De was, de plas en de 'sleur' van het reizen

We zijn nu al meer dan zes maanden onderweg. U vraagt zich wellicht af of hoe het nu met ons gaat: heb ik okselhaar van 1 meter? Heeft Jan een baard vergelijkbaar met Osama Bin Laden? Hoe staat het met mijn uitgroei? Wassen we ons ueberhaupt nog wel? Kunnen we af en toe op een toilet zitten of is hurken de enige manier? En zijn we na al die maanden reizen niet een beetje reismoe? Hier het antwoord op al uw vragen.

ETEN
Het ontbijt is wellicht de moeilijkste maaltijd. Rijst of noodles op de ochtend krijgen we echt niet naar binnen. Ei, bananapancake... het menu van de toeristenrestaurantjes, daar zijn we echt wel een beetje op uitgekeken. Het voordeel aan voormalige Franse kolonies is wel het Frans brood dat ze hier op elke straathoek voor 5 eurocent verkopen. Peperdure Nutella uit de westerse winkel, aarbeienconfituur van de Vietnamese hooglanden of gewoon droog. Vaste waarde bij het ontbijt is een koffiemilkshake: warme koffie is te warm voor dit weer. In de grootsteden durven we ons wel eens laten gaan en kopen we een doos cornflakes, gemiddeld betalen we voor zo een ontbijt zoveel als voor een overnachting voor twee personen. Eigenlijk snakken we wel eens naar een snee grijs gesneden brood... en poste restante kan hier geen oplossing bieden, tenzij iemand ook een broodrooster meestuurt. Het lekkerste ontbijt aten we op nieuwjaarsdag in Laos, homemade ricekrispies met wilde honing, een stapel flensjes en verse broodjes.

De lunch is onze minst belangrijke maaltijd van de dag, omdat we het dan veel te druk hebben met ons te amuseren. We eten een ananas, een noodlesoepje of snoepen vaak gewoon gesuikerde nootjes.

Het diner... het moment van de dag dat we ons volledig laten gaan. We eten veel, uitgebreid en kijken niet op geld. Dit is elke avond opnieuw ons "God in Frankrijk-gevoel". De keuken is net zo goed een blik op een land als een museum bezoeken. Elke dag 'fried rice' omdat dat het goedkoopste op de menukaart is vinden we begrijpelijk, maar heel jammer omdat je dan zoveel mist, vooral als je ziet met hoeveel zorg en liefde de gerechten hier worden klaargemaakt. Het duurste eten tot nog toe was 25 dollar (krab, scampi's, witte wijn met zicht op zee), het goedkoopste 1,5 dollar (zicht op TL lamp), voor ons tweetjes met drank. China blijft culinair nog altijd de uitschieter, zowel qua variatie als prijs/kwaliteit verhouding.

HOTELS
Dorms zijn al geleden van in Xian (China). We slapen in basic kamertjes met badkamertje en een raam! Gemiddeld betalen we 5 dollar in Laos en Cambodia, 8 dollar in Vietnam en China. Plagen zoals kakkerlakken en bedluizen hebben we nog niet moeten bestrijden. Aan karaoke daarentegen is vaak niet te ontkomen. Beste bed tot nog toe blijft het reuzenbed van Ping yao (China), ons mooiste hotelletje, de Kingfisher lodge in Laos, hardste bed in Taseng (de fameuze homestay op tropisch hardhout). We verkiezen vaak iets goedkoper te slapen om dan meer uit te geven tijdens het diner. Om ons een beetje thuis te voelen, ondergaan alle hotelkamers hetzelfde lot: na 5 minuten liggen ze bezaaid met kleren en boeken, zodat we niks meer terugvinden!

