Het leven zoals het is: Nepal

Zaterdag 22/4

Een snelle boodschap bij de 'nachtwinkel' eindigt in een erg interessant gesprek. Als ik (Brenda) -na aankoop van een paar vervallen pakjes chocoladekoekjes- vraag om een foto te nemen van de vrouw van de winkel, word ik halsoverkop mee binnen in hun bescheiden huisje gesleept. Het huis bestaat uit twee kamers. Een kamer is de logeerkamer en wordt dus niet gebruikt, de andere, waar ik ben, staat vol bedden -voor de vrouw met haar man en twee kinderen - en is behangen met allerlei foto's waar af en toe een verdwaalde toerist bij staat. De man, Razu, is er intussen ook komen bijstaan om verdere tekst en uitleg te geven bij de vele foto's. Ze vertellen me dat ze vroeger een gezellig familierestaurantje hadden aan lakeside, de toeristenbuurt van Pokhara. En meteen krijg ik het menu onder mijn neus geschoven. Ze glimmen van trots. De volgende reeks foto's bevatten vooral hersenscans. Een tijd geleden werd bij Razu een gezwel gevonden in de hersenen. Omdat Nepal geen sociaal vangnet heeft, moeten een patient alles zelf betalen. Eerst verhuurden ze hun restaurantje, voor ongeveer 75 euro per maand, maar toen dat niet volstond, moesten ze het restaurant verkopen (voor 1200 euro). Het gaat intussen beter met Razu. Hij moet het nog wat rustig aan doen en hebben intussen een huisje en een winkeltje in het afgelegen Lumle gekocht. Veel verdienen ze er niet mee, alleszins niet voldoende om de kinderen naar een goede school te laten gaan. 10 euro per maand, per kind, kunnen ze op dit moment niet opbrengen. Dus moeten ze naar het lokale schooltje, waar het niveau, vooral van het Engels, veel lager is. Lezen kunnen ze nauwelijks. Gelukkig is er ten minste een school. In de meeste dorpen van Nepal is geen onderwijs. Razu en zijn familie droomt van een betere toekomst, van een nieuw restaurantje, van goede scholing voor de kinderen. We hopen dat hun dromen uitkomen.