Puur muur!

In 2001 zwoer ik dat ik ooit opnieuw naar De Muur zou komen. Vier jaar later was blijkbaar dat moment gekomen. Na heel wat gewik en geweeg besluiten Jan en ik naar Huang Huacheng te gaanm precies het plaatsje waar ik in 2001 met Raf en Marrit ook was geweest. Enkele toeristen en ook ons hotelletje waarschuwden ons dat dit deel van de muur tegenwoordig gesloten was voor restauratie.We wogen onze kansen. Was het de nostalgie, de zin voor avontuur of het verhaal van een Nederlands koppel dat er een week voordien geweest was. Drie uur later staan we met z'n tweetjes tegenover het imposante bouwwerk. In 2001 was de oostkant nog een felbegroeide ruine. Nu schittert dit stuk muur in al zijn gerestaureerde glorie. Aan de voet van de muur staat een bord :'gesloten voor restauratie' en nog een hoop wetteksten. De chauffeur van ons minibusje glundert en biedt ons 'cheap price' voor een toeristisch stuk muur dat dagelijks overspoeld wordt door duizenden Chinezen. Jan wil toch nog even kijken wat onze opties ter plaatse zijn. Ik herinner me een pad via de westelijke muur, maar voel me nog niet helemaal gerust - mijn domino terracota massacre indachtig anno 2001. We besluiten toch een kijkje te gaan nemen en komen al snel op het pad. Het wegje naar de woeste muur leidt steil omhoog. We negeren nog een bord 'closed for construction' in de hoop dat we er met ons beste Stekens (voor de Limburgers; dit is Jan zijn dialect) wel kunnen uitpraten. Een beetje gespannen klimmen we door. We staan helemaal alleen op een verlaten stuk muur, zo ver als we kunnen kijken. We klauteren een tiental kilomter, genietend van de zeldzame Chinese stilte. Rond een uur of vier leidt de muur recht naar een meer. We maken rechtsomkeer en installeren ons voor de nacht in een goedbewaarde wachttoren. We sprokkelen hout voor het kampvuur, rollen de slaapzakken uit en genieten van toast met zonsondergang op de Chinese Muur. We genieten van onze meest romantische nacht tot nu toe.

De volgende ochtend worden we net op tijd wakker om te zon adem benemend te zien opkomen. Bij het eerste tipje oranje dat boven de muur uitkomt, denk ik - nog steeds een beetje paranoia - dat het een wachter is ... (wellicht mijn domste opmerking van de reis). We breken het kamp op en trekken oostwaarts. Een uurtje later ligt deze Lara Croft en haar Indiana Jones plat op de buik te spieden naar een iemand in de verte op de muur. Politie? Verkoopstertje? Bouwvakker? Fluisterend bespreken we onze strategieen. Terugkeren naar het vertrekpunt of verder naar het gerestaureerde deel. We besluiten toch verder te lopen en vertrouwen op het Stekens. Het gerestaureerde stuk muur dat voor ons ligt, hadden we voor geen geld willen missen. Na het ruwe, soms erg vervallen deel van gisteren, realizeren we ons pas op dit herstelde stuk muur wat voor een indrukwekkend kunstwerk met zijn bizarre kronkels over de moeilijkste bergpassen, dit wel is. Ook hier zijn we helemaal alleen om er van te genieten. De 'figuur' is verdwenen. We dalen af tot vlak bij het dorp en schuilen achter de struiken voor elke persoon. De laatste die we tegenkomen is een vrouwtje dat twee yuan entree geld vraagt voor de muur. Blijkbaar is die toch helemaal niet zo gesloten! Een beetje spannend maar vooral ongelooflijk mooi!