12 vodka's later

Zondag 15 juli 2007

Nog steeds worden er op vakantie wekkers gezet. Om zeven uur worden we gewekt door onze gsm om een bezoekje aan Karakols befaamde dierenmarkt te brengen. Ingrediënten van zulke markten, veel lada's, veel paarden, veel schapen en enkele toeristen met een telelens om eventueel pellekes (of 'roos' voor de gebruikers van Head & Shoulders) in een schapenvacht te traceren. We lopen er op ons gemakje rond, kijken mee in de mond van een paard, keuren wat geiten af en besluiten dan om aan ons fietstochtje te beginnen. Op ons programma staan een luttele 40 km naar de valley of flowers, een fluitje van een cent als er geen regenbuien en vodka's zouden geweest zijn. We zijn nog niet zo lang onderweg of de staalblauwe hemel vult zich al met de eerste wolken. Even later worden we overvallen door een stortbui van - om het met de woorden van Jan te zeggen - 'ik zal u gaan hebben'. We schuilen even, fietsen nog even door tot we aan Yeti Oguz's wereldberoemde kuuroord komen. Een sovjetblok bezet door dikke, Russische matroesjka's in badjassen. We overwegen om hier te overnachten en te genieten van de warmwaterbronnen, maar onze drie woorden Russisch en 7 woorden Kyrgyzisch helpen ons niet echt verder tot het vinden van de geheime schatten van dit kuuroord. En ons volledig toevertrouwen aan een matroesjka in badjas gaat net een brug te ver.

In de druppende regen rijden we verder de kloof van Yeti Oguz in. We staan net recht op de pedalen indruk te maken op een Kyrgyzische familie als ze ons wenken om te komen. Omdat we toch al de grootste moeite hadden om de berg te bedwingen zonder af te stappen, besluiten we even naar de familie te gaan. Ze zitten met z'n allen rond een groot laken dat vol ligt met eten. Voor we het weten, hebben ze ons al op de grond geduwd en krijgen we - zonder overdrijven- drie vorken in onze mond gestopt. We weten nog net onze naam eruit te krijgen voor alweer de volgende lading met gepekelde aardappelen en komkommers in onze mond gestoken wordt. De rest van de namiddag wordt er voortdurend 'geJand' en 'geBrendaad'. Onze namen zijn nl de enige woorden die beide partijen tenvolle verstaan. En dan is er natuurlijk ook de taal van de alcohol. De eerste vodka's worden al gauw geschonken en er wordt driftig getoast op 'Belgia en Kyrgystan'. De vodka's gaan er vlot door en onze gastheren blijven vorken toesteken - zo ook vorken met, zoals zij het noemen, een 'delicatesse', schapenoor, schapenoog, en andere schaaponderdelen. Ik lig bijna dicht van het lachen (en van de vodka) als Jan me met tranen in de ogen aankijkt en kokhalsend om redding 'seint'. Hij weet nog net op tijd 'iets te repareren aan de fietsen' en zich zo te verlossen van een brok zacht schapenvet.

8 vodka's later gaat het er zowaar nog vrolijker aantoe. We wagen ons al aan onze eerste woorden Russisch, er wordt al flink wat gezongen en Jan krijgt al een tweede vrouw aangeboden. Nog 2 vodka's later besluit de bomma op onze fiets te kruipen om er 5 meter verder af te vallen. Na nog enkele vodka's ontaardt de picnic in een dansfeestje waarbij we met z'n allen staan te dansen op een Kyrgyzisch deuntje dat zelfs nog stiller staat dan een 'easy listening' cd van Richard Clayderman als achtergrondmuziek op kerstavond. Als onze gastheren tegen 9 uur 's avonds vertrekken, doen we nog een poging op onze fiets te kruipen, maar 5 meter verder (we doen niet beter dan de bomma), geven we er de brui aan. Jan zet de tent op, ik plof knock-out in het gras. En dan ... was er niets meer!