DE WAS EN DE PLAS
Nee, we staan niet dagelijks aan de rivier onze kleren te schrobben op een wasbord. We geven ze flink af in ons hotel die dat voor 1 dollar per kilo de volgende dag weer propertjes aflevert. Dragen we nog steeds ons ondergoed aan twee kanten? Nee, we dragen het vaak gewoon niet! Veel te warm. In blote kont de wereld rond!
Douchen doen we ook nog, in Cambodia zelfs tot 4 keer op een dag vanwege de hitte. Jans haar wordt om de maand geknipt door Brenda. Oordeel zelf maar wij vinden dat ze er steeds beter in wordt. Brenda's uitgroei is niet meer. Ze is effectief een echt blondje geworden!
Oksel en baardhaar: lang leve de lady shave!
Sterke toiletverhalen hebben we sinds China niet meer. "Franse" toiletten zijn een uitzondering. De diarreescore is nog steeds 1-1: Jan in Jing Hong, Brenda in Hanoi.

HET GELD
We halen geld af met onze visakaart (cash advance of ATM), dollars wisselen we op de zwarte markt. We houden onze uitgaven nauwgezet bij. Een gemiddelde van 500 euro per man per maand is voldoende om, zonder stom te doen, ons niets te ontzeggen. Je zou waarschijnlijk ook met 350 dollar kunnen toekomen, maar we hebben graag onze cocktails, magnum Almond ijs of een tweede biertje. Nooit meer gaan we zo gelukzalig en onbezorgd kunnen leven als nu. We zijn beperkt in tijd (!), en minder in geld en beseffen dagelijks hoeveel geluk we daarmee hebben. (donaties na de reis zijn welkom :-)

DE AVONDEN
We sleuren ons een ongeluk aan boeken, en af en toe lezen er zowaar in. Daarnaast schrijven we in ons dagboek of mailtjes. Om de paar dagen spenderen we wel een uurtje of twee in een internetcafe, en dat komt omdat het hier 1. goedkoop is en 2. het de enige vorm van vermaak is na karaoke. Dammen is ook een van onze favoriete bezigheden, wat ons meteen bij ons volgende punt brengt.

DE KNELPUNTEN
Dammen zorgt keer en keer voor spanningen en ruzie. Brenda is te competitief, Jan verliest te vaak om het nog tof te vinden. En toch ... spelen we bijna dagelijks.
Tanken, Brenda heeft er een hekel aan en wil het liefst zo lang mogelijk uitstellen. Jan stelt het uit om Brenda te sparen en krijgt vervolgens naar zijnen appel als we stilvallen.
Verloren voorwerpen. We zijn altijd iets kwijt. Het probleem is dat we allebei geen goede zoekers zijn en de dingen vaak gewoon voor onze neus liggen. En dan verwijt de pot de ketel. Het wordt spannend als portefeuilles, gsms, of fototoestellen vergeten worden, maar de stand is momenteel gelijk. Gelukkig zijn we de meest waardevolle dingen intussen al kwijt :-) (gsm, 1 fototoestel, 1 windstopper, vaponamuggending)
Het voordeel is dat we altijd -achteraf - met onszelf moeten lachen. Jans zonnebril is kwijt, Jan zoekt het hele postkantoor af waar hij het laatst lag, blijkbaar heeft Brenda hem intussen onbewust in haar haar gezet...

DE TAKEN
Niks moet!
We sleutelen samen aan de motor, we nemen elk ongeveer evenveel foto's, en schrijven afwisselend in het dagboek. Ook de site doen we samen. De teksten komen uit het dagboek, en terwijl Brenda die intikt knoeit Jan met de foto's.
Jan's belangrijkste werk is om elke dag een broek te voorschijn te toveren, net als Bren de hele rugzak ingepakt heeft. Brenda's speciale opdracht is de wake-up call voor spectaculaire zonsopgangen.

24/7 SAMEN
We hebben nog altijd hopen lol samen en zijn nog altijd niet uitgebabbeld. Favoriete gespreksonderwerpen: Wat na de reis? - Wat doen we morgen? - Wat zijn we gelukkig!