Angkor

Zaterdag 11/2 - maandag 13/2 Angkor
Met de zorgen van de motor naar de achtergrond van onze gedachten verbannen gaan we 3 dagen per fiets de tempels van Angkor bezoeken. Vraag me geen cijfers, maar het moet een van de grootste religieuze complexen ter wereld zijn, en samen met de piramides en de Taj Mahal een van de indrukwekkendste, zeggen de boekskes. Op een aantal vierkante kilometer staan een massa enorm verfijnde tempelgebouwen, met grachten, torens, omwallingen hallen en galerijen. Het hele domein is in handen van een private buitenlandse firma. De opbrengsten van dit patrimonium zijn dus niet ten goede aan de bevolking. Dat maakt de 40US dollar voor een drie dagen pas nogal bitter, want dat is net evenveel als een maandloon hier.
Dag een doen we de klassiekers, zijnde Angkor Wat en het grotere Angkor Thom en een aantal minder bekende maar even knappe tempels. Indrukwekkend is het alleszins. Maar -verwend door de jungle tempels van de voorbije dagen- raken ze ons iets minder, ook al zijn ze een veelvoud groter verfijnder en beter bewaard. In Angkor kan je vlot verloren lopen, honderden kamers en galerijen, elke vierkante meter bewerkt met bas-reliefs van legendes of dansende vrouwen. We begrijpen nog altijd niet hoe de koningen 1000 jaar geleden zo'n macht en rijkdom hebben kunnen vergaren om deze monumenten te realiseren.
De Bayon in Angkor Thom vonden wij de leukste tientallen torens met de vier gezichten die elk naar de windrichting kijken. Het is bijna een spiegelpaleis in graniet. De vreemde glimlach van de gezichten geven een biezondere uitstraling. Wat zijn we gelukkig dat we geen gids genomen hebben. Degene die verstaanbaar engels spreken blijken een hele dag jaartallen en namen te noemen. We zouden na een uur of 2 al knockout zijn.
s avonds in Siem reap is het net een spaanse badstad. Alleen met weer het scherpe cambodiaanse kantje eraan: slachtoffers van landmijnen bedelen voor hotels van 2000$ per nacht...
Wij gaan naar de red piano, uitgebaat door een belg! We missen belgie wel een beetje, maar 5$ voor een duvel vonden we wat veel. De friet met maoynaise was daarentegen een must!
De volgende dag springen we terug de fiets op om een verderaf gelegen tempeltje te bezoeken. 'Only mad dogs and englishmen go out in the midday sun' zong Noel Coward al. Groot gelijk. We drinken ons te pletter, en miskijken ons wel een beetje op de afstanden, want 110 km op een dag (op slechte fietsen) was achteraf gezien wel wat veel. Maar het tempeltje dat het doel -of eerder de aanleiding- was van deze tocht is enorm knap. de bas reliefs zin bijna zo fijn als brugs kant, miniatuurtjes ter grootte van een handpalm. Onmogelijk om er een zinnige foto van te trekken.

Dag drie
nog fietsen, nog tempels, maar al een flink stuk meer op t gemak. Het blijft echter fascineren. Wat ook blijft fascineren is hoe onze motor nog altijd dienst weigert. Carburator:OK, bougie:OK, benzine:OK, Electriciteit:OK, Compressie:Ok en toch geen zier leven erin. Wat rekenwerk levert op dat t goedkoper en sneller is om m op n pickup te zetten (alweer) naar Phnom Penh. We gaan m nog tot in Saigon proberen krijgen en erna is t gedaan. Teveel zorgen, te weinig zekerheid dat we Hanoi nog halen.
In Phnom Penh toegekomen duwen we de Minsk weer tot bij Bernard, die er weer een sport in ziet om m aan de praat te krijgen. We gaan nog even shoppen, maar 5 minuten later zien we een zwarte motor met een dikke blauwe rookpluim erachter. He's Alive! Zo ontdekken we dat Bernard (de Mechanic) magische handen heeft. Hij beweert dat t de bougie was, terwijl wij die getest en ok gevonden hebben.... Wat er ook van zij, we gaan snel naar Vietnam om m daar te verkopen en aan een ander hoofdstukje te beginnen.