Afscheid van onze Stan

Zaterdag 28 juli 2007

Thank God voor onafhankelijk reizen. Als je denkt dat 12% bergop op een oude fiets met te veel bagage lastig is, probeer dan maar eens te onderhandelen over een ritje naar Bishkek met twee 'oversized' fietsen. De chauffeurs in Naryn zijn allesbehalve gewillig en lappen flink wat geld erbij om ons tot in Bishkek te voeren. Ik word er zo kwaad van dat ik in een hoekje van het busstation ga zitten mokken. Jan regelt intussen een ritje in een busje met voorruit waar die van 'Carglas herstelt, Carglas vervangt' ettelijke reclames over zouden kunnen maken. Tegen goed en wel 10 uur zijn we op weg, klaar voor een ritje van 6 uur, terug naar Bishkek, het beginpunt van onze reis. We checken even in het hotelletje of onze fietsdozen er nog staan, wisselen wat geld, kopen water en bubblegum en zonder dat we eigenlijk overleggen zijn we al aan het klimmen naar Ala Archa, dé weekenduitstap voor de Bishkekkers. De weg wijst zichzelf uit en na een paar uurtjes zetten we onze tent op een gouden korenveld op, weelderig in de avondzon en zicht op besneeuwde bergtoppen. Een pasta met resterende aardappels, ajuin en look en een gezellig kampvuur maken onze laatste avond in Kyrgystan volledig.

Zondag 29 juli 2007

We staan op onder een staalblauwe hemel, het Kyrgyziche weer waar we toch een lichte voorkeur voor hebben. Op ons gemak eten we bokes met choco. In het zonnetje rollen we onze matjes op en stelen we af en toe wat kusjes. Een zalig luie zondagmorgen, maar zoals de echte Vlaming betaamd trekken wij ook onze koersbroek aan voor onze zondagse kilometers. Geen Vlaamse vlaktes maar een stevige klim naar het park van Ala Archa. We zijn in ieder geval niet alleen. De Bishkekkers zijn massaal met kind, hond, zuster en broeders aanwezig om hier uitgebreid te picniccen. En wie kan ze ongelijk geven. In de lommerte van een dennenboom eten we onze laatste trekkersmaaltijd. We overwegen even om nog de kloof in te trekken, maar maken uiteindelijk een wijze zondagmiddagbeslissing. We installeren ons aan het gletsjerriviertje, assen ons en wentelen ons in de brandende middagzon. Ons laatste couchke wordt gelegd. Tegen vijf uur vatten we de weg naar beneden aan. 'Zwier' , door de bochten tegen 40 km per uur. Inclusief aardbeienaankoop staan we op minder dan 1u30 weer in Bishkek centrum aardbeitjes op te peuzelen in het zonnetje voor het museum. Jan doet nog wat pogingen om het niveau van de Kyrgyziche fietsband op te krikken (mijn redder in nood repareert voorbijgangers hun platte banden), maar dan is het ook tijd om onze bandjes definitief plat te laten. Onze laatste uurtjes Kyrgystan brengen we door op het terras van een lekker restaurantje met Modern Talking Karaoke. We flaneren langs de vele Kodak standjes waar Bishkekkers bij valavond de vrelijkste foto's met flits door een of ander fotograaf laten nemen, kopen nog wat bubblegum 'Love is' met onze laatste som en dan is het op naar de luchthaven.

We zijn nu intussen alweer een maandje thuis. Onze 'Stan' zit erop. De lege plek op de wereldkaart is opgevuld met herinneringen aan een magisch land van bergen en meren, van regen en zon, van oneindige gastvrijheid. Keep living the dream! Kyrgystan vervulde al onze verwachtingen en meer. Rachmat, Stan!