Brad Pitt en Jennifer Anniston!

Maandag 17 oktober

Met de trein van 7 uur verlaten we het prachtige Ping Yao, het stadje met het geweldige bed! We vinden al snel een plaatsje naast man met stinksokken, marcelleke en het vetste haar ever. We doorstaan zes uur lang het geslurp, gesmek en gerook in de trein tot we in Hancheng aankomen. Vanaf het moment dat we uit de trein stappen, wordt duidelijk dat men hier geen buitenlanders gewoon is. We zetten ons aan het eerste, het beste straatstalletje voor een pikant noodleslaatje met zalig vers gebakken broodjes, en eten het goedje met veel smaak op terwijl onze kokinnen met veel trots toekijken; Westerlingen aan hun stalletje. Even later hebben we al een busritje versierd naar Dangjiacum, een dorpje van 1400 inwoners, dat de dans van de Culturele Revolutie een beetje ontsprongen is. Resultaat: een ongerestaureerd dorpje met onverharde wegen, grijze huisjes met prachtige binnenkoertjes en caligrafie gravures. Opvallend detail aan dit dorpje: over de eeuwen heen hebben hier slechts twee families gewoond, de Dang en de Jia (vandaar de naam). Het is dan ook niet verwonderlijk dat we hier op ons wandelingetje 4 mentaal gehandicapten tegen komen.

We besluiten in dit dorpje te overnachten. We zullen er nooit achterkomen in wiens bed we eingelijk gelegen hebben maar dit is iemands kamer, geen hotel of guesthouse. Het bed: een plank met een dik deken maar wel een dubbel bed. Het toilet: gelegen naast de varkensstal. Badkamer: niet aanwezig. Eenmaal geinstalleerd trekken we verder het dorpje in. Het is niet half zo spectaculair, rijk of mooi gerestaureerd als ping Yao, maar wel bewoond en betoverend met een charme van doorleefdheid. Niks Bokrijk, dit is echt. In de eenvoud zit daarentegen pracht op vlak van urbanisatiem architectuur en decoratie. De hoekstenen waar de daken op steunen zijn uitgeholde kubusjes, stuk voor stuk versierd met dieren of draken. Binnenkoertjes worden telkens met een hoek afgeschermd van de boze geesten. Weinig volk op straat maar wel heel vriendelijk. Trots. We dolen uren rond in dit charmante doolhof en vinden ook de 'geheime tunnel naar de bovenstad', in de 20ste eeuw gebouwd ter bescherming tegen de dieven.

's Avonds lezen we gezellig op het koertje van ons 'guesthouse' terwijl de varkens flink tekeer gaat en onze huisbazin de mais uit de kolven schraapt. Jan en Brenda op den Chinese boerenbuiten!

De volgende ochtend worden we al vroeg wakker - wat wil je met al die hanen en kippen. Aan het venstertje van kamertje zien we de regendruppeltjes naar beneden vallen. We besluiten nog een keertje door het dorpje te kuieren voor we vervoer zoeken naar Hancheng... maar het lot beslist er anders over. Voor de deur staat een lege taxi, een geschenk uit de hemel. We laten ons mooi afzetten in de oude stad van Hancheng. Een wir war van straatjes met opnieuw binnenhofjes en huizen in dezelfde grijze steen als in Dangjiacum. Hier zijn de huizen er echter nog wat erger aan toe - ongerestaureerd tot vaak vervallen. Vaak staan er pijlen naar een 'bezienswaardigheid', huizen waar we vaak aan voorbijlopen omdat ze zo op instorten staan.

Toch zijn het niet zozeer die pareltjes van architectuur die Hancheng de moeite maken dan wel de mensen. We kuieren door de straten en overal waar we voorbijkomen stan de mensen ons met verstomming na te kijken. Verkopers laten hun koopwaar even liggen, kappers leggen de schaar neer, ouders waarschuwen hun kinderen dat er 'Westerlingen' voorbijkomen, auto's stoppen met parkeren. Het is ongelooflijk hoe we het stadje op zijn kop zetten met onze komst. Als we even halt houden bij een kraampje staan er binnen de korste keren 10 mensen ... En ze proberen niet eens iets te verkopen. We genieten met volle teugen van ons 'moment of fame'. We wanen ons Brad Pitt en Jennifer Anniston. Behalve misschien dat zij geen oliebollen druipend van het vet zouden opeten om 9 uur 's ochtends. Onze culinaire ontdekkingstochtheeft ons geleid tot de aankoop van -wat ons leek - koekjes met suiker; onze Belgische smoutebollen zijn daarmee vergeleken een waar weightwatchers menu (geen wonder dat ik hier niet afval!). Rond een uur trekken we richting station. Een rit van 4,5 uur naast een non stop etend slurpend vrouw brengt ons naar Xi'an, de stad van de stenen mannekes.