in de herberg. Daar zitten we dan om 4 uur 's nachts, met ons point-it boekje, de Lonely Planet en drie woorden Kirgizisch samen met de taxichauffeur op de grond in het midden van de straat een oplossing te zoeken. Er is evenwel een oplossing en die ligt recht achter ons - een oud Sovjethotel met nog één kamer over, maar met een prijskaartje van meer dan 40 euro. Het duurt nog een half uur voor we het eindelijk een plausibele oplossing vinden. De 'super deluxekamer is voor ons. De kamer zelf valt best mee, de zetels zijn zo oud dat ze bij ons zowaar weer in zijn. De badkamer daarentegen zorgt voor een ware schock. Als ik in het donker naar het lichtknopje grijp, zorgen de blote elektriciteitsdraden voor een heuze shock. Op dat moment, om half vijf, plakkerig van het zweet, starend in een spiegel met verroeste vlekken, zweer ik stiekem dat dit de laatste keer is dat we nog zo 'avontuurlijk' reizen.


Maar daar is de volgende ochtend natuurlijk niets meer van te merken. De zon schijnt aan een staalblauwe hemel. Een stel besneeuwde bergtoppen werpen ons van achter de 'skyline' (lees 2 hoge gebouwen) steelse blikken toe. Bishkek schreeuwt om ontdekt te worden en dat doen we dan ook. Op onze fietsjes gaan we op zoek naar kaarten, eten en busvervoer voor de volgende dag en we verwonderen ons over de kleinste dingen. Bishkek is een vrij groene stad met brede lanen, sterk communistisch getinte architectuur en een overdosis aan Lada's in een kleurenpalet vergelijkbaar met het aanbod van de betere verfwinkel. Daarnaast vullen ook afgedankte Volkswagens en Audi's het straatbeeld, liefst nog met de stickers van de vorige, Europese eigenaar (Deutschland, Bayern Fussball!). De mensen lijken op het eerste zicht een mix van Russen, eerder Mongools uitziende types en Turken. De kleding varieert van vrij bloot en trendy tot wat stijvere pakjes met de nationale vilten hoed. Opvallend is dat zelfs het bolletjespatroon anno 2007 ook hier sterk ingeburgerd is. Fietsen is hier blijkbaar zeldzaam. We worden in ieder geval flink betoeterd en we moeten flink ons plaatsje opeisen in het verkeer dat op elk kruispunt ontregeld wordt door een politieagent met veel te luide fluit en te imposante pet.