Xi'an, Chengdu en de overheersing van het Grijze

Van HangCheng naar Xi'an met de trein, daar valt niet veel over te vertellen. Industrie, steenkool en smog.
In Xi'an is alles bij het oude, onvriendelijke apatische Chinezen, opdringerige verkopers, diepgrijs weer... Nadat we een hotelkamerverkoper gek gekregen hadden door nix goed te vinden settlen we ons in een jeugdherberg en trekken wat op verkenning. De stad is proper maar 1 bouwwerf. Stel je een straat voor als de wetstraat, waar elk gebouw in de stijgers staat. Gelukkig is er een oudere moslimwijk -de stad was een eindpunt op een van de zijderoutes. Waar de kleine gezelliger dingen te vinden zijn. We eten alleszins heerlijk. Een avond een hotpot: das een tafel met een rond gat in, waar een pot met hete (warm en spicy) olie in komt. Aan een muur kies je dan wat je erin wil Fonduen. Heerlijk. Een andere avond (we zijn er maar een paar dagen gebleven hoor) is de tafel een kolenbak met ijzeren plaat waarop je opnieuw de ingredienten van de goesting kan grillen. Verder heeft Xi'an niks te bieden. Of ja, het terracotta leger.
De halve stad draait erom. Die gebouwen in aanbouw? Hotels, om de massas te slapen te leggen. Het is een economie op zich. Kilometers voor je aan het ding aankomt staan er al fabrieken waar ze die levensgrote stenen soldaten namaken. Ter info: Het terracotta leger is 30 jaar geleden ontdekt, er zitten duizenden unieke van die beelden in de grond, als symbolische bescherming rond het graf van keizer Qin. Een enorm mausoleum dus, maar in tegenstelling tot wat de chinezen vinden, komt t niet in de buurt van de pyramides.
Het is moeilijk om te zeggen dat t niet tegenvalt. Vooral door de enormne toeristische industrie wordt de verwachting zo gekieteld dat het eigenlijke schouwspel bijna niet meer tegen die verwachting op kan tornen. Los daarvan, het is een schouwspel om een hal zo groot als Flanders Expo of de Grnslandhallen te zien met honderden stenen soldaatjes. Hun detailafwerking is prachtig, maar door de grote massa volk kan je er moeilijk van genieten. Brenda was een beetje zenuwachtig na haar vorige passage, maar ze heeft zich dit keer flink gedragen. Veel toeristen komen recht van peking naar hier, en slaan daarbij de oude stadjes (zie hieronder) over. Das echt zonde, want die plaatsjes zijn veel mooier en charmanter dan Xi'an en zijn leger.

Een nachttrein brengt ons dan nog verder zuidwest, naar Chengdu. Hierover kunnen we nog korter zijn. We zijn hier gekomen om door te reizen naar Yunnan, de kleurrijke provincie in zuid china, grenzend aan vietnam, laos, thailand en Birma. Een wandeling door de stad toont aan dat er nog minder charme is dan in Xi'an, nog minder te zien, en nog meer platte commercie. De enige uitstap die de moeite is, is het kweekcentrum van de panda beren. Daar zijn we net van terug. Het is een beetje Planckendael, met alleen Panda's en een paar pauwen. Echte leuke kerels zijn die pandas, speels en onhandig soms. Pogingen om op of af een platformpje te kruipen eindigen steevast plat op de buik. We hadden het geluk eraan te komen rond hun ontbijt, wanneer ze t actiefste zijn. Echt fun. WE proberen nog een filmpje op de site te zetten, maar das voorlopig nog niet gelukt.
Vanavond gaar we weer de nachttrein op, om via een omwegje langs een meertje, naar yunnan te gaan, de tiger leaping gorge te trekken, en hopelijk de zon terug te vinden, want hier en nu is t grijs en koud.
En met wat geluk hebben we daar terug GSM ontvangst.

UPDATE
Na de Panda's en wat geregel zijn we in een klooster binnen gewaaid dat al meer dan 1400 jaar de sfeer bepaald in Chengdu.
Een heerlijjk vegetarisch restaurant, en een gezellig drukke tea garden kleuren onze herinneringen aan Chengdu dan toch vrolijker!
Die tea garden is als een binnenterras, waar je voor een halve euro een kom thee krijgt, die bijgevuld wordt van zodra je ervan durft te drinken. Chinezen komen hier om uitgebreid te roddelen en hun oren te laten kuisen. Dat eerste volgen we nog maar we laten onze oren voor wat ze zijn. We dammen een paar spelletjes, hetgeen niet altijd even ontspannend is met Brenda ;-)