De Gobi met vol pension

Na zes weken rijst met schaap, wachten op vervoer, handen-en voeten conversaties, besloten we dat we een georganiseerde tour naar de Gobi-woestijn meer dan dik verdiend hadden. Samen met een Hollands koppel, een Fransman, onze gids-vertaler-kok Mogi en driver Jaga vertrokken we op zondag 25 september richting Gobi. Acht dagen pure luxe! Wel nog altijd geen douches en slapen in de tent, maar wel drie maal per dag zalig eten met zowaar bruin brood, Hollandse kaas en tomaat. De verloren kilootjes van de afgelopen weken kwamen er snel weer aan - onze noodrantsoen-snickers bleven zelfs twee dagen ongeopend! Ook ons busje was een waar plezier. We zaten maar met zijn zevenen in een busje waar er normaal 21 ingestoken worden en we hadden maar 1 keer panne - en dat op 5 kilometer voor we terug aan ons hotelletje in UB stonden. In totaal legden we op 8 dagen zowat 1800 km af. De wegen in de Gobi zijn zowat de beste van heel Mongolie. Het zijn nog altijd zandwegen maar je kan er vlot een gemiddelde van 60 km per uur op halen (in de rest van Mongolie ongeveer 40 km per uur). We brachten dus heel wat uurtjes in ons busje door, maar vervelen deed het nooit. Door de bestofte raampjes zagen we de honderden gezichten van de Gobi (een paar ervan vind je bij de foto's); rotsige landschappen, indrukwekkende zandduinen, eindeloze vlaktes met struikjes en rode rotsen. 's Avonds kampeerden we onder een heerlijk sterrendeken, ver weg van de enkele gers die de gobi telt. Je zou er een indrukwekkende stilte verwachten... niets is minder waar!! Al op nacht 1 werden we opgeschrikt door een diep, oorverdovend gesnurk van onze 65-jarige Fransman. We hoorden de Hollanders vloeken toen zelfs hun oordopjes niet afdoend bleken. De volgende nachten stonden de tenten honderen meters uit elkaar maar onze Franse Pere Noel bleef 's nachts maar ook overdag voor de nodige overlast zorgen; boeren, scheten en ratelen aan een stuk door. Onze gezamelijke "vijand" zorgde er wel voor dat we samen met de Nederlandse blauwbloezen heel wat konden roddelen en lachen! De laatste avond rond het kampvuur kwamen we zelfs nog maar nauwelijks bij. We zaten gezellig met zijn vieren rond ons vuur, chipjes, vodka, roddelend over Pierre, toen we plots gegrom hoorden. Jan dacht meteen dat het Bajar (onze nieuwe - maar niets in vergelijking met Rex - hond) was en begon te roepen dat hij stil moest zijn. Toen we Bajar plots 300 meter verder van het geluid zagen opduiken, viel onze frank dat het - jawel - weer Pierre moest zijn! Na gepis op mijn sokken (zie vorig verslag), mag er nu officieel gepis in mijn tweedagen oude onderbroek bijgeteld worden!
De Gobi en het gezelschap waren alleszins meer dan de moeite waard! Maar het is tijd om op te krassen. Kamperen bij -8 graden wordt ons net iets te koud en we hebben elke deeltje van het schaap geproefd. Tijd om naar China te gaan. Onze trein vertrekt vanavond om 8 uur! Vaarwel Mongolie, het was de max! Bajaartai!