Khatgal - UB: flying high
Khatgal overviel ons niet meteen van schoonheid of levendigheid. Maar de dreigende regen zat daar wel voor veel tussen. Het beloofde land (een guesthouse waar iedereen enthousiast over laaide)was nergens te bespeuren. Regen. Gemor. Geen mens op straat. Tot we uiteindelijk vlak voor een ergere stortbui ons plekkie vonden. We droogden op voor de haard met -eindelijk eens- westers eten en ne cola. Voor je ons vervloekt als touristische ketters: 2 weken zoute melkthee en schapenvlees is zo n eenzijdig dieet dat zelfs je urine naar thee en schaap ruikt...
De regen bleef heel de dag duren. Aangezien iedereen binnen vast zat, werd het Guesthouse een toevluchtsoord voor alle reizigers uit heel de omgeving. Paardrijtochten, wandelingen, jeepritten, alles was geannulleerd. We praatten er dan maar op los. Wij willen naar het westen maar vresden er niet te geraken doordat de regen alle pistes tot modderbaden herleid had. Onze enige optie: terug naar UB gaan en vandaar vliegen. Maar dat leek al helemaal hopeloos. Tussen de gestrande mensen was er ook een noorse piloot, die in Mongolie zijn prive maatschappij heeft, maar door de regen zijn klanten niet kon ophalen. De volgende ochtend regende het nog altijd even hard. Maar s middags klaarde t n beetje op en meldde de piloot droogjes -net als we onze was aan t doen zijn- dat hij over n uur vertrekt en dat we wel meekunnen tot in UB voor 60$. Deze 2 backpackers hebben dus een privevlucht gestrikt! Het mooiste ervan was dat zijn klanten in Tsagannuur zaten en we dus een prachtig zicht kregen op de streek die we ervoor te paard gedaan hebben... Tja, een zwaar leven hebben we hier.
Terug in UB vonden we snel een bed, de trui die ik 3 weken geleden verloren was, onze deense dames, tickets naar het westen -de streek van de Kazakse eagle hunters- en de tijd om eens goed te mailen.Volgende updates zullen allicht over een paar weken komen, met wat geluk kunnen we mee jagen met de arend, maar we hebben al zoveel geluk gehad tot nu toe dat we er niet op durven hopen
Labels: Mongoliƫ


2 Comments:
Ja, arme klein playmobil... en ondertussen blijven wij in Belgie
september 09, 2005 5:15 a.m.
Hey Brenda en Jan,
Pas nu lees ik jullie verhalen nog eens, ik ben compleet ontroerd door jullie ontmoeting met Rex, mijn hartje is ook een beetje gebroken en ik zit hier met tranen in de ogen. Ik hoop dat jullie goede herinneringen aan jullie viervoetervriend overhouden, voor de rest blijf genieten zoals jullie bezig zijn !
X, Masha
september 18, 2005 3:01 a.m.
Een reactie posten
<< Home